index.html

BIBLIJA ZA NOVO DOBA

DOBRO DOŠLI U SVET ISTINITE SPOZNAJE

SPOZNAJOM SEBE RASTETE OD LIČNOSTI DO APSOLUTA

PROSVETLJENJE RAZUMEVANJEM I ZNANJEM

NAPOMENA ČITAOCU

    Svaki čovek ima slobodnu volju i potencijalnu mogućnost razvoja do  jedinstva u Božanskom.

    Spoznaje i iskustva iznešena u ovoj knjizi su znak dobre volje i podrške onima koji tragaju za proširenjem svoga uma i svoje svesnosti, kao i onima koji tragaju za bogospoznajom. Sadržaj knjige su vlastite spoznaje i iskustva uslovljene milosti božijom i reinkarnaciskim iskustvima ličnisti u mom individualnom biću, koje mogu služiti i drugima, kao orijentiri na ličnom putu razvoja pojedinca, koji o svemu odlučuje slobodnom voljom.

Pisac knjige i izdavač, ne podležu odgovornosti za pogrešno razumevanje ili zloupotrebu sadržaja i informacija iznetih u ovoj knjizi.

Sa milošću Božijom - dobro sa dobrim u sinergiji boljeg.

Autor

POGLED CELOVITOM SPOZNAJOM

U špici razvoja materijalizma i objektivne svesnosti u početku dvadeset prvog veka, oseća se miris slobode u svim delovima sveta i u svim oblastima manifestacije na zemlji. Ta sloboda dolazi osvitanjem humanog evolutivnog ljudskog razvoja na zemlji sa poimanjem novog čovekovog pogleda na svet koji bazira na celovitoj spoznaji. Celovita spoznaja obuhvata sintezu aspekata i iskustava čulne, odnosno (umne spoznaje) sa kojom čovečanstvo prvo razvija objektivnu svesnost pod uticajem slobodne volje, kao čovekove spoljne spoznaje, i sa aspektom otkrivanja i primene intuitivne spoznaje, odnosno unutarnje spoznaje koja pretstavlja vid duhovne spoznaje, koja se zasniva  na svesti i božanskoj volji.

   Ovaj novi pogled na svet polazi od shvatanja relativnosti i višedimenzijalnosti u postojanju i otvara perspektivu celovitoj spoznaji, odnosno spoznaji istina u manifestaciji i postojanju, što je u znatnoj meri drugačije od viđenja i tumačenja sveta i postojanja kroz samo umnu ili objektivnu svesnost.

   Mnogi misle da je ovaj pogled i pristup preuranjen, međutim nije, jer on počinje da se pojavljuje u mnogim tačkama ovoga sveta.

   Poimanje ukupnog stvaranja postojanja i manifestacije sa stanovišta celovite spoznaje iskusio sam u drugoj polovini dvadesetog veka, a izdato je u Beogradu kroz pet odvojenih knjižica, i pošto iste obuhvataju celinu sa stanovišta celovite spoznaje, što asocira na cilj BIBLIJEda objasni cilj nastanka i postojanja sveta  , zbog čega  je i dat naslov ove knige kao celine   ,,BIBLIJA ZA NOVO DOBA, koja je pripremljena za objavljivanje i izdavanje početkom dvadeset prvog veka. 

    Cilj ovoga poduhvata je da svakom pojedincu i svim njegovim zajednicama ukaže na suštinu i potencijalnost čoveka u njegovoj evoluciji od životinje i ličnosti do bogo čoveka i večnosti.

KNJIGA I

PROCESI STVARANJA--SINERGIJA

U znak sećanja na roditelje

kojima sam ostao večno dužan

sećanja i ljubavi.

Ovu knjigu posvećujem

onima koji teže istinitim spoznajama -

bogospoznaji.

I. OSVRT NA KNJIGU

SINERGIJSKI NAPOR STVARANJA NOVE ZAJEDNIČKE ODGOVORNOSTI

Uprkos bolu, fizičkom i duševnom, svuda prisutnom oko nas i u nama, kraj panike koja često zahvata i omamljuje svest današnjeg planetarca, usred izmešanih manipulacija koje zamenjuju komunikacije među ljudima, u današnjem čovečanstvu nije ugašena duhovnost, ono blago koje grčki filozof-teolog, naš savremenik Panajotis Hristu, ovako izražava: ''Dobrota i mudrost nisu prirodno dodeljeni suštini čoveka , nego njegovoj duhovnoj sposobnosti, njegovoj energiji.''

O trajnoj mogućnosti razvijanja duhovnosti čoveka, o toj dragocenoj energiji,  o veri i nadi da stepen današnje planetarne svesti dozvoljava takvo trajno razvijanje i uvide, razmišljaju i sanjare umetnici, teolozi, filozofi, sociolozi, naučnici, stručnjaci modernog tipa, oni naučnici koji obnavljaju u čoveku zakon da je naučnik istovremeno mudrac, da je visoki stručnjak kvantne fizike ili savremene fiziologije sposoban da izlazi iz dosadašnje ograničenosti i prekoračuje poznato da bi smelo uključivao u nauku nepoznato, dosad označeno kao neizrecivo.

Uz zahvalnost našim čulima i analizi njhovih podataka našeg obrazovanog uma čovečanstvo je probudilo u sebi hrabrost intuitivnog prepoznavanja genskih i kosmičkih pamćenja, uranjanja u sebe samog, u najdublje slojeve duše, i dozvolilo  sebi da prizna neizmerljivu snagu ljubavi, koja je samo čovek, kao živo biće, sposoban, kao i gorde svesti da je koliko god sićušan na prvi pogled i on jedno delotvorno, kreativno kosmičko biće.

   Shvatila sam delo Draga Bjelice kao dokaz moćne struje nove svežine koja se širi kroz našu umornu svetsku porodicu. Učestali su: odgonetanja i utopije, istraživanja dosad skrivenih resursa čovekove inteligencije, smeli odgovori uvaženih profesora da se u svakom čoveku nalazi talenat (prof..N. N. Ljubimov), ili filozofa da je današnji primerak čoveka nedostojan , jer je današnji čovek uspavan, omamljen (Bela Hamvaš)...

   Shvatila sam trud Draga Bjelice kao pomoć svakom pojedincu da se ne miri sa datim, sa gotovim, sa ponuđenim, već da uključi svoju energiju u sinergijski napor stvaranja nove zajedničke odgovornosti radi opšte dobrobiti i evolucije za živa bića ove planete .

23.01.2004.                                                                   Jara Ribnikar

POKUŠAJ SPOZNAJNOG UDARA

(Drago Bjelica, Procesi stvaranja - sinergija, Svet istinite spoznaje)

   Sudaren sa tragičnom spoznajom o ljudskom poslanju na Zemlji, nemali broj intelektualaca, koji se ne mire s tom spoznajom, pokušava da je nadgradi, porazi, razumski, i ovostrano i onostrano, nadiđe i ponizi.       Čine to nekom neobičnom sintezom cjelokupnih filozofsko-teoloških i psiholoških dokučivanja krajnjih istina, koje će nas osloboditi tlapnje, straha, napetosti i slutnje bliskoprijetećeg kraja. Među takve spada Drago Bjelica sa neobičnim, zaista rijetkim i po mnogo čemu čudnovatim rukopisom, kome je dao ime sinergija, pojam koji nisam pronašao ni kod svestrano obaviještenog Petra Skoka , pa ni kod  aktuelnog Dragana Krstića . Milan Vujaklija daje neke elementarne naznake , a Bratoljub Klaić izvodi značenje riječi iz anatomskih destrukcija .

   Tako nas je i sa samim pojmom bavljenja filozofskom herezom Bjelica doveo u dilemu: šta je to, zapravo sinergija. Stari Latini nas upućuju na znamenitu izreku Sine loco et anno, bibliografski izraz koji nam ništa ovde ne pomaže, a Vujaklija daje nešto više: veli da je sinergija ''zajedničko delovanje, saradnja, pomaganje, udruživanje više organa (mišića) radi obavljanja neke radnje ili nekog pokreta'' .

 Tako smo, dakle, prikovani uz sami tekst D. Bjelice iz kojeg saznajemo osnovno: sinergija je u tokovima dinamičkog ispoljavanja duha i svesti i protiče kroz ''sinergetsku tranziciju uma''. On kroz gustu šumu simbola zatvorenog značaja pojašnjava  ''sinergetski pristup ispoljavanja'', ali je suštastvo ove neobične proze u pokušaju spoznajnog udara, kako sam naslovio ovaj skromni prilog, odnosno u prikradanju ''subjekta razvoju objektivne svijesti''. Pisac kroz teško prohodan tekst ulazi u polje zasađeno nebrojenim zagonetkama uma i razuma ,''viših oblika svijesti i ukupne evolucije'' . Sumarni sud, začudan i pun poštovanja, može se svesti na jedinstven afirmativni zaključak, jer je ova knjiga ne velikih dimenzija razumskog iskustva mnogobrojnih disciplina, među kojima je filozofska, psihološka , kako već rekosmo, u centru meditacije i nirvanske koncentracije.

   I u pravu je Vukajlija kad sinergizam definiše kao''učenje o sadejstvu ljudi u težnji za svojim popravljanjem i sticanjem blaženstva'' . Cijeli ovaj rukopis odiše upravo tim nastojanjem -da se kosmička neuništiva čestica zvana čovjek sačuva kao trajni svijedok planetarnog umnog i razumskog zbivanja. U prvoj rečenici svoga traktata Bjelica veli:

   Sve što je ispoljeno u kosmosu , a ono obuhvata vidljivo i za naše poimanje nevidlivo, u nekoj je vezi i ravnoteži. Spoznajući od svega što je ispoljeno, i za naše poimanje neispoljeno, ulazio sam u relativnost i uzročnost ispoljavanja sebe i ostalih svetova postojanja na Zemlji , u vasioni i kosmosu. Te procese i zakonitosti stvaranja i ispoljavanja nazvao sam za sada poznatim terminom stvaranja novog, odnosno sinergijom.

Bjelica svoju početnu maksimu završava posve razgovjetnim jezikom :''Svest je uzrok ispoljavanja , a kosmos i sve što se u njemu ispoljava je model ispoljavanja i evolucije svesti !''

Pisac je, dakle, objasnio sebe i rekao šta je želio da kaže, a nama ostaje da odgonetnemo mnogobrojne njegove sintagme čiji su korjenovi u antičkoj filozofiji i Starom zavjetu, a izvorišta u modernim socijologijama filozofije i psihologije, kvantne fizike i kosmologije. On se kratkim svojim radom otisnuo, kako bi rekao Hajdeger, vrlo daleko, pa nije ni čudo što u završnoj objekciji, na svoj način objašnjava to otiskivanje u kosmičke daljine: Od pojedinaca koji su čitali moje materijale imao sam primedaba da sve nije dovoljno jasno, što mi je shvatljivo, jer na pedesetak stranica nije se mogla precizno izraziti doktrina relativnog ispoljavanja  trajanja od više milijardi godina. Materijal ima holistički pristup, i ima mogućnost indukcije , jer u sebi sadrži zakonitosti ispoljavanja od početka do kraja evolucije kosmosa i čoveka , što izraženo na skali našeg vremena nije kraće od 32 milijarde godina. Samo ljudi sa veoma širokim spoznajama, i duhovno razvijeni ljud sa reinkarnaciskom zrelošćui, mogu prepoznati ovde izražene suštine...

   Sada smo shvatili bezmalo sve : trajna ljudska težnja za spoznajom osnovni je uzrok spoznavanja ''kosmičke doktrine''. Bjelica vjeruje da u ''relativnosti ne postoje nedostižnosti''. Svakako - ne. Ali, moramo ih uvažavati kao stav jednog osobenog modernog srpskog intelektualca, koji u svoje prenapućeno štivo ukiva iskustva ''kosmičkih visina'', i  čvrsto vjeruje da se sinergetskim pristupom stiže u svet istinite spoznaje. A za takvom spoznajom čovečanstvo traga , podižući se visoko i padajući ničice, od svoga postanja, od vavilonske zbrke, koja i danas traje...

Akademik Neđo Šipovac

I. UVOD

    Od detinjstva su me interesovala određena pitanja iz oblasti postojanja, kao što su vreme, kretanje, brzina, memorija, stanja svesti, relativnost u postojanju, kao i spoznaja sebe. Za vreme rada i uposlenosti, pored tekućih poslova, moja zainteresovanost je bila i na traženju odgovora na pomenuta i slična pitanja u  raznim oblastima nauke, filozofije, religije i graničnih oblasti.

      Sinergija, kao procesi  stvaranja i ispoljavanja u postojanju i privređivanju bila je moja preokupacija i  u radnom i u slobodnom vremenu, a određene promene u sebi sam koristio u svom tekućem radu*. Početkom 1992. godine postao sam izbeglica, zbog ratnih dejstava u zemlji u kojoj sam do tada živeo i radio. Gubljenje   materijalnih i radnih prava, a  time i ekonomske i socijalne slobode,  ograničilo je većinu mojih aktivnosti i interesovanja. Ova situacija mi je istovremeno otvorila slobodu duha, da se u potpunosti predam onim pitanjima koja su mi bila preokupacija celog života.

    Još dok sam bio u radnom odnosu uzeo sam doktorsku tezu Granice rasta. Teza se, doduše, odnosila na utvrđivanje granica razvoja i rasta privrede i društva. Samo naučni pristup nije mi mogao dati odgovore  na određena pitanja i procese razvoja, stvaranja i ispoljavanja koji se odvijaju multidimenzijalno, a ne samo u manifestaciji objektivnog sveta.

.         Baveći se ovim pitanjima došao sam u kontakt sa trojicom naučnih radnika,** koje je takođe intrigirala sinergija u akciji, u privredi i društvu.   Grupu je više interesovrala sinergija kroz organizaciju i efekte privređivanja, dok je mene više zani od grupe. mala   sinergija kao proces stvaranja i ispoljavanja kroz sva vremena i na svim nivoima postojanja, to je uslovilo izdvajanje moga delovanja u istraživanju i udaljavanju

    Godine  1993. moja prethodna traganja omogućila su dublje uvide  suštinskih   spoznaja  o stvaranju i  ispoljavanju i napisao sam rad ,,Dinamički procesi stvaranja i ispoljavanja-sinergija u celini i na svim planovima,,.  Moji poznanici koji su imali priliku da pročitaju materijal reagovali su na izraze koji nisu jednoznačno određeni u javnosti i nauci, pa sam odlučio da u samom uvodu razjasnim osnovne pojmove, i ukažem na neke suštine u procesima stvaranja i ispoljavanja. Narednih godina sam ulazio u detaljnije zakonitosti sinergije po raznim oblastima i planovima postojanja, što je i mene menjalo i uvoilo me u celovitu spoznaju, a rezultat toga je bilo izdato pet knjižica sa ovom vrstom pogleda na stvaranje , postojanje i manifestaciju što je dato u narednim naslovima knjiga.

     Pri svemu tome pojedina pitanja su davana u raznim aspektima, kako bi ukupna oblast bila pristupačnija čitaocu.

Radeći na  tezi Granice  rasta  i projektu Sinergija u akciji, a zatim na procesima stvaranja, ulazio sam u spoznaju  relativnosti ispoljavanja i multidimenzijalnosti svetova.

   Moja polazišta krenula su od određenih konstatacija!

  Objektivni svet je uslovljen pa i ograničen u ispoljavanju brzinama svetlosti, i drugim granicama čulnih osetila.   Mehanizam našeg  uma nastao je čulnim opažanjima koja se  temelje na frekfencijama do svetlosnih, i u  granicama drugih čulnih vibracija. Kosmičko postojanje, pa  i kompleksno čovekovo ispoljavanje, ima znatno veće mogućnosti i potencijalnosti od objektivnog ispoljavanja koje je samo jedan vid postojanja. 

Kompletna igra ili iluzija ispoljavanja apsolutne svesti u kosmičkom okviru samo je tranzicija sinergetskih transformacija do iskustva objektivnog sveta, i evolucije kroz transcendiranje sposobnosti reagovanja i umova do apsolutne svesti. 

  U čitavom ovom procesu žeđ za spoznajom, srećom i potvrđivanjem istine je uzrok sinergetske tranzicije, na svim nivoima umova i svesti na zemlji u vasioni i kosmosu. Volja čovekovog bića je izvor snage koja ga pokreće u manifestaciji  do iskustva i jedinstva u apsolutu odnosno apsolutnom postojanju.

  Kosmos je okvir  u kome se analogno ispoljavaju svi kosmički sadržaji u raznim formama postojanja, u kome je materijalno ispoljavanje samo jedan od oblika ispoljavanja. Objektivna svest, u uslovima naše vasione, evoluira do samosvesti, a samosvest do kosmičke svesti, koja je okvir ispoljavanja APSOLUTNE SVESTI. Svi oblici svesti su u matrici apsolutne svesti – APSOLUTNOG BOGA.

  Sve svesti su hijerarhijski umrežene i izvesno holografski povezane sa intuitivnim transverima, i po njihovim neispoljenim matricama odvijaju se involucija i evolucija  u Kosmosu, pa samim tim i u objektivnom svetu postojanja.

   Brzine kretanja iznad svetlosnih brzina i frekfencije izvan opsega naših čula , za umove su neispoljeni i nesaznajni procesi, dok postojanje egzistira i izvan ovih granica koje nisu opažljive čoveku sa spoljnim čulima.

  Svest u inerciji, a zatim i energiji započinje za um  neispoljeno, a zatim i ispoljeno manifestovanje.

Svesnost i kretanje uslovljavaju manifestaciju, a sa njom i ispoljavanje vremena.

Memorija je trag kretanja entiteta u odgovarajućem ambijentu i ona je uzrok ispoljavanju vremena u odgovarajućim umovima i svestima.

Kombinovanje i indukcije postojećeg sinergetski ispoljavaju novo i raznovrsno.

Vreme je posledica memorije i čini dimenziju za kretanje umova, kao novih oblika reagovanja.

Vreme je relativna dimenzija u ispoljavanju, i vremena su relativna u zavisnosti od umova i svesti.

   Kontinuitet sinergetskih procesa uvek je u sadašnjosti, kao što i život teče u sadašnjosti, a ta sadašnjost predstavlja večnost.

  Vreme je apstraktna tvorevina za kretanje i relativno ispoljavanje uma, pa i određenih oblika svesti.

    Onima na putu duhovnog razvoja putem razumevanja, izložena iskustva  mogu biti od koristi za širenje i integraciju uma i dostizanja do viših oblika svesti.

   Po zahtevu čitalaca ovog materijala na samom početku,, objašnjavam neke pojmove koji nisu jednoznačno određeni u ovome svetu, a koriste se u ovim materijalima.

SVEMIR je ono što jeste beskrajno, a u delu svemira pod uticajem apsolutne svesti  ispoljava se model kosmosa. U svemiru postoji mogućnost ispoljavanja više kosmosa. Svemir kao neograničeno polje ima potencijal inercije i oblik svesnosti koji je suprotan našem poimanju svesti.

SINERGIJA  obuhvata procese ispoljavanja i stvaranja novog od svesti do materije ( involucija ), i ispoljavanje od materije do svesti (evolucija ), što predstavlja ukupan proces stvaranja i ispoljavanja APSOLUTNE SVESTI, kroz koju se apsolutna svest potvrđuje kao istina početka i završetka manifestacije i ispoljavanja u Kosmosu.

APSOLUTNA SVEST predstavlja u ljudskom poimanju apsolutnog  boga  (početak i kraj ). Ona je jedini entitet u kosmosu koji ne podleže relativnosti, jer je kosmička jedinica a ujedno prožima svaku tačku  kosmosa, odnosno nalazi se u svakoj tački kosmosa. Teško je za  ljutski um da  pojmi takav razvoj,  koji postiže sažimanje vremena i prostora u jednoj tački, koja istovremeno prožima i uslovljava ispoljavanje ukupnog kosmosa. Prema tome, kosmos je jedinica apsolutne svesti, jer se po njenoj ideji ispoljava.

 Indukcioni uticaj Početnog potencijala svesnosti i reagovanja  uslovljava ispoljavanje Kosmosa i Apsolutne svesti u Početnom potencijalu svemirske inercije. Način prožimanja je na holografskom principu brzinom Apsolutne svesti , a to znači beskonačnom brzinom u granicama Kosmosa, zbog čega Kosmos i jeste jedinica Apsolutne svesti. Sva involucija i sva evolucija koja se dešava kroz sinergetske procese ispoljavanja u Kosmosu ima zadatak da omogući razvoj duhovnih bića  do Apsolutne svesti. Model Kosmosa je uslovljen Apsolutnom svešću, i po njoj  se ispoljava, kao večni model sinergetske tranzicije i ispoljavanja svesti, snaga i materije. Ispoljavanje Apsolutne svesti bazira se  na apstraktnim kretanjima i sinergiji početnih potencijala., i sve što se ispoljava pod direktnim uticajem Apsolutne svesti je večno za umno poimanje. Sva duhovna bića u ovom Kosmosu u sebi nose tačku Apsolutne svesnosti (božansku iskru), koja ulaze u procese involucije i evolucije postajući na kraju  celina u celini. Ono što se ispoljava pod uticajem drugih oblika svesti je relativno i u funkciji vremena i odgovarajućih oblika umova i svesi. Pod direktnim uticajem Apsolutne svesti ispoljavaju  se i evoluiraju   logoidne svesti u  Kosmosu.

KOSMOS je ambijent i jedinica ispoljavanja apsolutne svesti. Model kosmosa u neispoljenom ambijentu čistog kretanja, za ljudsko poimanje je neispoljen, jer je ambijent apsolutne svesti, koji je daleko od ispoljenosti mentalnih, magnetnih i drugih oblika postojanja. Taj ambijent je u obliku diska, koji je kompenzovan suprotstavljenim čistim kretanjima indukovanom od strane početnih potencijala. Model ispoljavanja kosmosa nije materijalizovan, niti je spoznatljiv za sadašnje naučno poimanje, odnosno objektivno poimanje. Nauka  ima uvid u samo  materijalno i energetski deo ispoljenog Kosmosa. U Kosmosu sve ispoljeno je relativno, a večnim možemo smatrati samo model kosmičkog sinergetskog ispoljavanja. Samo Apsolutna svest nije relativna u k

Kosmosu, dok je sa aspekta svemira i ona relativna.. Svest je uvek uzrok stvaranja i ispoljavanja, i kroz ukupne procese  involucije i evolucije, ona sebe potvrđuje kao Apsolutnu istinu. Zbog nedovoljnog uvida u celinu Kosmosa i uvida u relativna kretanja u Kosmosu , nauka je zaključila da se Kosmos širi i kreće. Dok je stvarna istina da  Kosmos rotira i osiluje oko vlastitih osa, otuda potiče ispravan zakljičak o zakrivljenosti prostora.

    Kretanje je temelj ispoljavanja u Kosmosu i sve što je ispoljeno potice od kretanja i uslovljeno je relativnošću. Kretanje pripada prirodi svesti. Sinergije kao procesi indukcija i kompenzasija su zakonitosti kompenzovanja i ispoljavanja u Kosmosu i svim drugim relativnim mestima ispoljavanja. Govorim o relativnim mestima ispoljavanja, jer je kretanje uzrok ispoljavanja, a kretanje je relativan pojam čije se brzine kreću  od nule do beskonačnosti, i sve što se ispolji je ipak relativno. Pošto se ove stvari teže shvataju, ukazaću na strukturu kvarka kao naučno otkrivene najmanje  čestice materije. Sastavni delovi kvarka nisu stabilni, već su nestabilna materijalna ispoljenja kompenzovanih kretanja– sila nazvanih stringovima, a kvark postaje stabilna čestica njihovim sjedinjavanjem i kompenzacijom. Drugi slučaj za izvođenje analogija ukazaću na izvedene kontrolisane procese nuklearnih implozija i eksplozija, gde se samo mali deo materije dekompenzuje i pretvara u energiju, čiji su svedoci obični ljudi.

LOGOIDNA SVEST je uslovljena i ispoljena kosmičkim  modelom ispoljavanja kao duhovna projekcija upotpunjene materijalne čestice. Ova čestica je obavila kosmičku evoluciju na svim ravnima (7) postojanja u Kosmosu i iskusila uticaje svih kosmičkih zraka (12) i ravni, pod direktnom jurisdikcijom Apsolutne svesti, i na taj način stekla Kosmičku svest. U funkciji jezgre stvaraoca božanske iskre i tačke u Kosmosu na kojoj je ustaljeno njeno habitualno kretanje, i svih spoljnih uticaja, svaka logoidna svest ima različitu logoidnu svest od drugih logoidnih svesti u Kosmosu. Svaka logoidna svest uslovljena je od strane Apsolutne svesti, da uslovljava evoluciju svoje vasione, i razvoj umova do nivoa logoidne svesti. Na taj način i vasiona postaje jedinica logoidne svesti. S druge strane, logoidna svest u našoj vasioni predstavlja našeg boga , koji uslovljavlja celokupno  stvaranje i ispoljavanje u našoj vasioni i prisutna je  u svakoj tački ispoljenoj u vasioni. U jurisdikciji ove svesti evoluira naša vrsta. Ova svest ispoljava više omotača naše vasione, pa i naše Zemlje, koji nas štite od direktnog uticaja mnogih kosmičkih dejstava. Evolucija svake jedinke ljudskog društva u vasioni našeg Sunčevog sistema uslovljena je logoidnom svešću, a razlike u umovima jedinki su rezultat slobodne volje i položaja na Zemlji svake jedinke. Logoidna svest kroz evoluciju svoje vasione  stiče iskustvo objektivne svesti, čime završava svoju evoluciju u jedinstvu Apsoluta.

VASIONA je ambijent ispoljavanja logoidne svesti. Drugim rečima, vasione su sunčevi sistemi. Vasione nisu samo one koje su materijalno ispoljene, one mogu biti ispoljene i u drugim oblicima postojanja, kao što su mentalne snage, duhovne snage, i drugi oblici energetskih snaga. Svaka vasiona je jedinica svoje logoidne svesti, koja je prožima i uslovljavlja. Vasiona našeg Sunčevog sistema je ambijent evolucije naših umova do nivoa logoidne svesti. Vasiona svoju evoluciju završava kada  sama postigne logoidnu svest.

INDIVIDUALNOST je večni deo ljudskog bića. Ona odgovara onom što se u nekim kulturama naziva  više JA, više biće, anđeo čuvar, duša. Kroz nju se ostvaruje kontinuitet večnosti ljudskog bića, jer je  i sama  projekcija materijalizovanog jezgra snage u kosmosu, uz indukciju Apsolutne svesti, koje  je takođe večna. U nekim kulturama je nazivaju i božanskom iskrom. Njena je uloga da iskusi materijalno ispoljavanje, odnosno objektivnu svest i uslovi evoluciju ličnosti do stapanja sa individualnosti, i nivoa logoidne svesti. Ona od svake ličnosti koju uslovljava preuzima sva pozitivna iskustva u vidu sposobnosti reagovanja, i svedok je ukupne evolucije bića. Ona ujedno uslovljava i evoluciju svake nove ličnosti u procesima reinkarnacija. U svim procesima reinkarnacija ona je inspirator i svedok svake ličnosti. Individualnost je onaj deo bića koji se sintetiše sa ličnošću koji će dalju evoluciju nastaviti iskušavanjem drugih oblika svesnosti u kosmosu do  spajanjem sa svojim stvoriteljem iz kosmosa.

UM  se ispoljio kao relativni virtuelni sistem iz međusobnih slobodnih odnosa individua, i kao posledica ispoljavanja slobodne volje. Slobodna volja kao novi sinergetski tip reagovanja između individua u našoj vasioni nastala je u početku evolucije u Sunčevom sistemu. Um je nastao u odnosima između individua i između individua i okoline. Memorija kao trag kretanja uslovljava nastanak uma i iluzije vremena prošlosti i budućnosti  koji predstavljaju dimenziju za kretanje uma u tom vremenu. U međusobnom odnosu individue i okoline, individua svojim nametanjem ili odbijanjem impregnira neispoljeni oblik energije svojom slobodnom voljom u međusobnom ambijentu. Tako impregnirani stavovi međusobno reaguju i po sinergetskim principima ispoljavaju um kao novi oblik reagovanja u obliku navika. S obzirom na način i vreme nastanka , način skladištenja memorije, i operativno korištenje memorije, um obuhvata svesni deo uma, podsvesni deo uma i nesvesni deo uma. Svesni sadržaji obuhvataju sve  reakcije i navike koje ličnost stekne od rođenja, odnosno sve ono što čini ličnost u životu.  Podsvesni sadržaji čine iskustva koja je čovek potisnuo. Nesvesni deo uma obuhvata memoriske sadržaje reagovanja svih ličnosti koje su bile u funkciji određene individualnosti od početka evolucije bića do granice nastanka ispoljavanja aktuelnog svesnog  uma. Ustvari taj nesvesni dio uma čini memorije prethodnih ličnosti koji su u jurizdikciji individualne svesnosti u čoveku. Um se razvija kroz nivoe svesnosti uma koje probuđeni mogu sagledavati kao omoteče ili forme uma. Svesnost kompletnog uma prelazi u individualnu svest i  postiže na kraju evolucije ispoljavanja objektivne svesti  stapanjem ličnosti i individualnosti, i to je jedna od privilegija probđjenih ljudi, i onih koji idu tim putem. Sa umom se ispoljava i njegov relativni prostor i vreme.

  Polazeći od premise u ovom materijalu SPOZNAJOM SEBE RASTETE OD LIČNOSTI DO APSOLUTA, ukazaću na neke detalje koji su dostupni većini a pogotovu  razumnim i obrazovanim ljudima.

  Nije tajna da je čovek višedimenzijalno biće, odnosno mnogostruko napisana i otvorena knjiga, za upućene u oblasti duhovnog razvoja. Genetska struktura čovekove ćelije je otkrivena,  sa tim počinje proces iščitavanja procesa informatičko-biološkog ispoljavanja bića, do mogućnosti, stvaranja samog bića. To potvrđuje da je svaka ćelija, knjiga o nastanku, evoluciji i trajanju vrste. Svaka je ćelija holografski strukturirana na sinergetskim analogijama nastanka materije i kosmosa. Pošto je svesno i genetski strukturirano čovekovo telo na holografskom principu, to su i pojedine strukture čovekovog tela napisane knjige o celini ( mozak, koža, oči, uši, dlanovi, prsti, genetika ćelija itd.). Kao posledica toga u narodu se razvilo niz tehnika dijagnostikovanja i lečenja (su jok, akumpuktura, dodiri, masaže, magnetna polja, rekonekcije  itd.). Dobri poznavaoci ovih tehnika medicinu koriste samo kao jedan od objektivnih faktora informisanja.

  Spoznajući sebe na induktivan način, čovek istovremeno spoznaje  strukture sveta  postojanja, i obrnuto. Učenje treba da posluži procesu razumevanja, a razumevanje otvara sve druge procese. Sve što običan čovek čini  u cilju je postizanja stanja veće sreće ili iz straha. Kada čovek počne da shvata i razumeva sebe , onda počinje da razumeva i sve procese u sebi, i sve procese u svetu postojanja. Kao što znate, svaki čovek može da postane svedok razvoja uma ako promatra razvoj svoga uma u određenim tačkama svoga života, a zatim nastavi sagledavati pretpostavke o razvoju uma genijalnih ljudi ili  duhovno razvijenih ljudi. Sudeći o sebi svaki čovek može sagledati napore koje preduzima za dostizanje određenih stepena spoznaje i sreće iz okvira razvoja ličnosti u materijalnom tjelu. Međutim, čovek u materijalnom telu može da dostigne mnogo veće spoznaje, iz svih vidova postojanja u evoluciji čoveka do kosmičkog i apsolutnog ispoljavanja. On u sebi pored uma nosi i večni dio sebe kao individualnu svesnost koja može biti u komunikaciji sa svim višim oblicima svesti u vasioni i kosmosu, i koja akumulira u sebi sva iskustva objektivnog sveta postojanja.. Svaka spoznaja je  širenje svesnog uma ili svesti, svaka spoznaja oslobađa čoveka i čini ga sretnim. Sa širenjem krugova spoznaje šire se i svesni um i svest, i povećava se intenzitet sreće. Granice sreće, spoznaje i  ljubavi nisu u umu, nego su u Kosmičkoj i Apsolutnoj svesti.

 Susrećem mnoge ljude indoktrinirane tezama  da čoveku nije dato da spoznaje, i da se meša u misterije stvaranja i ispoljavanja. Svedočenje ISUSA HRISTA u svojoj ulozi bogočoveka, kao i drugih velikih tvoraca religija i bogospoznavatelja, jasno je ukazalo na mogućnosti evolucije i bogospoznaje do božanske svesti. Neprepoznavanje božanske iskre i individualne svesti u sebi i podleganje raznim dogmama najveća je zapreka razvoju ličnosti i čoveka.

   Pišući pojedinačne knjige iz ovih oblasti uvek sam se pitao dali je vreme za iznošenje ovakvih spoznaja i pogleda na svet, međutim kad sam pristupio oslikavanju celine ,,BIBLIJE ZA NOVO DOBA,, ovlašten sam od strane stubne duhovne hijerarhije da mogu za ovu  epohu izneti i oslikati manifestaciju i postojanje u skladu sa svojom celovitom spoznajom, a to će shvatiti oni koji su na putu bogospoznaje.

Bez smirenja i koncentracije ne treba prilaziti čitanju ovih knjiga.

II. CILJ

    Misterije i enigme o stvaranju, ispoljavanju i postojanju golicale su čoveka od nastanka njegovog uma, o čemu svedoče usmeno prenošeni i pismeno zabilježeni tragovi kroz vreme bitisanja čovekove vrste. Na osnovu ove znatiželje ljudi i društvo su diverzifikovali svoja interesovanja kroz razvoj interesa i institucija u oblasti religija, filozofija, nauka i graničnih pristupa, da bi došli do istina u stvaranju i postojanju. Čovek na početku 21. veka još je daleko od celovite spoznaje sebe, spoznaje relativnosti u postojanju  i kraja svoje evolucuje. To što je meni omogućila stubna milost Svetog Trojstva u ukupnim procesima stvaranja i ispoljavanja (APSOLUTNA SVEST; LOGOIDNA SVEST; I MOJA INDIVIDUALNOST) da imam uvide u celokupnost tih procesa, stvorilo je kod mene odgovornost da to u pisanom obliku  stavim na raspolaganje sadašnjoj generaciji  i novim generacijama, sa željom da doprinesu opštem i duhovnom razvoju ljudi i društva, koje ova pitanja interesuju u  sadašnjem i budućim vremenima, a svakoj slobodnoj volji ostavljeno je da ih koristi ili ne, zavisno od nivoa njihovog interesovanja , razvoja i razumevanja. Dapače shvatio sam da je to i osnovna svrha moga reinkarnaciskog življenja u ovome životu.

    Sve što je ispoljeno u kosmosu, a ono obuhvata vidljivo i za naše poimanje nevidljivo, u nekoj je vezi i ravnoteži (harmoniji). Spoznajući od svega što je ispoljeno, i za naše poimanje neispoljeno, ulazio sam u relativnost i uzročnost ispoljavanja sebe i ostalih svetova postojanja na Zemlji, u vasioni i kosmosu. Ti procesi i zakonitosti stvaranja i ispoljavanja odgovaraju za sada poznatom terminu stvaranja novog , odnosno sinergiji. Sve ispoljeno uzrok je svega što se ispoljava u sadašnjosti. Sve moje spoznaje i uvidi rezultat su svih ispoljenih spoznaja, i zahvalan sam svemu ispoljenom, što mi je omogućilo percepciju i uvide u ukupno manifestovanje i postojanje, a ja  ih stavljam svim ljudima na uvid. Svest je uzrok ispoljavanju, a kosmos i sve što se u njemu ispoljava je model ispoljavanja i evolucije svesti.

   Ispoljavanje objektivnog sveta pod uticajem slobodne volje uslovilo je suprotnosti, a time i relativnosti postojanja, kao i mnoge zablude i stramputice o ispoljavanju, ali i to su procesi objektivizacije evolucije uma i svesti. U ovom osvrtu pomenuću samo neke postulate o kojima ću se detaljnije baviti.

   U igri ISPOLJAVANJA granice rasta i razvoja čovekove vrste sa slobodnom voljom u funkciji su sa njegovim duhovnim razvojem u reinkarnaciskim procesima i ukupne evolucije u granicama apsolutne svesti.

   Svi procesi ispoljavanja su u funkciji vremena, pa samim tim i  relativni.

   Samo neispoljeno je izvan vremena i  apsolutno, a nama prepoznatljiva forma njegovog izraza su svest i Bog, kao i Početni potencijali uslovitelji manifestovanja.. Poimanje ovih izraza je u holografskoj paradigmi, gde vreme i prostor nemaju ulogu. Um je mehanizam za spoznaju objektivnog sveta i karika za dostizanje svesti.

Čovek je veoma složeno bice i strukturirano analogno kosmosu, i analogno kosmičkom ispoljavanju na sedam nivoa,  čovek je strukturiran iz sedam formi- tela.

   Pojedine strukture čoveka su večne kao i Kosmos, a pojedine, kao što je materijalno telo i um, vezane su samo za jedan život. Zemlja i Sunčev  sistem samo Čoveku uslovljavaju jednu fazu u objektivnoj spoznaji sveta, i evoluciji do krajnjeg cilja.

Um je inverzan sa svešću, te je samim tim i veoma ograničen. Nauka ide deduktivnim putem spoznaje, i na bazi objektivnih čula, pa nije ni čudo da je do sada sinergetski objasnila i definisala četiri sile i na tragu je petoj, od ukupno 10 koje su u funkciji ispoljavanja kosmosa i čoveka.

   Analogije, indukcije, kompenzacije i sinergija su  zakonitosti koje se manifestuju i ispoljavaju na svim nivoima postojanja.

   Nadogradnjom nauke sa ovim zakonitostima i direktnom percepcijom omogućiće joj  se da uđe u multidimenzijalnost i spoznaju kompleksnosti postojanja i ispoljavanja na svim nivoima postojanja, a ne samo na materijalnom planu, to je imperativ novoga doba. U novom dobu čovek mora postati otvoren za sve svetove postojanja. Dvadeset prvi vek otvara pupoljak spoznaje duhovnog, što će povećati kreativnost i ubrzati razvoj na zemlji, kao i uspostavljanje komunikacije sa drugim svetovima.  Istina o ispoljavanju je uvek postojala i bila dostupna samo veoma retkim pojedincima, i ista je  saopštavana u raznim pakovanjima i bojama saglasno vremenu i stepenu evolucije, a došlo je vreme za saopštavanje istine primerene ovom vremenu, i udaranju temelja Bibliji ovog doba.

  U ovoj fazi evolucije čoveka na Zemlji relativne su brzine rasta i razvoja svakog pojedinca, iako je svima cilj isti – dostizanje većih nivoa uma i svesti.

  Milenijumi pojedinačnih evolucija se mogu skraćivati u procesu tekuće evolucije, procesovanjem duhovnog razvoja i simpatetičke indukcije onoga koji je spoznao, na onoga koji ima razumevanje i želi da spozna.

  Onima koji tragaju za istinom i procesima spoznaje, i koji su na putu razumevanja i duhovnog razvoja, iskustva u spoznavanju koja su iznešena u ovim materijalima, i ako ista postanu predmet koncentracije i meditacije, omogućiće iskušavanja u  proširivanju i prevazilaženju uma, i dosezanja raznih oblika svesti, što i jeste cilj ovoga materijala.

   Onima otvorenima sa sposobnostima razumevanja i poverenja  put duhovnog razvoja je ubrzan, i ova izlaganja biće im podsticaj i podrška.

  Onima koji ne mogu praviti sinteze nauka, religija i duhovnog razvoja, i kojima nedostaju upornost i razumevanje,  ove spoznaje i izlaganja neće biti dovoljno razumljivi i prepoznatljivi, (izlaz je u ponavljanju) oni će nastaviti tranziciju postepene evolucije i iskušavanja, kao osnova objektivnog sveta.

   Ovim  knjigama nije cilj da čoveka zabave , da  ga zaintrigiraju , da troši vreme i da bude dopadljive. One nemaju klasičan prilaz. U njima svaka rečenica daje informacije o putu spoznavanja. One su  zato teške za čitanje i razumevanje, jer govore o drugačijem dosadašnjem i novom. One su nastale iz slobode duha i dubokih težnji za spoznajom istine. Ukoliko ove knjige obezbede  bar malo indukovanja čitaoca u tom smislu, a hoće onima koji budu strpljivi u čitanju, ispuniće i svoj  cilj. 

III. PROCESI DINAMIČKOG ISPOLJAVANJA – SINERGIJA

  Sinergija je proces stvaranja i ispoljavanja novog u relativnom postojanju,  kombinacijom i kompenzacijom postojećih faktora, kroz apsolutne zakonitosti preslikavanja, akcije, reakcije i indukcije, i njihovom kompenzacijom, gde se pored postojećeg, ispoljava  i  novo, koje čini celinu prožetu svešću. Ove zakonitosti i procesi analogno se dešavaju na svim nivoima kosmičkog ispoljavanja, a to znači i u objektivnom svetu. U prostorno-vremenskom ambijentu svest opaža ispoljeno, kombinacijom i kompenzacijom ispoljenog, reaguje na to, i kreacijom i indukcijom stvara  novo. U relativnom postojanju sinergija je kao i život, uvek i samo u sadašnjosti, a sva prošlost je samo utisak u svesti o ispoljenom, a sva budućnost je plan sinergetskih namera ispoljavanja u budućnosti. 

     Od singularne tačke statika, do naredne singularne tačke statika (apsoluta), po principu sinergetskog perpetuumobila, kroz procese involucije i evolucije, ispoljava se relativni kosmički univerzum, i u njemu na analogan način, ograničen broj makro i mikrouniverzuma . Dedukcijom i objektivnim  načinom razumevanja nauka je otkrila deo subatomskog masenog sveta, kao i elektrone, kvarkove, neutrina i slično. Nauka je otkrila i određena energetska kvantna pakovanja, kao što su fotoni, i na tragu je gravitonima i misaonima. Nauka je takođe integrisala četiri kosmičke sile ispoljavanja (gravitacione, elektromagnetne, jake nuklearne sile i slabe nuklearne sile ). Iako je nauka kroz teoriju relativiteta uspostavila korelaciju  između snage  (energije ) i materije, ona još ne prepoznaje sinergetske kompezacione zakonitosti, kompezovanja energije u materiju ( dinamičke snage kretanja, kroz indukovanje i kompezovanje čvrstog sprega sila, kompezuju se u relativno statički oblik mase).  

    Subjektivnim intuitivnim načinom razumevanja došlo se do otkrića suptilnih snaga kretanja u energetskim poljima, i njihovim kvantnim pakovanjima, kao i do shvatanja apstraktnih polja i apstraktnih kretanja, i njihovih utiskivanja u energetska polja. Psihologija je otkrila apstraktne modele arhetipskih oblika, koji su osnova sinergetskih procesa kondenzovanja i ispoljavanja. Nauka naslućuje apstraktne kanale kretanja kao zrake, i stringove kao vrtloge u kompezovanju materije, a detaljno je utvrdila i kretanja kvanta snage i kretanja subatomskih masenih čestica.

    Svako kretanje, kao i sila, pored određenosti smerom, ima svojstvo senzibilnosti. Sam svemir je  za naše poimanje  neograničen, odnosno otvoren. U delu svemira odvija se kosmičko ispoljavanje. Sam svemir je senzitivan i ima svojstvo inercije, i tim svojim svojstvima kroz tranziciju kretanja početnog potencijala svesnosti i reagovanja   uslovljava i ispoljava zatvaranje kosmosa u disk, kao i ukupno kosmičko ispoljavanje. U svemiru može da se ispoljava neograničeni broj kosmosa. Naučna je zabluda da je kosmos negraničen i otvoren, a tome je uzrok prihvatanje samo  objektivnog oblika svesnosti. Kosmičko ispoljavanje ograničeno je dosegom prostiranja apsolutne svesti. Svest i njeno kretanje spadaju u vrstu apstraktnog kretanja, ona nema masu ni osobine kvantnih energetskih polja, i nije ograničena brzinama elektromagnetnih kretanja, ali elektromagnetna polja joj pružaju otpor, i ona u njima ostavlja tragove, koji su upravo oblici memorije, odnosno arhetipski oblici sinergetskog ispoljavanja. 

   Apsolutna svest, koja za nas predstavlja statika, odnosno apsolutnog boga je bez vremena i prostora sa gledišta kosmičkog ispoljavanja, holografski simpatetičkom indukcijom, stvara prostorno vremenski kosmički ambijent sinergetskog ispoljavanja u inertnoj i senzitivnoj osnovi svemira. Apsolutna svest započinje kreaciju idejom kretanja, koju svemirska inercija ograničava i kretanje zakrivljuje i zatvara u kosmički krug. Ideja kretanja apsoluta, i svojstvo svemirske inercije, ispoljavaju prvu dualnost u kosmosu. Pored apstraktnog ispoljavanja, vibracija je prvi čin kosmičkog ispoljavanja. Već u prvom činu vibratornog kretanja u  svemirski inertnoj i senzitivnoj osnovi ispoljavaju se zakonitost akcije i reakcije i zakonitost utiskivanja traga ili memorije. Pomak-kretanje, sa svim do tada ispoljenim, sinergetski ispoljava zakonitost indukcije u okolini, i otvara vremenski prostor kao osnovu ispoljavanja uma. Kada kretanje zatvori habitualni kosmički krug, svojim momentom kretanja uvlači unutarnji deo svemira u kretanje, a sa svojom spoljnom indukcijom u svemiru, indukuje okomito kretanje okolnog svemira, koje ima nameru da ogranič i iuravnoteži  dejstvo kretanja  kosmičkog kruga na širi svemir ( ovo je pretstavljeno u simbolu krsta ). Ovo suprotstavljeno sekundarno  kretanje dela svemira  uravnotežuje spoljno dejstvo kosmičkog kretanja. Na taj način svemir ograničava, kompenzuje i zatvara kosmos, a njhovo međudejstvo postaje osnova ispoljavanja u kosmosu. Reakcija na kompenzaciju ovih apstraktnih kretanja ispoljava treće kosmičko kretanje analogno sa prva dva kruga, i koje se klati izmađu ova dva kruga kretanja, pojačavajući naizmenično uticaje primarnog i sekundarnog kruga, odnosno procese stvaranja i uravnotežavanja u čitavom kosmosu (to predstavlja apsolut – trostruku silu u jedinici ).

   U međusobnoj sinergetskoj sintezi ove tri vrste apstraktnih kretanja sa ispoljenim pojavama holografskog preslikavanja, utiskivanja, akcije i reakcije, kao i indukcije, ispoljavaju se apstraktni oblici kretanja zraka koji postaju kanali za kretanje sa minimalnim otporom i utisnutim senzacijama, odnosno memorijom. Sažimanjem apstraktnih kretanja u brzinama većim od svetlosti ispoljavaju se kvanti sile, polariteti, magnetna polja i naelektrisanja kvanta. Između suprotstavljenih strujanja na  supkvantovskim rastojanjima ispoljavaju se suprotstavljene nuklearne  sile, magnetne sile, centrifugalne i centripetalne sile, koje kompenzacijom grade čvrsti spreg sila, čiji je rezultat ispoljenost masene čestice, koje zavisno od strukture sjedinjnosti mogu biti stabilne i nestabilne, pri tome se dinamika apstraktnog prenosi u statički ispoljene masene čestice na drugom, odnosno objektivnom planu postojanja. Obodni momenat  kompenzacionog kretanja u masenoj čestici prenosi se u  rezonancu na masenom ispoljenom planu. Kompenzovani momenat na  kvantnom planu, zbog unutarnje dinamike kretanja, stvara nove, odnosno viškove sila, kao što su gravitacione, magnetne, električne, životne, senzibilne misaone itd.To je bila tajna večnosti ispoljenog  na kosmičkom planu. Opisane sinergetske zakonitosti omogućavaju:

DA KRETANJA SA PUNIM MOMENTOM, NA KOSMIČKOM PLANU BEZ OTPORA, PORED ODRŽAVANJA SEBE, STVARAJU I NOVO KRETANJE, ODNOSNO NOVU SNAGU.

Ovo možemo smatrati prvim kosmičkim zakonom stvaranja.

 Taj proces pored ostalog predstavlja i stvaranje novog, za šta koristimo  naziv sinergija ispoljavanja. Na taj način  svaka ispoljena čestica na kosmičkom planu, kao i sam kosmos su trajni izvori snage i ispoljavanja za druge planove postojanja. Prema tome, kompenzovane masene čestice na kosmičkom planu su generatori koji iz neispoljenog ispoljavaju sile u ispoljeno, kao što su: sile gravitacije, magnetizma, elektrisanja, senzibilne misaone, i životne. Arhetipovi ispoljenih masenih čestica na kosmičkom planu, kao i sam kosmos, jesu svojevrstan analogni perpetumobile. Na analogan način se ovi sinergetski procesi odvijaju i na drugim kosmičkim planovima, kao i u svim vasionama i u svakom čoveku. Objektivni svet se ispoljava iz kosmičkog. SVESNA kreacija na kosmičkom planu je arhetip involucije i evolucije za ispoljavanje u objektivnom svetu.

  Sinergetski procesi kompenzovanja segmentirali su kosmički disk u sedam koncentričnih krugova koji čine sedam nivoa postojanja. Samo na sedmom nivou se ispoljava objektivni svet. Složenost arhetipskih čestica određuje njihov raspored po ravnima na principu dejstva centrifugalne sile. Na našem planu postojanja sinergetske procese, koji  se ispoljavaju do materije, nazivamo procesima involucije, a ispoljavanje u materiji do svesti nazivamo procesima evolucije.

    Evolucioni zamah uslovljavaju božanska i slobodna volja kao potencije početna dva potencijala ( potencijal svesnosti i reagovanja i potencijal svemirske inercije) koji sinergetski  uslovljavaju i ispoljavaju senzitivne sile, gravitacione, magnetne i centrifugalne, te proces počinje sa ispoljavanjem maglina, galaksija i vasiona. Sve te pojave prate procesi koje opažaju astronomi, izuzev pretpostavke Velikog praska.

    Pojave analogne Velikom prasku  moguće su u  zgušnjavanju ispoljenosti vasiona, gde dolazi do dekompenzacije sila, koje kompenzuju vasionu i tada se  vasiona  razvija u novi kosmos.To isto može da se desi i sa kosmosom, kada nastaje ispoljavanje novih kosmosa. Na ovaj način zgušnjavanjem ispoljenosti u vasioni i kosmosu moguće je njihovo širenje putem praska u  nove kosmose u otvorenom svemiru. I kao što kretanje u svemiru polazi od singularne taške ispoljavanja kosmosa, analogno se ispoljavaju u kosmosu materijalne čestice, magline, galaksije, vasione i konačno bića iz kosmički ispoljenih sadržaja. Ono što ispoljava i nastaje, to i prestaje. Mehanizmi vraćanja u singularnu tačku su evolucija razvoja uma i svesti do  APSOLUTNE SVESTI, kao i mehanizmi analogni crnim rupama, gde se ostaci galagtičkih i kosmičkih sadržaja koji nisu završili evoluciju duha i materije, obrnutim procesom depolarizuju i vraćaju u svemirsku ravnotežu neispoljenog.

     Da bi shvatanje  sinergije bilo upotpunjeno, ukazaću i na neka pitanja o sinergiji uma, i njegovog evolutivnog razvoja do svesti. U praktičnom životu um i svest se često zamenjuju, iako je um inverzan svesti, a svesni deo uma njihova je spojnica ( na mentalnom planu ). Svaka kompenzovana masena čestica, u zavisnosti od svoje složenosti, ima sposobnost memorije u svojoj kompenzovanoj energiji, i ima sposobnost trajnog stvaranja sila, polja i holografskih prenosa svesti (gravitacione sile, magnetne sile, arhetipske oblike i slično). Svako utiskivanje, i svaki trag kretanja, bilo u uravnoteženoj svemirskoj praznini, u kvantnim poljima, bilo u materiji predstavlja memoriju. Memorija uz sposobnost reakcije čini osnovu svesnog uma. Sažimanje utisaka memorije, njihovom kombinacijom, i reakcijom na njihovu sintezu, čini ispoljavanje,  kreaciju novog, što sve čini sinergiju uma.

    Svesni deo uma se ispoljava na bazi prijema ograničenih frekvencija opažanja putem čula, i iz te ograničenosti i sam um je ograničen, i kao takav subjektivno opaža i formira svoj univerzum. Čovek koji živi sa razumevanjem, i stalno ispoljava sinergetsko ponašanje kreativnog stvaranja, razvija svoje duhovne sposobnosti, pa može svoj umni sinergetski kreativni proces  da obogati novim dimenzijama opažanja, simpatetičkom indukcijom i direktnom percepcijom. Ovim se ruše barijere svesnog uma, pa postepeno nesvesni deo uma postaje svestan. 

   Sinergijom svesnosti individualnog uma otvaraju se dimenzije kolektivne svesti ljudske  zajednice, čijom se sintezom i sinergijom otvaraju putevi logoidne svesti, a na analogan način i kosmičke i apsolutne svesti. Dakle, u objektivnom svetu sinergija predstavlja dinamički proses ispoljavanja potencijalnog apstraktnog plana i volje raznih oblika svesti, na špici sadašnjosti u čitavom prostorno - vremenskom ambijentu sa ispoljavanjem svega i sticanjem iskustava objektivne, subjektivne i apsolutne svesti. IGRA ISPOLJAVANJA ODVIJA SE IZ APSOLUTNE PRAZNINE –  PUNINE,POČETNIH POTENCIJALA DO RAVNOTEŽE I JEDINSTVA U APSOLUTNOJ PRAZNINI –  PUNINI. Ovaj pojam praznina neki nazivaju punina.

    Ovaj materijal o sinergiji stvaranja  ima trajnu vrednost i teško ga je bilo sažeto i  razumljivije napisati. On je bitan samo za one koji imaju žeđ za sposnaju ukupne manifestacije i za kreacije na višim planovima svesti. Velika većina ljudi koji teže spoznaji i duševnom miru mogu ove sadržaje i preskoćiti i pratite ostale sadržaje. Uporniji ako se potrude i meditiraju nad rečenicama, biće svesni da nisu izgubili vreme. Svestan sam nepreciznosti jednoznačnog poimanja izraza kako u društvu, tako i u nauci, kao i stavova nauke o neotkrivenim oblastima, ili otkrića sa pogrešnim pretpostavkama, pa opet iznosim ovo saopštenje radi edukacije, a ne radi informisanja, jer novo doba i stepen evolucije zahtevaju celovite i istinite spoznaje. Ovo je pisano pre svega za one koji imaju milost božju da se ubrzano kreću stazom duhovnog razvoja, koji imaju visok stupanj strpljenja i razumevanja i koji se mogu koncentrisati i meditirati na svakoj rečenici. Oni će imati šansu da prevaziđu granice čulnog uma i naći će se na putu sinteze i sticanja viših oblika svesti. Onima koji kruže utabanim putevima uma, a budu imali strpljenja da sa razumevanjem pročitaju ovaj materijal, simpatetička indukcija će pobuditi interesovanje i sećanje za druge dimenzije postojanja.

---

IV. NEKA   PITANJA  ISPOLJAVANJA   DUHA I  SVESTI

    Za nauku više nije tajna da se kosmos ispoljava po principima holografske  paradigme, kao što to od davnina nije tajna za određene ljude i religije. Kosmos je čudesan oblik ispoljavanja, prožet svešću i životom. Kosmos možemo simbolički iskazati kao apstraktan model, koji bi analogno odgovarao ljudskom poimanju perpetuumobila. Materija i energija imaju isto poreklo, nisu uništive, i kroz tranziciju menjaju samo oblike. Svest je uzrok ovoj tranziciji i kosmos je pun ovih supstancija. Sve što se ispoljava u vasioni, čoveku i atomu, dešava se na analogan način kosmičkom ispoljavanju uz realizaciju sinergetskih principa kombinovanja postojećeg, da bi se ispoljilo novo i raznovrsno.

    Manifestacija nastaje ispoljavanjem dualnosti, a kretanje objekata je samo poseban vid manifestacije i života. Čovek je jedno od najkompleksnijih dela kosmosa, koji kroz procese involucije i evolucije može da iskusi objektivnu svest ispoljavanja, božansku svest uslovljavanja, kosmičku i apsolutnu svest. Konačno sve se to u čoveku nalazi evolutivno programirano, ali  zaključano sa sedam brava, odnosno sedam pečata, u sedam tela, kako   SVETA  predanja kažu, a potvrđuju probuđeni ljudi.

     Savremenim ljudima u procesu spoznaje sebe i ukupnog kosmičkog ispoljavanja najviše odgovara put razumevanja i ljubavi. Uvek je bilo ljudi koji su iskusili ove procese, i spoznali sebe, kao  holografsku tačku apsoluta u sebi. Njihove spoznaje su bile iskre svetlosti koje su markirale put čovečanstva kroz evoluciju. Moj cilj je da zaintrigiram pojedince sklone razumevanju, i spremne za buđenje da obrate pažnju na pojedine tačke i područja ispoljavanja materije, uma i svesti od kojih neka čovečanstvu nisu bila u spoznaji, da bi im to poslužilo da ubrzaju svoj put istraživanja, razumevanja, spoznaje i evolucije.

   Kao što je um inverzan svesti , tako je i spoznaja unutrašnjeg sebe inverzna spoznaji objektivnog spoljašnjeg sveta, zbog čega i iznosim određene zakonitosti i spoznavanja spoljnjeg sveta. Koliko istine u sebi sadrži naša reč –kovanica svemir. Ova reč ukazuje na ostvarenu ravnotežu polja svesti i snaga, koja je bila pre ispoljavanja, i u kojoj će ispoljavanje završiti svoju veliku igru. Prema religioznim i naučnim spoznajama i otkrićima, svest predstavlja  sposobnost reagovanja i memorije, dok se snaga uočava u energetskim poljima.

  Mogućnost kompenzacije i uspostavljanja ravnoteže između ovih polja, kao i njhovog kombinovanja i reagovanja, otvara procese manifestacije. Svest je suptilniji, i za naš um neispoljeni oblik uzrokovanja, konstituisana po principu holografskih polja. Svest ima mogućnost reagovanja, saznavanja i utiskivanja memorije, u polja snage, jednako svakom tačkom, kao i celinom. Taj princip odražava beskonačnu brzinu prenosa informacija, što isključuje postojanje vremena, odnosno ukazuje na vreme kao relativnu ideju. U odnosu na ispoljene oblike snage, svest ima privlačnost u obliku ljubavi. Samim tim svest ima mogućnost kolapsiranja i oblikovanja polja u kvante snage i  materijalne oblike. Apsolutna ili čista svest u sebi sadrži sve informacije i sva znanja u oblicima reagovanja i vibratornih obrazaca. To ukazuje da ona  u sebi sadrži sve mogućnosti i sve nemogućnosti (za naše relativno poimanje) ispoljavanja u oblicima igara. Pošto ovi izrazi nemaju masu ni snagu, to ne zauzimaju prostor,  ovo opet ukazuje na relativnost prostora, i njegovog razvoja u obliku ideje. Čista svest je samodovoljna i ima težnju ka ispoljavanju i objektivizaciji. Da bi se apsolutna svest mogla ispoljiti, potrebno joj je da se ograniči. Arhetipski oblik ograničavanja čiste svesti za ispoljavanje je kosmos.

    Kosmos je zatvoren u arhetip polja svesti i polja snage, u kome se ona neprestano kombinuju u tranziciji sadašnjosti u ispoljavanju sve novijih i novijih kosmičkih mogučnosti. Vibratornim obrascima svest pobuđuje polja snage u kretanje. Kretanjem snage u svemiru bez otpora, snaga stiče svoju habitualnost, i indukuje novo kretanje (snagu). Kombinovanjem i kompezovanjem više vrsta kretanja – snaga, pored postojećih indukuju se i nove vrste i oblici snaga. Ova dva principa stvaranja i ispoljavanja novih snaga nazivamo sinergijom ispoljavanja snaga.

  Ne ulazeći ovim materijalom u principe i zakonitosti kosmičkog ispoljavanja, napominjem da su to apstraktni mehanizmi polja, kojima se kroz procese holografskog preslikavanja, indukovanja, privlačenja, odbijanja, ostvaruju sinergetski procesi kolapsiranja i kompenzacija kosmičkih snaga i svesti do kvanta snaga, subatomskih čestica i atoma, a zatim, kroz procese  evolucije i sublimacije, do stvaranja objektivnog sveta i objektivne svesti.

    Apsolutna svest je bez prostora i vremena za naše umno poimanje, a svi ostali oblici svesti su uslovljeni, i imaju svoje dimenzije vremena i prostora. Apsolutna svest se kroz apstraktne mehanizme kosmosa ispoljava u kosmosu u vidu kosmičke svesti.

   Kosmička svest u odnosu na apsolutnu je ograničena prostorom kosmosa i modusom igre ispoljavanja, iz koje nastaje kosmos. Igra ispoljavanja počiva na dualnostima i polaritetima, frekvenciji, vremenu i prostoru. Kosmička svest sadrži u sebi sve engrame, odnosno vibratorne obrasce, za sve ono što se, i što će se ispoljiti u kosmosu, kroz sve procese involucije i evolucije, i ona se spoznaje intuitivnom spoznajom odnosno otkrivanjem. Kosmos je takođe ambijent za odvijanja evolucija najkompleksnijih entiteta do božanske svesti, odnosno logosa ( logoidnih svesti vasiona ).

  Složenost entiteta koji evoluiraju u kosmosu, kao i njihovo mesto, određuju oblik i nivo logoidne svesti. Na taj način se kosmička svest sinergetskom simplifikacijom preslikava u mnogobrojne entitete logoidnih svesti. Svaka vasiona ima različitu logoidnu svest, mada se one razvijaju na istim principima. Logoidna svest svake vasione uslovljava involutivne i evolutivne procese svih entiteta koji se ispoljavaju u toj vasioni. Svaka ispoljena materijalna čestica u kosmosu je sinergetsko jezgro ispoljavanja snage, analogno kosmosu kao celini. Svaka ta čestica sposobna je da stvara svog duhovnog dvojnika kao arhetipsku sliku – božansku iskru, koja evoluira u određenim vasionama, iskušavajući na taj način objektivnu svest. Ta arhetipska slika – božanska iskra  u stalnoj je vezi sa svojim tvorcem – kosmičkom česticom, od koje crpi određenu snagu.

    Svaki čovek naše vasione evoluira iz određene božanske iskre, što znači da ima kosmičko poreklo, dok u svojoj Sunčevoj  vasioni iskušava i razvija svoju objektivnu svest i materijalno postojanje. Naša vasiona sa svojom logoidnom svešću je ambijent  u kome pored drugih entiteta evoluiraju i ljudska bića. Iz međusobnog odnosa božanskih iskri razvila se slobodna volja, koja daje poseban pečat ljudskoj vrsti i evoluciji.

Slobodna volja ima šire mogućnosti ispoljavanja od logoidne. Slobodna volja može da opredeljuje i ispoljava akcije i dela u skladu sa evolucijom – pozitivno, ili suprotno evolutivnim kretanjima – negativna dela i oblici ispoljavanja. Akcije i reakcije koje daju dinamiku ispoljavanja na našem objektivnom planu istovremeno ostavljaju utisnuća ili tragove u eteru kosmičkog postojanja, koji su bez sadržaja, pa samim tim i trajni  – večni. Na taj način manifestacije na ispoljenom (objektivnom) planu ostavljaju utisnuća – refleksije u nemanifestovanom planu kosmičkog etera. Ove refleksije – utisnuća čine memoriju. Ljudi sa višim oblicima svesti mogu da čitaju tu memoriju prošlosti. Sposobnost reakcije se sa memorijom organizuje i ispoljava um.

     Duh ili um  nastaje na relaciji odnosa između individua, ili između individua i objektivnog sveta. Duh prenosi utiske na organe čula. U međusobnom odnosu induvidue i okoline individua svojim nametanjem ili odbijanjem impregnira neispoljeni oblik energije u ambijentu. Takvi impregnirani stavovi međusobno reaguju i ispoljavaju um. Ovako ustanovljeni um ima velike sposobnosti kretanja i širenja, kao i mogućnosti utisnuća, prijema i prenošenja vibratornih informacija, do čula  i preko njih, do organa spoznaje.

    U procesu ispoljavanja božanskih iskri logoidna svest simpatetičkom indukcijom – vibracijom utiskuje engrame evolutivnog ispoljavanja čoveka, u obliku višeg bića, odnosno velikog JA (individualna svesnost). Slobodna volja je u funkciji iskušavanja i ciklusa trajanja i ispoljavanja materijalnih oblika čoveka. Ovaj oblik višeg bića (individualna svest) je svedok manifestacije slobodne volje i ličnosti, i u skladu sa njihovim delima vodi i usmerava procese reinkarnacija, i stvaranja novih ličnosti, kroz proces evolucije čoveka do božanske svesti. Iz odnosa  koji se ispoljavaju između individualnosti javljaju se novi tipovi reakcija iz osnova slobodne volje. Iz osećanja samodovoljnosti, na principima ideja dualnosti, kretanja, vremena, prostora, i ispoljavanja materije, bez subjektivne i kosmičke svesti ispoljava se entitet ličnosti – malo ja.

 Dakle, ličnost nastaje kao sposobnost reagovanja na stvaranju novog, odnosno unošenjem novog faktora u evoluciju. Ličnost počnje sa iskušavanjem objektivnog sveta u sticanju objektivne svesti, da bi kroz evoluciju oslobodila individualnu svest  i više oblike svesti. Više JA u čoveku, ukoliko nije survano, ima stalnu vezu sa božanskom svešću koja ga je indukovala, i  nakon smrti svoga materijalnog čoveka, iz njegovog duha i memorije u eteru, preuzima sva pozitivna iskustva i sposobnosti reagovanja, koja su u skladu sa evolutivnim procesima. Iskustva  i reakcije koje su rezultat negativnih faktora slobodne volje služe višem JA kao podloga za konstituisanje nove ličnosti, koja se vraća kroz proces reinkarnacije u ponovno materijalno ispoljenje, i u nastavak evolucije. Taj proces reinkarnacije nastavlja se dotle dok dejstvo slobodne volje ne postane indentično sa logoidnom voljom, odnosno dok se um ličnosti ne ujednači sa svešcu višeg JA, kada dolazi do njihove fuzije.

   U cilju shvatanja relativnosti uma i objektivnog postojanja ukazaću na nekoliko činjenica i apstraktnih ideja  koje uslovljavaju ispoljavanje uma.

Dualnosti i suprotstavljena kretanja, odnosno frekvencija, polazišta su manifestacija u ispoljavanju našeg kosmosa. Frekvencija kao oblik suprotstavljenog kretanja omogućava dinamiku i rasprostiranje kretanja. Vibracija sa jedne ravni postojanja prenosi se u obliku ritma kretanja na drugu ravan postojanja. Zvuk sačinjavaju vibracija i ritam. Sve informacije se oblikuju pomoću vibracija, ritmova i akorda. Čulni organi putem duha prihvataju frekventne obrasce, kao informacije iz okolnog sveta, i prenose ih određenim organima za spoznaju. Kao što je već rečeno, u duhovnu energetsku strukturu – božansku iskru, logoidni svesni principi sa viših ravni postojanja, simpatetičkom indukcijom, putem vibracija utiskuju engrame, odnosno vibratorne obrasce,  svesnog reagovanja, ispoljavajući u čoveku program evolutivnog razvoja kroz procese reinkarnacije..

  Prenošenje sile sa jedne ravni na drugu i pretvaranje sile u oblik, obavlja se činom utiskivanja, (R.B***. komentar MODULACIJA), gde se na delu pojavljuju polariteti i sile privlačenja i odbijanja, ispoljavajući čvrst spreg sila, koji dinamičko kretanje sa jedne ravni postojanja prevodi u statički oblik kompenzovanih sila, odnosno materiju, ukoliko se radi o viđenju sa naše ravni postojanja. Kao što znate, sile sa nižih ravni postojanja prenose se na gornje ravani postojanja sa kvadratnim uvećanjem, a sa veće na nižu korenovanjem, odosno važe principi integralnog i diferencijalnog računa. Vibracijom se istovremeno otvaraju ideje i dimenzije: oblika, vremena i materije, a samim tim i čin materijalnog postojanja.

  Manifestacije ispoljavanja se uvek i samo dešavaju u sadašnjosti. Sve ono što se dešavalo do sadašnjosti, to znači u prošlosti, nalazi se samo kao apstraktni otisak u memoriji, u obliku engramskih (odnosno vibratornih obrazaca), informacija. Sve ono što će se dešavati tka se iz prošlosti i sadašnjosti u potencijalne engrame, odnosno vibratorne obrasce, ispoljavanja. Na taj način je  sve objektivno postojanje  u sadašnjosti i sadašnjost jeste večnost. Ovo stanje mogu da uvide probuđeni ljudi. U ovom slučaju se  uviđa da su manifestacije iz vremena utisnute u prostornu memoriju, što je ključ razumevanja duhovnog sveta. U ovom slučaju naše  relativno vreme nestaje.

  S druge strane, čulni organi čoveka koncipirani su za prijem samo određenih oblika i određenih učestalosti frekvencija u spoljnjem svetu. Sve ono što čula primaju, slike, zvuk, temperaturu, ukus, miris i mentalne vibracije, različiti su oblici učestalosti vibratornih obrazaca. Sve što ima manje ili veće frekvencije od limita naših čula za običnog čoveka je neispoljeno (NEVIDLJIVO, NEOSETILNO). Razvojem viših oblika svesti proširuju se dijapazoni prijema frekvencija i mogućnosti spoznaje drugih svetova postojanja smirivanjem čula i njihovim okretanjem unutar sebe za duhovnu spoznaju. Granice proširivanja ovih percepcija su granice logoidne i kosmičke svesti.

  Svest je uzrok ispoljavanja, a ispoljavanje se simbolično ostvaruje stvaranjem apstraktnih mentalih slika na višem planu postojanja, koje privlače i kolapsiraju određene snage, a zatim i subatomske čestice i atome, kao i druge entitete u procesu sinergetskog ispoljavanja u duhovno i materijalno ispoljenje.

  Kroz evoluciju ličnosti čovjek stiče objektivnu svest, a kroz evoluciju individalnosti sa integrisanom ličnošću čovek stiče logoidnu – božansku svest. Evolucija u našoj vasioni upravo ima zadatak da čoveku obezbedi iskustvo ispoljavanja objektivnog sveta i postizanja nivoa logoidne svesti. Dostižući određene nivoe spoznaje i iskustva, čovek se oslobađa zakonitosti koje uslovljavaju te spoznaje i iskustva, odnosno oslobađa se uslovljavanja logoidne svesti, jer je i sam dosegao nivo logoidne svesti. Na taj način dostižući nivo logoidne svesti, koja uslovljava ispoljavanje u našoj vasioni, čovek se oslobađa svih zakonitosti koje vladaju u ovoj vasioni, i samim tim su stvoreni uslovi za njegovo iskušavanje drugih logoidnih svesti u kosmosu.. (To su izvorišta čuda.)

  Čovekovo evolutivno iskustvo u vasioni se ostvaruje  kroz evoluciju duhovne refleksije – božanske iskre određene materijalne čestice, koja je sinergetsko jezgro ispoljavanje snage u kosmosu. Ta materijalna čestica kao jezgro snage predstavlja tačku snage u holografski konstituisanom kosmosu. Ova energetska tačka snage putem energetskih strujnica obezbeđuje deo snage za evoluciju božanske iskre i njenog čoveka.

  Čestica kao izvor snage i kreator božanske iskre je proizvod apsolutne svesti, kroz arhetip kosmosa. Fuzijom objektivne  svesti ličnosti sa logoidnom svešću individualnosti, a zatim njihovim spajanjem sa njihovim stvaraocem, jezgrom snage iz kosmosa, stvara se viši božanski entitet, koji može da iskušava i saznaje kosmičke oblike svesti. Ovako razvijeni entitet i sam može da uslovljava ispoljavanje nove vasione. Ljudsko biće je apsolutnim planom ispoljavanja predodređeno da evoluira od kosmičke čestice do apsolutne svesti. Odnosno, holografske tačke apsolutne svesti.

V. NAUČNE   POTVRDE   RELIGIOZNIH   UVIDA

  Javni mediji kao narodno dobro, čije postojanje uslovljava narod, mogli bi bar delom uzvratiti narodu dobrim, kroz objektivno informisanje i stručnu i duhovnu edukaciju. Takav stav medija doprinosio bi opštem razvoju pojedinca i društva. Ono čime se oni bave više je indoktrinacija, manipulacija, uljuljkivanje i srozavanje svesti i sposobnosti ljudi i zajednice.

  Ovaj materijal ima za cilj da  pobudi interesovanje ljudi za vlastitu spoznaju, i usklađivanje sebe sa  prirodom i evolucijom, za dobrobit sebe i svoje okoline. U dvadeset prvom veku neće biti retki ljudi koji će biti zainteresovani da ulože malo truda da bi mnogo shvatili i naučili o duhovnosti i bogospoznaji.

  Ulazak nauke u subatomski svet, magnetna polja, gravitaciona polja, polja uma i svesti, te holografsko preslikavanje,  genetsku informatiku i nano tehnologije, proširuje objektivno sagledavanje i na granična područja objektivne spoznaje.

  Celovitim sagledavanjem i korištenjem analogija, uz smirivanje uma i okretanjem čula ka unutra, širi se percepcija i mogućnost opažanja drugih vančulnih frekvencija i spoznavanje drugih svetova postojanja. Religije, kao i neke filozofije, koje su koristile ljubav i predanost Bogu, ili umirivanje i transcendiranje uma, sticale su  uvide u nastajanje i postojanje. Natčulnim opažanjem, odnosno direktnom percepcijom-intuitivnom spoznajom, moguće je opaziti stanja u vančulnim oblastima, gde se odvijaju sinergetski procesi ispoljavanja  novog, odnosno manifestacija i ispoljavanje. Za objektivnu svest i čulnu percepciju manifestacija nastaje kretanjem materijalnih čestica, dok za subjektivno opažanje  manifestacija nastaje kretanjima u poljima snaga i energija ( magnetne, gravitacione, umne i slično ).

  U pristupu ispoljavanju, napredne religije (vere) polaze od otvorenog i bezgraničnog svemira, što je ispravna pretpostavka, dok nauka polazi od otvorenog i beskonačnog kosmosa, što je netačna pretpostavka, zbog ograničenosti samo objektivnog opažanja. Pomenute vere subjektivnim opažanjem polaze od singularne  tačke ispoljavanja, putem vibracije, što je dosta tačno, dok nauka uzima kao početak nastanka sveta materijalni prasak singularnog objekta, što je pogrešna pretpostavka. Sistemski sintetičko-sinergetski pristup, koji polazi od istinske spoznaje i uvida, i kombinacije religioznih otkrovenja i  naučnih otkrića  polazi od polarnosti i dualnosti. Prva  dualnost su svest sa sposobnošću reagovanja i svemirska inercija, koji su uzrok ispoljavanja apsolutne svesti i kosmosa, gde svest sa sposobnošću reagovanja uslovljava vibraciju u potencijalu svemirske inercije.

  Stalni treptaji ispoljavaju polje usmerenog kretanja. Inercijalni ambijent svemira zakrivljuje polje kretanja i zatvara ga u kosmički krug. U svemiru ne postoje drugi otpori kretanju, te  to kretanje ne gubi snagu. Kretanje koje ne gubi snagu indukuje novo kretanjeu svemirskoj inerciji. Tim dugotrajnim procesima indukcije i reakcije kompenzuje se pulsirajući kosmos na trostrukom polju sila i svesnosti.

  Evolucionim impulsima kosmos ispoljava svoje arhetipske mehanizme zraka i ravni za zgušnjavanje (kolapsiranje) kvantnih polja i kvantnih sila koje struje zrakama, a ove  su ujedno stecišta magnetnih polja.

   Između zraka kojima struje suprotstavljene sile na subatomskim rastojanjima javljaju se magnetne, nuklearne, električne, centrifugalne i centripetalne sile, koje dva suprotstavljena kretanja  kompenzuju u momenat kružnog kretanja – čvrst spreg sila. Ovaj čvrsti momenat kompenzovanih sila na planu našeg objektivnog opažanja predstavlja subatomsku česticu.

    U okviru kosmosa  pre ispoljavanja materijalnih čestica apsolut ispoljava kosmičku svest koja je u holografskoj vezi, i koja uslovljava kosmičko postojanje i ispoljavanje. Svaka stabilna čestica u kosmičkom postojanju proizvod je kosmosa, i nalazi se na liniji sila, a zavisno od svoje specifične veličine zauzima položaj na ravnima kosmosa. U svakoj ispoljenoj energetskoj tački, a na našem planu postojanja i u svakoj  materijalnoj tački, postoji svesni arhetip čestice.  Svaka materijalna čestica predstavlja ogromnu zgusnutu energiju u kretanju. U energiju materijalne čestice, putem simpatetičke indukcije može se uneti ogroman broj engrama i informacija, kao obrazaca za evoluciju i razvoj. Najsloženije stabilizovane čestice mogu putem zraka da se kreću, pri čemu u njih može apsolutna ili logoidna svest da utiskuje engrame svesti. Na taj način  ove energetske čestice postaju jezgra snage za evoluciju. Svaka materijalna čestica kompenzuje se na istim principima i na analogan način kao i kosmos, otuda ona postaje trajni izvor snage za ispoljavanje vasiona i drugih entiteta u kosmosu i vasionama.

    Vasione se kompenzuju na analogan način kosmosu i atomu u okvirima određene logoidne svesti. Sve vasione su različite, i ispoljavaju se po arhetipu  svoga logosa. Svaka vasiona je inverzan – preslikavajući oblik logoidne svesti, koji se preslikava iz, za nas neispoljenog  kosmičkog oblika logosa kao refleksiona svest (materijalizovana vasiona u evoluciji). Reflektovane ( preslikavajuće –iluzorne) vasione su ambijenti objektivne evolucije raznih vrsta umova, i njihovih  evolucija do svesti. Apsolutna svest obuhvata postojanje i ne- postojanjeza naše umno poimanje, iz nepostojanja ispoljava se kretanje – vibracija, što čini suprotnost svemirskoj inerciji, i to predstavlja dualitet od kojeg kreću sinergetska transformacija, manifestacija i ispoljavanje.

   Za naše poimanje svest je neispoljena struktura, koja se sastoji od memorije i sposobnosti reagovanja, i ima oblik kosmičkog postojanja, kao što su logos – Bog i život. Memoriju čine tragovi koje u kosmičkom eteru ostavljaju kao svoja otisnuća sva kretanja, počev od ideja i misli pa do objekata. Ovi tragovi – memorije nazivaju se apstraktna kretanja i postoje u holografskoj vezi sa izvorom svoga stvaranja, i nisu ograničeni svetlosnim brzinama i materijalnim osobinama.

  Dakle, ukupna manifestacija kosmosa je sazdana na kretanju, i to prvo na apstraktnim kretanjima svesti, ideja, i misli, a zatim  na ispoljavanju vibracije, i kretanja polja i sila, i konačno na kompenzaciji sila u materijalne čestice, te ispoljavanju svih entiteta  kroz dalji proces evolucije.

   Sinergetski proces ispoljavanja , od potencijala svesnosti i reagovanja preko ideje  kretanja i kompenzovanja  preko ispoljavanja arhetipa kosmosa i apsolutne svesnosti a zatim kosmičkih sila  i , pa do ispoljavanja materijalnih čestica i atoma nazivamo procesom involucije.

   Procese ispoljavanja objektivne svesti, kroz oblike objektivnog sveta kao što su razvoj uma (ličnosti i individualnosti), logoidne svesti, i kosmičke  do apsolutne svesti, nazivamo evolucijom. Evolucija svesti u kosmičkom postojanju ispoljava se prvo kao kosmička svest, zatim svest o sebi, i na kraju kao objektivna svest, i to je put evolucije svesti logosa (bogova vasiona). Međutim, čovekov proces evolucije je inverzan logoidnom. Razlog za to je što se evolucija svake vasione odvija u ogladalu kosmičke evolucije.

  Apsolutna svest se počela ispoljavati u kosmičkom obliku u postojanje, kroz procese involucije, i evoluirajući putem ograničenog broja entiteta,  da bi se iz objektivnog postojanja vratila kao sazrelo seme sa svim iskustvima postojanja  u apsolut i nepostojanje (zakon nestajanja kroz dupliranje).

  U objektivnom svetu život se manifestuje kretanjem materijalnih čestica, a od složenosti i stabilnosti materijalnih čestica zavisi evolucija njih samih, i struktura koje se sa njima ispoljavaju. Viši oblici svesti se utiskuju simpatetičkom indukcijom u energiju materijalne čestice, i predstavljaju dušu entiteta koji evoluira na osnovu tih sadržaja svesti.

  Apsolutna svest u kosmosu  utiskuje svest entitetima logosa, koji će po tom uzoru iz svoje podsvesti ispoljavati vasione. Na bazi ove svesti logosi ispoljavaju vasione i njihove sadržaje.

.   Vasione su reflektovane svesti logosa, i sve što je u njima su reflektovane kreacije odgovarajućih kosmičkih subjekata. Logos svojom svešću uslovljava evoluciju u vasioni. On sam utiskuje simpatetičkom indukcijom engrame (kao programe evolucije čoveka kao duhovnog bića u individualnu svesnost) u entitete koji evoluiraju u vasioni. Na taj način, zadobijajući svoju dušu, entiteti evoluiraju i stiču svoja iskustva u vasioni, da bi svoja pozitivna objektivna iskustva putem individualnosti preneli logosu koji njih uslovljava, na taj način se objektivnom svešću stiču duhovni i materijalni oblici  u evoluirajućoj vasioni. Čovek je jedna od vrsta bića koje evoluiraju u vasioni našeg Sunčevog sistema, do razvoja svoje logoidne svesti.

   Kao što su sve kosmičke  materijalne čestice proizvod kosmosa, tako su i reflektovane duhovne strukture u vasioni duhovne projekcije određenih kosmičkih struktura, a njihovu evoluciju u vasioni  uslovljava logoidna svest dotične vasione. Kosmičke jedinice su energetska jezgra snaga kosmosa u kojima energija kretanja indukuje novu energiju, koja je osnova evolucije reflektovanog života u vasioni. Sve čestice u kosmičkom stanju holografski su povezane kosmičkom svešću. Na sličan način su sve reflektovane jedinice vasione povezane sa svojim stvaraocima u kosmosu putem vrste zraka, putem kojih dobijaju određenu snagu za svoj život i evoluciju u vasioni. Pošto se u vasioni prvo ispoljava objektivna svest, to je uslov za evoluciju u vasioni posedovanje materijalnog tela. Da bi došlo do novog ispoljavanja u vasioni, potrebno je da materijalno telo stvori mentalnu sliku, na mentalnom planu, a onda se nastavlja proces kao u kosmičkom ispoljavanju. Reflektovane duhovne jedinice čovekove vrste u procesu  evolucije u vasioni, pored uticaja logoidne svesti koja ih uslovljava, razvile su u međusobnom odnosu slobodnu volju koja odstupa od logoidne volje (zapravo inverzna je sa istom). Slobodma volja u sebi sadrži mogućnost  slobodnog izbora – i dobrog i lošeg, odakle počinje i odgovornost ličnosti. Individualnosti ljudskih duša djeluju jedne na druge, a ta snaga volje u odnosu i ambijentu slobodne volje impregnira bivstvo, iz čega se razvija um svake individue. Ti odnosi između individua impregnirani su slobodnom voljom nametanja ili odbijanja, iz čega se formira ličnost svake individue. Ličnost proističe iz dejstva slobodne volje i ona evoluira kroz procese reinkarnacije do sjedinjavanja sa individualnosti, koja je produkt kosmičke materijalne čestice i logoidne volje. Ovaj proces daje vremenski prostor postojanju čovekove vrste kroz procese reinkarnacije na Zemlji.

    Čovek sa svojim umom kao jedinica nalazi se u holografskoj mreži postojanja. Njegova svaka ideja, svaka misao, emocija i kretnja prenose se izvan njega u spoljnu okolinu, a takođe i unutar sebe na sva njegova tela, ćelije subatomske čestice i energetska polja i mehanizme uma. Na osnovu sinergije tih aktivnosti, ispoljava se život i sva ispoljenost čoveka u sadašnjosti. Posle svake smrti čoveka individualnost preuzima od ličnosti iskustva i sposobnosti reagovanja svega što je usklađeno sa logoidnom svešću. Sva negativna iskustva i sposobnosti reagovanja, individualnosti služe kao baza za gradnju nove ličnosti za novu inkarnaciju. Sjedinjenjem ličnosti i individualnosti rascvetava ego i dolazi do potpune mentalne svesnosti i pune kreativnosti uz spoznaju logoidne svesti. Takvo biće logoidna svest više ne uslovljava. Takvo biće sa logoidnom svešću ne može više opstajati u amijentu logoidne vasione u kome je evoluirala, nego nastavlja kosmičku evoluciju svesti drugih vasiona, težeći da se sjedini sa svojim stvoriteljem iz kosmosa. Spoznajom kosmičke svesti biće gubi individualnost, prelazeći u holografsku tačku apsolutne svesti, odakle može da ponovo počne igru ispoljavanja.

  Prema tome, apsolutna svest putem vibracije započinje dualnu igru kosmičkog ispoljavanja, ispoljavajući  se u vidu  kosmičke svesti i sinergetskih mehanizama kretanja. Sve vasione su produkti kosmosa, jer su sa određenim poljima i silama kompenzovane da bi evoluirale. Sve objektivno u vasioni je povezano i uslovljeno logoidnom svešću i  kompenzuje se međusobnim akcijama i reakcijama u procesu evolucije. Analogno se dešava i sa Zemljom  kao jedinicom koja je kompenzovana u vasioni. Čovek kao biće u odnosu je sa svim snagama i umovima na Zemlji. Posredno na njega  deluju i sve snage vacione. ( Planetarna astrologija)

  Uviđajući sve kosmičke strukture i funkcije, kao i analognosti i ispoljavanja u vasionama i materijalnim česticama, koji čine sinergetske generatore snage, pravo je čudo da se ti principi ne koriste u proizvodnji snage na Zemlji, umesto opasnih fisija i fuzija. Spoznajni i tehničko-tehnološki uslovi već postoje.

  Sinergetski procesi ispoljavanja koji su opisani u ovom tekstu su analogni i univerzalni za sve ravni kosmičkog ispoljavanja, te se analogno mogu koristiti i na Zemlji. Spoznaja i kopiranje prirodnih zakonitosti bili su osnova pronalazaštva i stvaranja. Početkom 21. veka biće prevaziđene granice samo objektivnog gledanja u nauci i privređivanju. To će obezbediti znatno brži duhovni i tehnološki razvoj na Zemlji. Objasniće  se ostalih pet snaga koje kompenziraju čoveka i kosmičku celinu. Na principima kosmosa, vasione i ćelije otkriće se načini dobijanja novih snaga koje će zameniti  one neobnovljive. Veštačko pakovanje informacija u gene otvoriće sasvim nove prostore. Nano tehnologije otkrivaju nove snage i uticaje kao i mogućnosti manipulacije sa njima.Virtuelnim poljima u informatici  biće integrisana i dimenzija uma, što će ponovo revolucionarno promeniti svet. Sva ova otkrića mogu biti i vrlo opasna ako se otkriju pre dovoljnog duhovnog razvoja i globalne organizacije svetske zajednice. Prisetimo se da je dinamit pre upotrebljen za razaranje nego za graditeljstvo, atomska energija za atomsku bombu pre nego za struju, hemijska jedinjenja za bojne otrove, pre nego za herbicide i plastiku itd.

  Duhovnim razvojem ljudi povećavaju se razumevanje i solidarnost ljudi i njihovo shvatanje prirodne povezanosti. Svetsko jedinstvo i poredak gradiće se na razumevanju radi ostvarivanja optimuma u svemu, i da bi  svima bilo bolje, a ne na sili. Pošto su naredni vekovi razvoja duha, nadajmo  se da će rasti socijalna zrelost i da će svest upravljati silom. To je put evolucije.

    U okviru religioznog razvoja još uvek postoje procesi diverzifikacije novih vera i novih sekti. Te procese diverzifikacije polako zamenjuju procesi unifikacije, prvo u jedinstvo globalnih verskih organizacija, a zatim i unifikacijom globalnih verskih zajednica u jedinstvo religije koja počiva na istinitoj spoznaji božanskog. Vere (religije) koje teže bogospoznaji sa celovitom svesnošću same će se prilagođavati novom dobu i novom vremenu.

    Ovi uvidi o stvaranju i evoluciji ukazuju i na procese koji nam predstoje u razvoju odnosa i društva na Zemlji, i mogu služiti za orijentaciju. Religija je samo jedna u vasioni i kosmosu, a to je religija bogospoznaje. Vere su relativne i podložne diverzifikaciji i umifikaciji.

VI. POTPUNIJA OBJAŠNJENJA PITANJA ISPOLJAVANJA – SINERGIJA

Evolucione promene znanja, nauke i razvoja postale su merljive na bazi statističkog pračenja u vremenu, pa su izvedeni zaključci da se pomenute veličine ubrzavaju u skladu sa eksponencijalnom funkcijom. Rečeno je  da je početak stvaranja u kosmosu počeo sa dualnošću i suprotstavljenim kretanjem uzrokovanim čistom svešću – apsolutom. Eksponencijalne brzine porasta znanja nauke i razvoja vode nas ka beskonačnim brzinama promena, odnosno holografskom načinu ispoljavanja, što je karakteristika čiste svesti, odnosno apsoluta. Tako se polazeći od ideje i vizije sinergetskog procesa tranzicije evolucije u kosmosu odvija kompleksna sinergetska evolucija na svim planovima postojanja, da bi se kompletna evolucija završila sa novom apsolutnom svešću u apsolutu. Ljudski um, koji se  temelji na čulnim opažanjima, izuzev  razvijenog uma retkih pojedinaca, teže poima procese ispoljavanja na drugim planovima postojanja, odnosno druge svetove. Pa i na objektivnom planu ispoljavanja još uvek nisu poznati procesi ispoljavanja na subatomskim i energetskim poljima. Sve to što mu je nespoznatljivo, a čije se posledice osećaju, čovek današnjice smatra prirodnim i božanskim zakonima, kao nešto dato. Analogno ovome, mrav ili neka druga niža bića našu civilizaciju opažaju kao prirodni zakon. U čitavom kosmosu, pa i u našoj vasioni, sve što se ispoljava na bilo kojoj frekvenciji, sve  je promenljivo i odvija se u tranziciji sinergetskog ispoljavanja, samo apsolutni model kosmosa, koji uslovljava sinergetsko ispoljavanje i tranziciju promena , može se smatrati nepromenljivim, mada se i on menja sa završetkom evolucije. Mehanizmi slobodne volje, ega i ličnosti omogućavaju širinu spoznaje objektivnog sveta i objektivne svesti , te su samim tim i kočnica bržeg razvoja i evolucije čoveka, kao bogopoznavaoca. Evolucija čeveka je inverzna, i počinje sa objektivnom spoznajom sveta i svesti. U spoznaji objektivnog sveta i svesti pouzdani instrumenti su dostignuća nauke i filozofije sa mehanizmom logike. Sa tim znanjima čovek dolazi do granica uvida o spoznaji sebe kao faktora objektivnog sveta i drugih svetova – dimenzija. Podrška u ovome procesu  mogu da  budu razna religiozna učenja i uvidi. Bogaćenje u spoznavanju sebe mogu da dopune znanja i uvidi niza graničnih oblasti. U ovim procesima  značajnu ulogu igraju analogije i umirivanje uma. U ovoj fazi se privode svesnom umu sadržaji podsvesnog i nesvesnog uma. Memorije genetskog porekla, kao i memorije kosmičkog porekla, uključuju se u opažanje svesnog uma. Proces vrhunskog razvoja duhovnog stanja može da bude veoma brz ukoliko je evolucija privedena kraju u prethodnim životima.  Epigeneza slobodne volje sve manje deluje u ispoljavanju negativnosti ovakvog čoveka. Čovek sve više uviđa svoju povezanost i zavisnost sa okolinom, svetom,  vasionom i kosmosom. Ličnost se ubrzano razvija, i postaje sve sličnija individualnosti, koja je nosilac iskustava i reakcija svih prethodnih svojih ličnosti. Fuzijom ličnost i individualnosti dostiže se samosvest, kojoj se zatim otvara proces  dosezanja kosmičke svesti. Ljudi sadašnje populacije osećaju posledice sinergetskih promena na Zemlji i u svojoj životnoj tranziciji. Mali broj ljudi ulazi u spoznaju suštine sinergetskih promena u objektivnom svetu, a retki su, ili možda i slučajni, oni koji  u početku trećeg milenijuma  ulaze u suštin manifestacije i postojanja i primenu celovite spoznaje.

 Spoznaja unutrašnjeg sebe u korelaciji je sa spoznajom spoljašnjeg sveta. Razvoj ličnosti povećava kreativnost čoveka na mentalnom planu. Sa jedinstvom  ličnosti i individualnosti dosežu se neshvatljive kreativne mogućnosti. Spoznaje iz svesti ovakvih ljudi, pored komunikacije, šire se induktivno na pojedince ljudskog roda sa sličnom frekvencijom. Ono što je o evolutivnoj spoznaji poznato retkim pojedincima sadašnje civilizacije biće poznato većini ljudi u narednim milenijumima. Svesti i snage kosmosa i vasione podržavaće evoluciju u našoj vasioni narednih milenijuma, što ne znači da neće biti ratova i sukoba, ali i oni će podupirati procese unifikacije  Čovek je jedno od složenijih bića kosmosa, kome je omogućena evolucija sa slobodnom voljom, pa samim tim i lepeze spoznaje dobra i zla,  i širina osnove za iskušavanje svih oblika svesti i evolucije do apsoluta.Većina ljudi će u  u 21. veku osećati potrebu i zov duhovnosti, međutim, snaga želja i strahova još dugo će vršiti  dominantan uticaj kod prosečnog čoveka. Upravo te želje i strahovi su kotve materijalizma u čoveku. Retki su ljudi koji bi se odrekli želja, i koji su spoznali mehanizme strahova. Može se smatrati da je mera prevazilaženja  želja i strahova proporcionalna meri razvoja duhovnosti.

    Želje i strahovi su zamajac sudbine, odnosno karme, te onaj koji ovaj zamajac smiri, korespondira u više svetova postojanja, i može biti učitelj na duhovnom putu. U kosmosu postoji ograničen broj  civilizacija. Veliki broj od njih je razvijeniji od naše. Civilizacije  su razvijenije ukoliko evoluiraju u skladu sa logoidnom voljom, i nemaju uticaja epigeneze slobodne volje. Logoidna volja i u našoj vasioni uslovljava evoluciju u pozitivnom, a uticaje epigeneze ispravlja procesima reinkarnacije. Logoidna svest svake vasione, pored uslovljavanja evolucije svoje vasione, fazno preuzima sva reagovanja iz vasione, i na taj način  sama stiče određene objektivne oblike svesti. Sinergija ispoljavanja i tranzicija evolucije se dešava u svesti logosa svake vasione. Svest logosa trpi kosmičke uticaje. Logoidna svest opaža evolucione promene u svojoj  vasioni. Sinergetskim sažimanjem ideja objektivne evolucije u vasioni, s jedne strane, a s druge, dejstvo kosmičkih uticaja koji  deluju na kosmičku podsvest logoidne svesti, stvara potencijal sinergetske sinteze i reagovanja, čiji je rezultat  kreacija novih sadržaja. Ova nova kreacija  čini korak u tranziciji evolucije u vasioni, što se čini kroz sve faktore i snage u vasioni. Ove faze se ciklički ponavljaju u skladu sa kosmičkim uticajima sve do kraja evolucije vasione.                                                                                                                            

    Sada aktuelnom ljudskom umu može biti prihvatljivo da se kako u sebi, tako i u vasioni i kosmosu ne dešava ništa slučajno, i da su svi prirodni zakoni posledice neke svesti i nekih snaga, koje su prethodile našoj evoluciji i posle kojih su ostale habitualne zakonitosti, odnosno prirodni zakoni koje mi opažamo kao takve. Ti prirodni zakoni su takođe u stalnoj tranziciji promena pod uticajem kosmičkih uslova, kreativne sinteze logoidne svesti i objektivnih faktora koji se ispoljavaju u vasioni. Svaki čovek je deo sinergetskog procesa naše vasione, zatim Zemlje, te okoline u kojoj bitiše. Čak i ako čovek sam ništa ne deluje, uslovljeni procesi okoline nose njegovu tranziciju u vremenu. Ukoliko taj isti čovek deluje svojom slobodnom voljom, on svoje delovanje uključuje u sinergetski proces okoline, zajednice, države, Zemlje i vasione našeg Sunčevog  sistema.

    Svaka akcija i reakcija bez obzira  na to od čega polazi, sinergetski se uključuje u procese pomenutih celina u vasioni. Kada je ranije ukazano na procese memorije i svesti, rečeno je da svest čini memorija plus sposobnost reagovanja. Za memoriju je rečeno da predstavlja trag misli ili kretanja. Kada je u pitanju čovek i njegovo delovanje, memorija se ostvaruje bar na trostrukom nivou, i to u ćelijama koje opažaju kontakt, u nervnom sistemu, i na kosmičkom nivou postojanja čoveka. Svaki od ovih oblika memorija ima svoje mehanizme nastajanja, trajanja, međusobnog uticaja, i uticaja sa  drugim procesima. Memorija koja nastaje kao trag kontakta na ćelijskom nivou ima mehanizam svoga pamćenja i trajanja, kao i mehanizme svog prenosa na druge ćelije i nervni sistem. Mehanizmi prenosa čulnog opažanja prenose informacije u obliku struja , koje mogu biti u vidu energetskog toka, hemijskih reakcija ili magnetnog prenosa. Svako čulo čoveka ima poseban oblik struje ili frekvencije kojima se prenose informacije. Nervni sistem može da odlaže memorijske informacije u ćelije mozga i nervnog sistema, koji imaju svoje mehanizme trajanja i aktiviranja. Nervne memorije iz strukture objektivnog sveta indukuju vibracije i apstraktna kretanja na kosmički nivo postojanja, bez materijalnog i energetskog naboja, što čini trajni oblik memorije. Ne samo čulne informacije koje ulaze u memoriju nego i misli čoveka indukuju tragove u kosmičkom obliku postojanja. To je osnova religiozne spoznaje "da se ništa ne može sakriti".

    Sve akcije u objektivnom svetu ostavljaju svoje tragove kao memoriju koja traje večno u kosmičkom obliku postojanja. Ljudima su poznati fizički zakoni akcije ali ne i uticaj i transfer tih zakonitosti na druge ravni postojanja. Akcija i reakcija su u objektivnom svetu postojanja vezane za neutralizaciju i ravnotežu. Snaga reakcije prenosom sa niže podravni postojanja na višu uvećava se sa kvadratnom potencijom, a u obrnutom slučaju važi zakonitost korenovanja. U obliku uma i svesti  reakcije su slične, ali i analogno različite. Um i svest bitišu na razlicitim nivoima postojanja, a zakoni na svakom nivou su različiti. Već je  ranije pomenuto da je um nastao kao sinteza velikog broja i oblika reagovanja.    S obzirom na razne oblike memorija, um je instrument za sticanje objektivnog stanja svesti, i korespondentan je, odnosno može biti korespondentan, sa fizičkim, astralnim i mentalnim telom čoveka, i on je posledica biološko-psihološkog razvoja čovekove vrste. Istovremeno je čovekova individualnost korespondentna sa mentalnim, duhovnim i kosmičkim telom, i posledica je svesno duhovnog razvoja bića. Um svoju dinamiku ispoljava u fizičkom telu kao ličnost. Razvojem uma čovek postaje  svestan svog fizičkog tela, a zatim i eterskog, astralnog i mentalnog tela.

   Korespondencija a zatim i sinteza ličnosti i individualnosti se ostvaruje u mentalnom telu, odnosno na mentalnom nivou uma i svesti. Kada čovek zaspi, obično i ličnost spava, dok se individualnost aktivira i prevodi iskustva ličnosti iz objektivnog sveta u apstraktne sadržaje ideja i oblike reagovanja na duhovnom planu. Razvojem uma čovek može svoju budnu svest da prenosi u san kroz oblike eteričnog, astralnog i mentalnog tela, i na taj način stiče spoznaje i iskustva na frekvencijama tih tela i tih podravni postojanja. Takvim razvojem ličnost se približava nivou svesti individualnosti, i sintezi sa njom. Ličnost je onaj dio bića podložan umiranju i reinkarnaciji. Smrću fizičkog čoveka dolazi do dezintegracije fizičkog, a zatim  eteričnog i astralnog tela u određenim vremenskim periodima. Iskustva i oblike reagovanja ličnosti iz objektivnog sveta preuzima individualnost tokom života i nakon smrti ličnosti, odnosno dezintegracije tela i uma. Ta iskustva i oblici reagovanja koje je preuzela individualnost pridružuju se u njoj iskustvima i oblicima reagovanja prethodnih inkarnacija, kao i logoidnom hologramu, koji je logos utisnuo u duh individualnosti.

   Individualnost, koja je projekcija određenog jezgra životne sile u kosmičkom postojanju indukovana apsolutnom svešću, dolaskom u krug dejstva logoidnog uticaja biva uslovljena holografskim pečatom logoidne vibracije, što predstavlja jezgro duše evoluirajućeg čoveka. Takva individualnost nalaže program popravke  negativnih iskustava i reakcija, koja su se ispoljavale  pod uticajem slobodne volje i koje su odstupile od programa logoidne volje. Ovo se odvija kroz proces strukturiranja nove ličnosti, i njen dalji proces reinkarnacije. Svakom novom reinkarnacijom ličnosti, individualnost se bogati novim oblicima reagovanja i objektivne svesnosti, i na taj način raste prema veličini svesti logosa. Strukturiranjem nove ličnosti individualnost u nju simpatetičkom vibracijom utiskuje pozitivna iskustva reagovanja, kao i program onoga što treba da ispravi, i onoga što još treba da iskusi i uči. Proces reinkarnacije se nastavlja dok se ne steknu sve ideje i iskustava reagovanja objektivnog sveta. Kroz tako strukturiranu ličnost predodređuju se sudbina i tok života ličnosti.

  U aktuelizaciju života uvek se uključuje slobodna volja ličnosti, i sa većim znanjem i iskustvom ona sve manje zastranjuje. Samo izuzetno retki visoko duhovno razvijeni ljudi koji su mogli da promene unutrašnjeg sebe mogu da menjaju sudbinu. Ali takvi pojedinci više i nisu ljudi, iako u tom obliku funkcionišu. Aura takvih ljudi zrači u okolinu, te postoje mogućnosti  svetlosnog prožimanja materijalnog tela. Bez potpunijeg iskustva objektivnog sveta ne dolazi božja milost. Pitanje je samo u kojim životima, i u kojoj gustini su ostvarena iskustva i sposobnosti reagovanja, i koliko je toga ostalo za naredne  inkarnacije u ovom svetu čoveka. Prema verskim iskustvima, cilj čovekove evolucije na Zemlji je dostizanje božanske svesti, što je tačno. Dostizanje tog nivoa evolucije, vjerska učenja smatraju krajem. Međutim,  religiozni ljudi, a to nisu ljudi koje sputavaju dogmatizmi određenih vera, imaju mnogo veće domete spoznaje i izvan uslovljene božanske svesti i ispoljavanja vasione Sunčevog sistema. Oni mogu imati  uvide u   kompletno sinergetsko ispoljavanje u kosmosu koje je u domenu apsolutne svesti.

   Evolucionom sintezom ličnosti i  individualnisti dostiže se božanska ili logoidna svest. Logoidna svest takvo biće više ne uslovljava i ono nije ograničeno nikakvim zakonom vasione niti njenog boga – logosa. Ovako razvijeno biće ne gubi svoju idividualnost, već stiče slobodu i mogućnost iskušavanja ostalih božanskih svesti u kosmosu. Tek sa iskustvom ostalih božanskih svesti u kosmosu, uz ranije iskustvo objektivne svesti i svesti o sebi, tako sintetizovana svest gubi svoju individualnost u apsolutnoj svesti.

    Termin sposobnost reagovanja je iskustvo uma i iskustvo svesti. To je oblik prožimanja postojećih faktora u umu i svesti i koji uz podsticaj spoljnih uticaja stvaraju potencijal  reagovanja tog istog uma ili svesti, što  za posledicu ima sintezu i stvaranje novog, što je nazvano sinergijom ispoljavanja. To je svesno prožimanje faktora na bilo kom planu postojanja, njihova svesna sinteza uz podsticaje spolja ili iz podsvesti, što ima za posledicu reagovanje i stvaranje novog. To novo što je nastalo čini celinu ili jedinicu  bez obzira na njegovu  složenost, jer je sintetizovano svešću. Pošto um operiše u materijalnim i energetskim poljima, njegove frekvenkcije, procesi ispoljavanja i reagovanja su sporiji. Međutim, individualnost i svest deluju u subenergetskim i apstraktnim poljima svesti, gde su reakcije i sinteze holografske, ili skoro holografske ako se radi o subenergetskim poljima.

Takođe je važno napomenuti da će po završetku ljudske evolucije na Zemlji i u sunčevoj vasioni, ona za sobom  ostaviti razvijene socijalne zakonitosti u vidu prirodnih zakona. Razvoj tih socijalnih odnosa je vidljiv i u sadašnje vreme, i to  kroz razvoj udruženih oblika rada, razvoj društvenih zajednica i Ujedinjenih nacija. I što je koja zemlja razvijenija, u njoj su razvijeniji socijalni odnosi i socijalni zakoni. Kraj 20. veka je doveo u špicu razvoj odnosa u društvu na bazi privatne svojine i egoističkog poriva sticanja. Svako sticanje izvan normalne reprodukcije je egoidni proces i bazira se  na špekulaciji izigravanju i prevari. Pojedini naučnici iz oblasti društvenih odnosa i organizacije su još odavno u nazovi uspješnom biznisu prepoznali zloupotrebu  neinformisanosti, izigravanje zakona i prevare.

    Dvadeset prvi vek počinje da prevazilazi egoizam i želju za sticanjem kao osnovnu pogonsku snagu razvoja privrednih sistema, i ustupa mesto razumevanju, shvatanju nužnosti, povezanosti i socijalnih odnosa, te duhovnom razvoju čovjeka. Procesi razvoja informatike, genetike, automatizacije i robotizacije sve će više oslobađati čoveka od fizičkog rada , i stvarati sve veću potrebu za razvojem usluga i  duhovnim razvojem. Neki složeni procesi ispoljavanja su u ovom materijalu sagledani iz nešto drugačijeg ugla da bi postali shvatljiviji, a neki su i ponovljeni radi lakšeg percipiranja.

VII. SINERGETSKA TRANZICIJA UMA KROZ.PROCESE ISPOLJAVANJA

Ispoljavanje u kosmosu počinje sa vibracijom, a uzrok njenog nastanka objašnjen je u prethodnim poglavljima. Sve što se ispoljilo i sve što će se ispoljiti u kosmosu može se dovesti u vezu sa tom svojom uzročnošću. To potvrđuje i te kako da postoje procesi involucije i evolucije, ne baš u  smislu darvinizma, nego kao sinergetska tranzicija. Sve počinje iz jedinstva i neispoljenog na početku involucije i vraća se u jedinstvo na kraju evolucuje.

  To što možemo smatrati da prolazi kroz stalnu tranziciju su svesno osećanje, koje se ispoljava kroz razne oblike kretanja i reagovanja, umova i svesti. Energija kao drugi dualni izraz početka stvaranja takođe prolazi kroz tranziciju do materije i raznih oblika energije.

   Jezgra života kao nosioci razvoja životnih oblika i vrsta u kosmosu ispoljavaju se kompenzacijom snaga u kosmičkom reaktoru, pri čemu kosmičkim reaktorom podrazumevamo kosmos u celini, odnosno ispoljenje kosmičke svesti. Ta jezgra snage su mikrokompenzovane jedinice večnog ispoljavanja snaga u kosmičkom obliku, i sinergije ispoljavanja nove snage, a na drugoj ravni postojanja kao vibratorne materijalne čestice.

   Svako kretanje i kompenzacija, pa i misli  i ideja, ostavljaju za sobom tragove koji su memorija. Prema tome, svaka životna jezgra u svojoj energiji ima svesno osećanje nastajanja stringa iz procesa kompenzacije dve suprotstavljene sile i njihovog kompenzovanja. Odrazi jezgra života u vidu arhetipske slike su privučeni od logoidne svesti budućeg našeg sunčevog sistema i zajedno sa ostalim maglinama raznih energija i čestica putuju do mesta kosmičke ravnoteže logoidne svesti u kosmosu i nastanka levolviranja u kosmosu. Ovi arhetipovi jezgara života su jezgra večnog postojanja i klice ljudskih bića koje će evoluirati u kosmosu. Oni su ujedno večni kosmički produkt  stvaranja apsolutne svesti. U  tački svoje ravnoteže u kosmosu logoidna svest počinje da levorvira u društvu svoje galaksije  oko centra kosmosa, uključujući spiralna kretanja maglina i galaksija , kao središta apsolutne svesti, gde nastavlja sa procesima ispoljavanja naše vasione. Pre nego  što je postala logoidna svest, ona je završila svoju  kosmičku evoluciju, i dostigla kosmičku svest i svest o sebi, što nazivamo logoidnom svešću. Logoidna svest prožima svoju vasionu i uslovljava svu evoluciju u njoj.

   Druge vasione u kosmosu imaju druge logoidne svesti. Arhetipni odrazi jezgara života u našem Sunčevom sistemu nazvani su božanske iskre. Deo tih božanskih iskri predodređen je za evoluciju čovekove vrste. Logoidna svest uslovljavanje božanskih iskri ostvaruje simpatetičkom indukcijom određenih obrazaca reagovanja i svesti, koja će biti okvir ponašanja božanskih iskri u evoluciji u Sunčevom sistemu. Ovaj deo svesnosti sa početnom svesnošću nastanka kompenzuje se kao individualnost, odnosno kao večni deo svesnosti čoveka, i to je drugi faktor trojstva u čoveku. Pod dejstvom logoidne svesti u jezgru božanske iskre indukuje se inverzan tip logoidnoj  svesnosti, nazvan ego. Kompenzacija lodoidne svesti i ega ispoljava dualni oblik svesnosti, s jedne strane, individualnost koja se  bazira na istinskom razumevanju i ljubavi kao božanskom voljom, i s druge, um koji  se bazira na nepotpunom razumevanju i odbijanju što se odražava kroz posesivnost. Ovaj treći entitet nazivamo umom ličnosti, kao treći entitet u biću čoveka. Sve ovo ukupno predstavlja mentalni odraz čovekovog tela sa trojstvom večnog postojanja i tranzicije ispoljavanja. Razlog ovako moduliranog uma je potreba da se putem njega iskuse svi oblici objektivne svesnosti, kako pozitivni, tako i negativni, i time se trasiralo ispoljavanja do logoidne i apsolutne svesti. Umu nije dat spoj sa individualnošću da bi imao spoznaju  ukupnog procesa stvaranja i sinergije, nego mu je data svesnost o odvojenom postojanju  stečenom vlastitim iskustvom u objektivnoj svesti i tekućem životu, uz određene instinkte održanja i razmnožavanja, kao i nesvesno u ukupnom ispoljavanju, za koje obično um nije upućen da osvesti. Taj  proces spoznaje i osvešćenja omogućen mu je kroz procese reinkarnacije. Za ispoljavanje uma ispoljeni su astralno, eterično i materijalno tela,  koja su u funkciji uma i jednog života, i sva su podložna raspadanju. Emocije sa svojim poljem suprotnosti pružaju pravi i širok ambijent za delovanje uma i za iskušavanje širokog spektra objektivne svesti, jer svoje korenje nose iz slobodne i božanske volje  i samim tim su kočnica brzeg razvoja uma i dosezanja stanja božanske svesti. U fazi dovoljno nerazvijenog uma vladajuća sila je posesivnost, koja je posledica slobodne volje i  ispoljava se kao prisvajanje i sebičnost.  Akcije su u funkciji prianjanja za sve ono u čemu se učestvuje, sve ono što donosi bol i patnju izaziva odbojnost od strane drugih. Tako  je um  izgrađen kao generator kojeg  pokreće momenat sile želje i straha.Takav um je igrač u spektru emocija i organa čula u igri svoga ispoljavanja. Patnja i bol života opominju um da se menja. Međutim, sva objektivna iskustva ispoljavanja moraju biti privedena svesti da bi ličnost bila sposobna da se stopi sa individualnošću. Dok god ima  u ličnosti nesvesnih sadržaja objektivnog ispoljavanja, datih programima individualnosti, dotle postoje i želje i strahovi, a sa njima se proces reinkarnacije nastavlja.

    Za dugotrajne procese reinkarnacije i postepene evolucije ipak postoji prečica. Ta prečica je proces razumevanja. Svi sadržaji i reakcije objektivnog ispoljavanja moraju biti privedeni svesti, ponavljam svesti, a ne umu. To se postiže ili putem iskustva ili putem razumevanja. Razumevanje je milenijumski kraći proces. Da bi  došao u fazu istinskog razumevanja, čovek mora da promeni sebe okrećući svoja čula unutarnjoj spoznaji i razvijajući celovitu svesnost. Promena sebe znači spoznaju sebe i procesa ispoljavanja, kao takav on se primiče svom uravnoteženju, shvata sebe,  svoju ulogu u ispoljavanju, prevazilazi želje i strahove, umiruje svoj um.  Svemu tome prethode svojstva skromnosti, tolerancije i ljubavi, a dalje predstoji put koračanja u duhovnosti prema logoidnoj i apsolutnoj svesti. Prema tome, čovek je biće u sinergetskoj evoluciji koje se menja sa vibracijama svoga postojanja i sa promenom tih vibracija može da dostigne sve promene stanja uma i svesti. Ti procesi spoznaje i razumevanja se takođe  ubrzavaju evolucijom, i svaki čovek ima svoj individualni put.

VIII. SINERGETSKI  PRISTUP ISPOLJAVANJU

   Zbog izražavanja sumnji, ili čuđenja pojedinaca zbog pristupa nešto drugačijeg od naučnog, detaljnije objašnjavamo  sam pristup  spoznavanju, i aplikujemo ga  u proces ispoljavanja čoveka.

   Svi pristupi o procesima ispoljavanja mogu se  sažeti  u pet pristupa, i to:

-           religijski,

-           filozofski,

-           naučni,

-           graničnih oblasti i

-           sinergetski.

   Religijski i  filozofski  pristup, kao i pristup graničnih oblasti,  počivaju na božanskom stvaranju i evoluciji.

   Naučni pristup počiva na prasku materije a zatim evolucije.

   Sinergetski pristup počiva na sinergiji ispoljavanja svesri i reagovanja   kroz procese involucije i evolucije, počinjući proces ispoljavanja sa početnim potencijalom svesti i reagovanja , i završavajući ga sintezom svog ipoljavanja u apsolutnoj  svesti.

   Početak ispoljavanja, mereno našim vremenom, nauka postavlja pre 24 milijarde godina.

   Mere religije i filozofije vežu se za kosmičke dane i noći, godine i vekove.

   Sinergetski pristup prihvata da je materija počela da evoluira pre 24 milijarde godina, s tim što ovome periodu dodaje još bar jednu trećinu toga perioda, koliko je trajao proces involucije od svesti do energije, i od  energije do materije.

   Za naše umove to je dug period, za apsolutnu svest, gde ne postoji vreme opažano našim umovima i nije dug period, nego je trenutak večnog sinergetskog ispoljavanja u sadašnjosti. Nas život koji ima prirodu svesti odvija se uvek u sadašnjosti.  Prvi materijal o sinergiji u ovoj knjizi imao je nameru da iskaže sažeto proces ispoljavanja u ukupnom relativnom vremenu,  i upravo zato je polazio od sinergetskog pristupa, gde su sažete prirodne zakonitosti  u arhetipove   i njihovo ispoljavanje.

   Sinergija stvaranja i ispoljavanja je sam proces stvaranja i uvek počiva na najmanje  tri faktora, a to su postojeće ispoljeno ( koje se sastoji od najmanje dva faktora), sinergija kombinivanja i stvaranja, da bi se ispoljilo treće, nešto novo.  Ovi procesi su lančani, i nastaju simetrije ispoljavanja  u svim pravcima, a posledica toga je dejstvo nama poznatog holografskog pristupa.

   Princip trojstva je prisutan u svim pristupima (Otac, sin, i Sveti duh  –postojanje, Bog, nepostojanje – svemir, apsolutna svest kosmos – Bog , vibracija, snaga).

   U sinergetskom pristupu uzima se svemir kao nepostojanje, svesnost sa reagovanjem kao aktivni princip, svemirska inercija kao inertni princip i vibracija kao sinergetsko ispoljenje prva dva faktora  ,  od ove manifestacije  kreću simetrični sinergetski lanci ispoljavanja.

   Sinergetske zakonitosti takođe deluju i u procesima spoznavanja. Kod čoveka može se poći od prethodno spoznatih ideja  koje um sinergetski kombinuje i stvara novu ideju, ili pak intuitivno otkriva ideje  koje se nalaze u poljima svesnosti.

   Ljudi koji imaju veće ambicije u spoznavanju  koriste sve spoznato u umu, i sve u podsvesti, kao i ideje iz polja svesnosti uz sinergetsku kombinaciju, ispoljavaju nove ideje, i na kraju, oni koji teže istinama,  obuhvataju sve ono što je u umu, kao i ono što mogu uključiti iz logoidne i kosmičke svesti, i na to sve primene sinergiju uma ili svesti, dolazeći do novih spoznaja i novih ideja. Ovaj poslednji pristup mnogi dovode pod sumnju. Takve upućujem na opažanja u nekim legendama, na neke religijske i filozofske spoznaje nastale hiljade godina prije pismenih tragova, koje u sebi nose istine koje u svojim otkrićima nauka stalno potvrđuje. Nauka je prihvatila više oblike uma i svesti, i ne može da negira druge svetove postojanja. Nauka već proučava magnetna polja i oblasti uma i svesti, čak ih i meri. Tako je ustanovljeno da normalni čovečiji um radi u frekvencijama opsega magnetnih polja od 10 do 50 Hz , logoidna svest od 10 do 3 Hz, i kosmička svest od 0 do 3 Hz. To ne znači da logoidna svest ne prekriva sve frekvencije u našoj vasioni, a kosmička svest u kosmosu. Poznato je da čovek može da funkcioniše i u izmenjenim stanjima svesti , kada njegovo polje funkcioniše na znatno manjim frekvencijama. Neka od tih stanja su dubok san, utrnulost, razni vidovi sahmadija i nirvana i božanske svesnosti..

   Sve više naučnika u svojim procesima delovanja i svojim shvatanjima prevazilazi čulni pristup, i počinje koristiti vančilne pristupe. Moje je mišljenje da se može održavati eksponencijalni trend rasta u spoznavanju i razvoju samo korištenjem pored čulnih i drugih načina spoznaje,  zahvatajući uvek celinu spoznaje i postojanja.

   Na Zemlji je uvek postojalo, doduše malo (na prste jedne ruke), ljudi koji su zahvatali celost i koristili vančulnu percepciju. Od takvih i njima sličnih potiču i religije, filozofije i opšti duhovni i drugi razvoj na Zemlji. Iznositi spoznaje uvek, kao i danas, bilo je opasno. Prvo opasno za lice koje iznosi, a drugo, ukoliko su spoznaje dublje opasno za čovečanstvo. Dokle god se na Zemlji iskušava  slobodna volja, spoznaja u detaljima prirodnih zakona i sinergije može biti upotrebljena u destruktivne svrhe. U razvoju ljudskih vrsta to se i dešavalo (Lemurija, Atlantida). Danas, kada se zapaža početak izvesne kristalizacije socijalnih zakonitosti na Zemlji , mogu se iznositi spoznaje koje će širiti vidove spoznaje u celovitosti, sa ciljem da se menjaju pristupi u  obrazovanju, informisanju, kulturi, razvoju, privređivanja, i društva na Zemlji. Ovo je  malo slobodnije  iznošenje nekih stvari, znajući da treba dosta vremena da dođe do aplikacija, kao i svesnosti  da će za sada malom broju ljudi biti dostupnan ovaj materijal, a jednom  broju ljudi koji ga pročitaju biće nedovoljno razumljiv. Ovo pisanje ima nameru da ove materijale učini dostupnim  čitavom svetu putem Interneta.

   Svaki čovek uz malo napora može naučiti relaksaciju svoga tela i smirivanje svoga uma . Odvajkada za to postoje razne tehnike.Prem Ravat masovno prenosi znanja o okretanju svojih čula unutar sebe, pod uslovom dovoljne zrelosti i razumevanja, čime se stvaraju uslovi za duhovnu i celovitu svesnost. Oni koji su u procesima reinkarnacija vodili život umereno  moralno, uz ne- stvaranje karme, nego njeno brisanje, oni su već postigli razumevanje, toleranciju i strpljenje, a samim  tim i relaksaciju i smirenje uma, odnosno smanjili pulsiranje svog svesnog i magnetnog polja. Polja svesti se razlikuju od magnetnih polja. Polja uma su sličnija magnetnim poljima. U ovom slučaju razlike su zanemarene pošto još ne postoje instrumenti za merenje svesti.

   U svom funkcionisanju čovek  je istovremeno u polju kosmičke svesti, logoidne svesti i u svom umu. Trostrana komunikacija sva tri polja moguća je u tački rezonancije ova tri polja (atraktorija – zlatni presek). Utvrđeno je da se ta tačka rezonancije ova tri polja nalazi na frekvenciji od 10 Hz. Na ovaj način čovekovom umu postaje dostupna njegova podsvesna memorija, logoidna i kosmička svest, te primenom sinergetskog ispoljavanja na ove faktore stiče mogućnost spoznaje prošlosti  sinergetskog stvaranja u sadašnjosti, i predviđanja budućnosti. Normalno je da se  u ovaj proces  svesti i spoznaje,  unose sve spoznaje do sadašnjosti. Polazeći od toga da su u prošlosti korišćene spoznaje do toga trenutka, sinergija rađa spoznaje i ideje u tom trenutku, koje se mogu izraziti tada dostupnim izrazima. To je razlog da sve novo nosi neke razlike, ali suštine i ideje, kao i prirodne zakonitosti su večne.

   Sinergetski pristup u spoznaji koji je pored klasičnog pristupa koristio ono što je izneseno u ovom materijalu iznedrio je ovaj sinergetski pristup u procesu ispoljavanja, odnosno stvaranja sveta.

   Kao što je ranije istaknuto kosmos se ispoljava na tri globalna svesna nivoa, i to:

– kosmički nivo – kosmička svest, kosmičke sile, stringovi, odnosno materijalne čestice, logosi,

– logoidno ispoljavanje, što predstavlja ispoljavanje vasiona, planeta i neorganskog sveta,

– ispoljavanje organskog sveta, gde je u špicu čovek sa svojim umom.

   U svim ovim slučajevima ispoljavanja uvek su bitna tri faktora. U prvom slučaju to je svemir, apolutna svest i kosmos, za drugi slučaj to su materijalne čestice, logoidna svest i vasione, planete, odnosno anorganski svet, i za treći slučaj to su materijalne čestice i arhetipovi materijalnih čestica, um i organski svet. Kao što vidimo, inicijativni sinergetski faktori ovih ispoljavanja su kosmička svest, logoidna svest i um. Sve one  procese u kojima se svest zaodeva u omotače, odnosno forme- tela nazivamo procesima involucije, u stvari tim se dešava transmisija znanja i snaga u oblike tela. Obrnuti procesi, u kojima se vrši oslobadanje uma i tela od omotača, nazivamo evolucija, što predstavlja transmisiju oblika u znanje i energije uz oslobađanje energije i materije. U stvari, involucijom svest vrši tranziciju kroz razne oblike svesti, energija i materije, uobličavajući sebe u objektivnu formu, dok se evolucijom vrši tranzicija svesti unifikacijom iz oblika i omotača objektivnog i subjektivnog sveta do uma i apsolutne svesti To  znači da će na završetku involucije kosmos biti objektivni odraz apsoluta, vasiona logosa a čovek uma. Na kraju  evolucije čovek će se unificirati u logoidnu svest , vasiona u kosmičku svest a kosmička u apsolutnu svest. Shvatajući sve ove procese nije teško zaključiti da su sva ova ispoljavanja samo igra potencijala svesti i reagovanja.

IX. POLARITETI I POLOVI

   Polariteti se razvijaju na dualnosti, odnosno suprotnosti. Indukcija se ispoljava kao odnos između polariteta i ona je uzrok sinergetskog ispoljavanja. Kompenzacijom suprotstavljenih i indukovanih suprotstavljenih sila kompenzuje se čvrsti spreg sila, što u objektivnom svetu čini  materijalne čestice. Pored ostalog ovom kompenzacijom  , ispoljava se trajni izvor gravitacione sile. Gravitaciona sila je sila privlačenja. Na razlici gravitacionih sila uspostavljaju se ravnoteža i privlačenje. U osnovi se čestice ne drže gravitacionim silama, već se  drže silama odbijanja koje su  posledica indukcija i  polariteta. Iz života nam je poznato da se  suprotni polovi privlače. To svojstvo polariteta je kosmička zakonitost koja omogućava kompenzacione procese. U ispoljavanju polja snaga i materije polariteti čine da se sila ispolji u oblik kroz proces kompenzacije čvrstog sprega sila. Polaritet počiva na privlačenju centra i privlačenju okoline. Dejstvo polariteta se uvek dešava na dva aktuelna nivoa postojanja, kao što su neispoljeno – ispoljeno, svesno – nesvesno, subjektivan svet – objektivan svet. Polariteti uslovljavaju simplifikaciju, ispoljavanje, udvajanje, razmnožavanje.

   U prvom činu ispoljavanja na apstraktnom planu bili su svest sa reagovanjem  i inercija. Ta dva suprotstavljena pojma uključivala su u sebi dualnost i polarnost. Prema već opisanom modelu kosmičkog stvaranja ispoljene su suprotstavljene sile. Zakonitosti kretanja inercije i indukcije uslovili su zakrivljivanje sila i indukovanje novih polja i sila sa kružnim tokovima. Zavisno od smera kruženja sile stvara se polje koje ima privlačnost centra, a supritno indukovano kruženje izaziva polje sila koje su usmerene ka periferiji. Ta dva ispoljena dejstva čine polaritete. Polariteti učestvuju u kompenzaciji i kondenzaciji kvanta sila. Zakonitosti polarizacije su uzročnost ispoljavanju i drugih sila, kao što su nuklearne,  magnetne i električne. Naime tok suprotstavljenih sila iznad svetlosnih brzina i na subatomskim rastojanjima indukuje nuklearne sile koja suprotstavljena kretanja prevode u čvrsti spreg sila, odnosno string. Te procese kompenzacije uzrokuju polaritetiti, sa osobinama privlačenja i odbijanja. U kompenzaciji kretanja pri ispoljavanju materijalnih čestica ispoljavaju se i druge sile, kao što su magnetne, gravitacione i električne. Sva ta ispoljena polja i sile nose karaktere polarnosti. Polariteti su takođe nosioci procesa ispoljavanja i spajanja kvarkova u pozitrone i neutrone koji imaju karakteristike pozitivnih i negativnih čestica, zavisno od stanja elektrona. Polariteti takođe igraju ulogu i u ispoljavanju molekula i kompletno anorganske materije.

   Dejstvo polariteta možemo iskazati analogno procesima modulacije, kompenzacije ili utiskivanja.Te se analogije ispoljavaju na svim ravnima postojanja. Kao što se materija i energija kroz sinergetske procese involucije i evolucije ispoljavaju u prostorno -vremenskom ambijentu, tako i osobina, odnosno zakonitost polariteta ima svoju involuciju i evoluciju u istom ambijentu. U procesu sinergetskog stvaranja polariteti se sa apstraktnih polja utiskuju u polja snage, a zatim iz polja snage u materijalne čestice. Upravo zakon polariteta utiče da se između dve suprotstavljne sile na subatomskim rastojanjma indukuju nuklearne sile i čvrsti spreg sila, ovnosno vrtlog, a on predstavlja deo kvarka kao prvo materijalno ispoljenje. Na osnovu polariteta indukuju se sile koje sintetizuju delove kvarka u kvark. Suprotnost jednog entiteta privlači suprotnost drugog entiteta. Uz visoke temperature i pritiske, analogan se proces ostvaruje u kompenzaciji protona i neutrona a zatim i atoma i elemenata.

   Poseban proces involucije polariteta se nastavlja u sinergetskim procesima stvaranja u koje su uključene životne sile, pri čemu ispoljena materijalna čestica dobija svojstvo reagovanja.  U proces sinteze jednoćelijskih organizama  utisnuti su i polariteti, sa sposobnošću reagovanja i delenja kao svojstvom reprodukcije. Sa razvojem višećelijskih organizama ispoljava se i genetika. Sa ispoljavanjem biljnog sveta polariteti se pored genetskog ispoljavanja počinju ispoljavati i kao polni organi kroz cvetove i semenke. Evolucija biljnog sveta dovela je da se neke biljke razviju kao polne biljke koje tek treći entiteti mogu da oprašuju. Dostignuća evolucije u razvoju biljnog sveta kao svest reagovanja  prenose se na razvoj životinjskog sveta, sa posebnim aspektom ispoljavanja polnih organa i usklađivanjem razvoja kompletnih struktura jednopolnih organizama. Na ćelijskom nivou u građi ćelija postoje dvopolnost, ali uz preovlađivanje jednog pola koji se ispoljava. Kod životinjskog sveta polariteti su inkomporirani i u čulne organe, putem koji se ispoljavaju privlačenja suprotnosti. Svu involuciju i evoluciju polariteta iz procesa stvaranja nasleđuje razvoj čovekove vrste kroz forme svesnih reagovanja. Kod čoveka polariteti se pored ostalog  usklađuju sa funkcijom uma. Evolucija  polariteta dostiže svoj vrhunac u ispoljavanju kroz funkciju uma, gde će se dostići i ravnoteža polariteta i  njihova unifikacija i nestajanje u svesti. Čovekov organizam muškog pola informatički  sažima sebe u svoj prototip aktivnog pola – spermatozoid, dok ženski pol sažima sebe u pasivni pol jajeta. Njihova sinteza stvara osnovu  za treći element, odnosno ličnost.

    Čak je i Lemark naučnim putem istraživanja postavio tezu da se nasledne biološke osobine prenose genetskim putem što potvrđuje principe i postavke duhovne spoznaje, gde se sve biološke informacije iz tela čoveka  na induktivan način prenose u gene muških i ženskih rasplodnih ćelija. Analogno to se dešava i u životinjskom svetu.       Čovekova individualnost kao otisak viših nivia svesti nema klasičnu polarnost, u stvari njena polarnost je u višim oblicima svesti. Ličnost kao produkt individualnosti i procesa objektivizacije svesti ima polnost, koja se razvojem ličnosti unificira u bes- polnu individualnost.

U čovekovom biću um kao celina polaritetan je prema individualnoj svesti. Individualna svest ima svoj polaritet u logoidnoj svesti i privlačnu snagu ljubavi, sve do doostizanja  logoidne svesti. Humano čovekovo biće dostizanjem logoidne svestipostaje istog polariteta kao i logoidna svest i tada se okreće prema novom polaritetu Kosmičke svesti. Sa dosezanjem Kosmičke svesti humano biće otkriva polaritet u Apsolutnoj svesti sa ljubavlju za jedinstvo u Apsolutu.

X. ISPOLJAVANJE SNAGA

   Dualnost je aksiom ispoljavanja. Suprotnost svesti sa sposobnošću reagovanja  je svemirska inercija. Prvi ispoljeni sinergetski produkt ove dvojnosti je vibracija (reč, om amen).

   Vibracijom se ispoljavaju apstraktna i magnetna polja snaga privlacenja, nazvana kosmička snaga sa potencijalom božanske volje. Ovoj snazi se pripisuju atributi privlačenja ljubavi, organizacije, svesnosti. Na ovu akciju kosmičke snage, inercijalni svemir reaguje indukcijom suprotstavljenog polja haosa. Haos je druga  snaga u ispoljavanju. Haosu se pripisuju atributi slobodne volje, odbijanja destrukcije, nesvesnog. U našem kosmosu snaga kosmosa nosi pozitivan potencijal a snaga haosa negativan. Sinergijom ove dve snage ispoljava se treća snaga, nazvana granična snaga koja uravnotežuje prve dve. U procesu uravnotežavanja ona u jednoj fazi ubrzava prvu kosmičku silu a u drugoj fazi drugu, na taj način kosmos dobija dinamiku života. Sinteza ove tri sile je apsolutna sila svesnosti u centru kosmosa, i ona večno emanira četvrto polje – snagu svetlosti i svesnosti.

   Sinergijom trostrukog magnetnog polja  kosmos se segmentira na ravni ((7). U secištu polja stvaraju se zraci kojima  teku indukovane tangencijalne sile. Trostruko magnetno polje ispoljava 12 kosmičkih zraka.Tangencijalne sile su sile petog reda po nastanku.. Ove sile Koje se presecaju stvaraju vrtloge koji su uzrok ispoljavanja stringova – začetnici materijalnih čestica. Sile u centru kosmosa ispoljavaju visoke snage toplote i tako se ispoljava šesta snaga u ispoljavanju kosmosa toplota. Stringovi su delovi kvarka i oni se spajaju i čine kvarkove koji su prve stabilne čestice. U stvaranju stringova, delova kvarka ispoljavaju se vrste nuklearnih sila, koje suprotstavljene tangencijalne sile kosmosa kompenzuju u čvrst spreg sila, koji ispoljava materijalne čestice. Nuklearne sile su sedma vrsta kosmičkih sila. Ispoljavanjem  materijalnih čestica indukuju se gravitacione sile koje su, kao i magnetne, beskonačnog dometa. U ispoljavanju vasiona i planeta, kada usijani gasovi prelaze u plazme, ispoljavaju se termonuklearne i nuklearne reakcije.  U tim procesima ispoljavaju se nuklearne sile u oblikovanju protona, neutrona, atomskih jezgara i atoma. Zatim u ispoljavanju planeta i  organskog sveta ispoljavaju se genetske ili molekularne sile. Ove sile se javljaju u procesima ispoljavanja organskog sveta. Zbog toga ih možemo nazvati životnim silama. U tekstu smo  materijalnu česticu – kvark nazvali  jezgrom života, jer je njegova unutrašnja dinamika večna, naime njegove tangencijalne i nuklearne sile večno kruže u kvarku i ispoljavaju večno magnetne i gravitacione sile koje su takođe večne. Međutim, kod organske materije ona  stiče sposobnost reagovanja, radi se o ispoljavanju gena i molekula, i ove sile imaju osobine održanja života i reprodukcije, a zavisno od vrste ispoljavanja imaju  kodiran i odgovarajući vek. I poslednja snaga je ona koja nastaje unifikacijom svih snaga iz kosmosa, a to je apsolutna snaga, koja uslovljava ispoljavanje kosmosa. Kao što smo videli, od svesti počinje oblikovanje pomenutih 10 snaga u kosmosu, uz podrku svemirske inercije a od nih se sinergetski ispoljava bezbroj drugih sila i materija, koje deluju u čitavom kosmosu.

XI. ISPOLJAVANJE MATERIJE

   Početak ispoljavanja materije nastaje kompenzacijom tangencijalnih sila kosmosa, kroz proces indukcije nuklearnih sila koje sa tangencijalnim silama stvaranju čvrsti spreg sila, i to  predstavlja string ili deo kvarka. Spajanje više stringova u celinu predstavlja kvark. Zavisno od smera rotacije kvarka, on dobija negativno ili pozitivno naelektrisanje, što predstavlja električne sile. Zavisno od broja stringova u kvaru,  oni dobijaju svoju specifičnu težinu, veličinu, sposobnost kretanja oko sebe i u kosmosu. Najmanji kvak se sastoji od tri stringa a najveći od deset. U procesima ispoljavanja maglina, galaksija i vasiona ispoljavaju se Sunca i planete u uslovima kad se odvijaju lančane termonuklearne fuzije uz visoke temperature, kvarkovi se kompenzuju u pozitrone i neutrone, a oni se putem nuklearnih sila fuzionišu u atomska jezgra. Zavisno od strukture, odnosno broja protona i neutrona u atomskom jezgru, ispoljavaju se razni atomi, a oni predstavljaju elemente. Atomi se dalje spajaju u molekule  i tim se ispoljava objektivni svet.  Materija se može ispoljavati u pet agregatnih stanja, i to:

-         čvrsto, koje razlikujemo čulima,

-          tečno,

-          plazmatično, u stanju nuklearnih fuzija i fisija,

-          gasovito, kvarkovi i

-          eterično, stringovi.

   Materiju takođe možemo svrstati u anorgansku i organsku. U ispoljavanju organske materije, za razliku od anorganske, učestvuju dodatno i genetske, odnosno životne sile, koje drugačije strukturiraju izgradnju molekula i jezgra ćelija. Ćelija u sinergetskom procesu stvaranja pored silama manipuliše i nukleotidima većine elemenata. Nukleotidi sa sobom unose svoja vibratirna kretanja, zatim magnetne, i gravitacione sile, što se podvrgava procesu tihe oksidacije i time sinergije svega onoga sto ćelija ispoljava (održavanje, stvaranje materijalnih oblika, stvaranje i reprodukcija energija i materije, kodiranje memorije itd.).  Iako je struktura molekularne građe organskog sveta drugačija (geni, hromozomi, enzimi, proteini, koloidi, i slično), osnovne zakonitosti suprotstavljenih sila, naelektrisanja, memorisanja, magnetnih i drugih sila su iste . Isti je i holografski princip u  strukturi jezgra ćelije, kao i gradnje tela.

   Logoidna svest uslovljava ispoljavanje našeg Sunčevog sistema. Subjekt nosilac logoidne svesti je logos – Bog naš i naše vasione. Njegovo ispoljavanje počinje kompenzacijom desetostraničnog (od deset delova) kvarka. Svojim ispoljavanjem u kosmosu on stiče kosmičku svest i svest o sebi. Sa tom snagom on rotira oko sebe, pri čemu ga centrifugalna sila kosmosa pomera po ravnima kosmosa ka periferiji. Pošto on sada ima vlastitu centrifugalnu silu od svog obrtanja oko sebe, on počinje u svoju orbitu privlačiti mentalne arhetipe kvarkova po ravnima, kao i same kvarkove. Sa svojom masom magline nalazi ravnotežu na sedmoj ravni postojanja i tu počimnje da rotira oko centra kosmosa. Od ovoga momenta počinje ispoljavanje vasione. Krećući se od centra Kosmosa prema periferiji,  on prikuplja u maglinu različite kvarkove i njihove mentalne otisake, i stiže na sedmu ravan, gde su locirani devetostranični kvarkovi, koje takođe privlači u svoju maglinu. Srazmerno snazi svojih svesnih, elektromagnetnih i gravitacionih sila on se ograničava na delu sedme ravni, poljima svojih sila, te počinje ispoljavanje. Na sedmoj ravni postoji ogroman broj vasiona u ispoljavanju. Pod uticajem sinergije svih snaga  vasiona počinje da se kompenzuje u disk kao i kosmos, a zatim dolazi do ispoljavanja planeta. Paralelno sa ispoljavanjem planeta počinje i sinergetski proces ispoljavanja bića po planetama.

XII. ISPOLJAVANJE ČOVEKOVIH TELA

   Čovekovo ispoljavanje počinje  sa ispoljavanjem kvarka u kosmosu i pod uticajem Apsolutne svesti. Mentalni dio kvarka je privućen poljima logosa koji putuje na sedmu ravan. Logoidna svest u mentalnom otisku kvarka (duši) kodira ukupan program objektivnog ispoljavanja kvarka do čoveka i čoveka do logoidne svesti. Mentalni okvir ili duša sa kodiranim programom logoidne svesti nazivamo individualnost ili srce. Srce je strukturirano dualno i ima dva dela, mentalne  sadržeje logoidne  volje, i ego sa mentalnim sadržajima slobodne volje. Srce indukuje snagu intelekta kao pozitivnu i snagu uma kao negativnu snagu. Um je kreator stvaranja astralnog, eteričnog i materijalnog tela u čoveku. Individualnost ispoljava um ili ličnost koja se upućuje u planetarni proces involucije. U reinkarnativnim karmičkim  procesima  individualnost evolucijom po planetama   gradi svoje omotače, odnosno tela, u kojima su sve znanje , zakonitosti koje vladaju na ravni, i zakonitosti gradnje tela na odgovarajućoj ravni. Na taj način individualnost gradi pet formi-tela u planetarnom sistemu vasione i dva u kosmosu, što je ukupno sedam. Posle ovoga procesa involucije nastaje proces evolucije po istim ravnima, gde se u mentalnu memoriju individualnosti preuzimaju sva znanja , oblici reagovanja i zakonitosti ispoljavanja tela i ravni, pa se tako  um  oslobađa  sva četiri umna omotača.U ovim procesima involucije i evolucije  individualnosti svoja iskustva reagovanja u objektivnoj svesnosti induktivno odnosno intuitivno prenose logoidnij svesti, kojima se logoidna svest bogati  objektivnom svesnošću da bi istu prenosila novim rojevima božanskih iskri koje šalje u procese objektivnog ispoljavanja svesti.

   Tih tela koje individualnost gradi su četiri umna i jedno duhovno i to:

– fizičko,

– eterično,

– astralno,

– mentalno i

– duhovno.

   Druge  dve forme-tela bogočovek ispoljava kroz kosmos uz spoznavanje kosmičke svesti i na kraju završava u sedmoj formi  apsoluta.

   Prva četiri omotača pripadaju ravni fizičkog sveta, peti omotač pripada logoidnoj svesti, odnosno duhovnoj ravni i u njemu je još uvek prisutna individualnost.

   Šesto forma- telo je kosmičko telo u kome više ne postoji ni individualnost. Sedmo forma- telo je apsolutna svest, što u statičnosti predstavlja neispoljenost-prazninu.

   Materijalno telo je ono što nam je poznato spolja,  to je objektivni otisak. Materijalno telo čini i unutrašnjost tela, koju možemo spoznati samo subjektivnim umom. Dok je spoljni izgled tela, slika tela u koži , unutrašnja struktura je složena, i kao celina odražava um čoveka u materijalnom svetu postojanja. Tek potpunom subjektivnom spoznajom unutrašnjeg fizičkog tela postaje moguć ulazak u drugo telo, kao i njegovu spoznaju.

   Eterično  forma-telo  ima oblik materijalnog tela, ima eteričnu materijalnu strukturu, svoj nervni sistem i reaguje na sugestije. Ovo se telo opaža subjektivnim umom kao neprozirni dim i može se izdvajati iz fizičkog tela. Ono je budno u stanju hipnoze, i preko njega je moguće manipulisati fizičkim telom. Energetskom neravnotežom u ovom  telu izazivaju se mnoge bolesti fizičkog tela. Ovo telo prati fizičko telo i posle smrti, i to  do 14 dana, a zatim se raspada. Postizanjem svesnosti drugog tela iznutra moguće je ući u treće forma- telo i spoznavati ga.

   Treće forma-telo se zove astralno telo, ili telo želja. Ovo telo je strukturirano od kvanta emocija i ima oblik fizičkog tela. Subjektivnim opažajem izgleda kao prozirna magla. Prožima fizičko telo, i predstavlja izvor svih želja i emocionalnih stanja. Može da se izdvaja iz fizičkog tela i ostvaruje kontakt sa drugim astralnim telima u astralnom svetu postojanja. Sa njim može da se ulazi u astralne svetove i da se u njima stiču iskustva.

       Astralno telo je podložno raspadu nakon smrti fizičkog tela u roku od 36 dana (ovičaji četdeset dnevnice nakon smrti čoveka). Ne postoji granica astralnog i mentalnog tela, dovoljno je samo htenje.

   Četvrto forma-telo se naziva telom misli – mentalno. U mjemu je sinergetski mehanizam opažnja, reagovanja,  sinteze i kreacije novog. U objektivnom svetu sve što se želi ispoljiti u fizičkom obliku, potrebno je imaginirati na mentalnom planu. Mentalno telo su vratanca za viši oblik svesnosti i ulaska u duhovno telo. Duhovno telo pripada duhovnoj ravni u kojoj operiše logoidna svest i kodira u duše program razvoja objektivne svesti. U ovom telu su stopljene ličnost i individualnost u logoidnu svest, kojoj preostaje povezivanje  sa svojim jezgrom života u kosmosu, a zatim iskušavanje drugih svetova postojanja u kosmosu. Ovaj proces traje dugo, da bi bogo-čovek dostigao snagu i moć uslovljavanja vasiona.

   Spoznavanjem svih ovih procesa čovek širi svoj um i svest, prelazeći od životinje u ljudsko biće, može da koristi više i optimalne varjante u svom radu i ponašanju, postiže razumevanje, smirenost i skromnost, shvata sebe u društvu na Zemlji i u kosmosu, prevazilazi sve emotivne karakterne osobine čoveka, i izrasta u novo biće.

UM I SVEST SU KONSTRUKTIVNI,

SNAGA I MATERIJA SU GRADIVNI.

XIII. NEKI STAVOVI KAO PREPREKE NA PUTU RAZVOJA

   Pisati ono što u ovom vremenu i sredini  nije spoznato je rizik. Pre svega ne postoje reči za ono što nije spoznato, nego se iskušenja i sinergetske spoznaje moraju iskazivati na približan način izrazima koji već postoje. Mnogi ljudi  ne uviđaju razlike između mozga i uma, mozga i svesti, i uma i svesti. Mozak, um i svest mnogi poistovećuju, zato što prva dva operišu sa memorijom, dok je u trećem memorija istovremeno osvešćena i čini svest.    Mozak je materijalne prirode, dok su um i svest duhovne prirode. Memorija može da se skladišti u svim materijalnim strukturama mozga, ali može i u energijama, duhu i kosmičkom eteru. Materijalni oblici života mogu biološku instinktivnu  memoriju da skladište i prenose genetski. Ovo služi kao deo osnove u razvoju uma. Genetska memorija i instinktivni oblici reagovanja čine deo nesvesnog uma. Svako od sedam čovekovih formi-tela ima svoj um u svome telu, kao i svoju memoriju, zato i mogu da funkcionišu posebno, što potvrđuju svojim iskustvom svi probuđeni ljudi. Iako ovaj stav još nije postao naučan, većina ljudi, ili u svesnom stanju ili u snu ima iskustvo o izdvajanju i kretanju pojedinih formi- tela.

   Čovekovo materijalno telo je možda najsavršenije materijalno ispoljenje  u kosmosu,  u kome ljudski um  evoluira  objektivirajući se. Još nije završena evolucija ljudskog uma i ljudskog tela. Evolutivna sinergija ljudskog uma dešava se na duhovnom planu, a svaki korak razvoja ljudskog uma na duhovnom planu prati  materijalizacija  u objektivnom svetu i materijalnom telu čoveka. Neorganski svet ima svest o svom ispoljavanju od ideja, i  energije do kvarkova, protona, atoma i molekula. Organski svet ima svest o ispoljavanju do  materijalnih elemenata, a zatim genetski biološki um  do ispoljavanja biljaka i  životinja. Ljudska bića prošla su sve prethodne faze evolucije, i imaju o istom memoriju i sposobnosti reagovanja u nesvesnom.

   Svi objektivni oblici rezultat su materijalizacije određenih ideja i misli , a sve ideje i misli rezultat su  ispoljavanja određenih umova i svesti. Ispoljavanje svih oblika do čovekovog bića rezultat je viših oblika svesti do logoidne. Čovek u duhovnom obliku proizvod je imaginacije apsolutne i logoidne svesti, kroz proces ispoljavanja i evolucije materijalnih čestica u kosmosu.   Imaginacije određenih vrsta kosmičkih  čestica su arhetipske projekcije tih čestica  kao duše, koje evoliraju u okrilju logoidne svesti naše vasione. Taj oblik ispoljenog arhetipa koji je stvoren u jurisdikciji apsolutne svesti u sebi nosi osobine večnosti, kao i sposobnosti memorije i reagovanja.

   Logoidna svest u našoj vasioni  uslovljava evoluciju ljudske vrste do današnjeg dana i ubuduće do evoluiranja bića čoveka do nivoa logoidne svesti. I zaista, čovek je vrsta u kosmosu koja može da evoluira do apsolutne svesti. Taj entitet duhovnog porekla koji smo nazvali individualnost ili duša je akumulator svih memorija i oblika reagovanja svih ličnosti koje individualnost inkarnira, u iskušavanju objektivnog sveta. Spoj duhovnih bića, koja ulazi u objektivno ispoljavanje, dešava se u vrtlogu emocionalnog doživljaja parova, sa biološkim delom spojenog spermatozoida i jajašceta. Tu dolazi do fuzije biološko genetske memorije i instinktivnih oblika reagovanja sa duhovnim programom duše, pri čemu nastaje ličnost koja se ispoljava u tekućem životu.

   Memorija nije samo u mozgu i nervima nego i u svim čovekovim telima, kao i u kosmičkom postojanju.

   U tekstu je dovoljno ukazano na razlike  između uma i svest, i kao i na njhove evolucije.

   Čovekov um je tvorac kreiranja i kombinovanja ispoljenih materijala i odnosa, i prema njegovom planu se angažuju i drugi umovi, snage i materijali iz okoline za proces ispoljavanja i delovanja. Tek kada čovek postigne više nivoe uma ili svesti, moguće su mu operacije i na mentalnom i na duhovnom planu, kada može manipulisati  neispoljenim snagama, energijama i entitetima za ispoljavanje na objektivnom planu. Um ima svoje granice razvoja do logoidne svesti, što su i granice širenja njegovog duha. Granice rasta logoidne svesti su u kosmičkoj svesti, dok su granice rasta kosmičke svesti u apsolutnoj svesti. Apsolutna svest ima svojstvo ispoljenosti ukupnog kosmosa, i svojstvo neispoljenosti, to jest svojstvo ispoljavanja svega mogućeg, i  za našu objektivnu svest, nemoguća ispoljavanja. Ova pitanja ne moraju  biti jasna običnom čoveku. . Ljudima koji su iskusili postojanje više svetova, ili potpunu predanost Bogu i ljubavi,  ova saopštenja mogu biti razumljiva i prihvatljiva, dok drugi treba da  ulože trud da bi to razumeli

.

   Kretanje iz svake tačke na Zemlji u istom pravcu, a u različitim smerovima, vodi nas na isto mesto, to isto važi i za Sunčev sistem i  kosmos. To je svojstvo sinergetskog ispoljavanja na Zemlji, u vasioni i u kosmosu, kao i svojstvo da je jedinica ljudskog uma čovek, jedinica logoidne svesti vasiona i jedinica kosmičke svesti kosmos. Međutim, svaki od ovih entiteta ima granice rasta i razvoja i vreme postojanja. Samo apsolut koji se ispoljava u kosmosu ima svoje mogućnosti i u neispoljenom, i zbog toga je večan u trajanju i neograničen u ispoljavanju. Svaki čovekov identitet je satkan od potencijala evolucije do kosmičke svesti, a kako će se um razvijati, zavisi od njegove slobodne volje, ali bi svako trebalo da spozna cilj ukupne manifestacije kroz involuciju i evoluciju kao i mogućnosti svoje manifestacije i  evolucije.

   Današnje obrazovanje ljudi u svetu postavljeno je na naučnom pristupu  objektivnog razumevanja i delom na verskom obrazovanju, koje je samo delimično duhovno. Danas u svetu skoro da ne postoji duhovno ili religiozno obrazovanje, nego samo versko. Samo mali broj pojedinaca ima svest o jedinstvenoj religiji  kao istinitoj spoznaji – bogospoznaji, koja je samo jedna na Zemlji, vasioni  i u kosmosu.

   Vere imitiraju religiju i ispunjene su različitim željama od kojih potiču sva razdvajanja, suprotnosti, netolerancije i sukobi, što se ne može svrstati u duhovnost i religioznost.

Sinergetski pristup obrazovanju koji je stvarno religiozni pristup jeste holistički pristup koji obuhvata i naučne pristupe iz objektivnog sveta, koji ne ograničavaju  duhovne spoznaje kao duhovni pristup-put bogospoznaje.. To je pristup budućnosti koji će otvarati mogućnosti daljeg eksponencijalnog  razvoja na Zemlji, i stvaranju sveobuhvatnog mira i harmonije na njoj.

   Još je uvek hrabrost razumeti i verovati u sinergetski pristup, jer je on istinit i naučan i religiozan, dok nauka i vere polaze iz suprotstavljenih gledista. Sinergetski pristup je sinteza nauke i religije u osnovi , i već ga praktično primenjuju pojedinci i grupe, bilo svesno, bilo nesvesno.

   Proces razumevanja polazi  od spoznaje. Sama spoznaja ima mogućnost pristupa iz dva pravca, iz pravca induktivne spoznaje, što znači sinergetski pristup spoznaji prirodnih zakonitosti, stvaranja i ispoljavanja, koji su analogni na Zemlji, u vasioni i kosmosu i iz pravca objektivne spoznaje uma. Uz tu širinu spoznaje sa koncentracijom na bilo kom pitanju dolazi se do potpunog razumevanja svakog pitanja.

   Drugi je pristup deduktivni, koji polazi od obučenosti na naučnom principu i koncentracijom na pojedinost takođe se dolazi do dubljih spoznaja, ali za to je potrebno dugo vreme specijalističke obuke o pojedinosti. Put celovite spoznaje je jedan od puteva ka božanskom, jer se tim putem otvaraju vrata svim višim oblicima uma i svesti, odnosno božanskom.

   Drugi globalni put do božanskog je put poverenja, ljubavi i predaje. Subjekat kome se iskazuje potpuno poverenje, ljubav i predaja, može da bude bilo šta, do samih božanstava. Tim procesom dolazi do rastapanja ličnosti i ega subjekta u objektu.  Tim rastapanjem nestaje um i dolazi se do svesnosti objekta. Prema tome, poverenjem, ljubavlju i predajom subjekat se otvara prema objektu u duhovnom smislu.

   Suština molitve nije ništa drugo do dovođenje duhovnog sebe u  stav poverenja ljubavi i predaje prema božanskom. Čin predaje nije nimalo jednostavan kako se čini. U sadašnjoj fazi evolucije čovek je u duboko egoidnom umu objektivnog ispoljavanja, što znači da je prvo okrenut ka sebi, i sve što čini, čini delom za sebe.

   Poverenje, ljubav i predaja zahtevaju nestajanje ličnosti i njeno utapanje u objekat kome se veruje, koji se voli i kome se predaje. Čovek koji sve što dela, ne čini za sebe, nego za druge,   i svoje postojanje veže za volju objekta, može biti u činu poverenja ljubavi i predaje. Ako se okrenete oko sebe, videćete da su takvi ljudi retki, a oni koji jesu takvi, izazivaju poverenje i ljubav drugih prema sebi. Ljubav prema sebi čin je posesivnosti, a ne ljubavi. Njegova je sila okrenuta prema unutrašnjem egu, okolina tu silu opaža kao egoidnu, odnosno posesivnu, i ona iz okoline indikuje sile odbijanja, a sinergija tih sila daje negativne i destruktivne posledice. Ljubav je sila i snaga iz osnova božanske volje koja se emanira u okolinu, i ona kod drugih u okolini   indukuje snage poverenja, prihvatanja i ljubavi, prema subjektu koji je izvršio indukciju. Pored ovih postoje i drugi putevi spoznaje božanskog.

   U razvoju objektivnog uma veoma važnu ulogu igra  pažnja. Ona je kontinualna i može se razvrstati na tri stepena, s obzirom na faktore koji učestvuju u njoj. Prvi stepen pažnje bio bi onaj koji se prima samo čulima, drugi stepen pažnje je onaj u koji su uključena čula i osećaji, dok se  treći stepen pažnje obuhvata celinom bića – svesću. U prvi i drugi stepen pažnje uključen je um, dok je u trećem stepenu pažnje um umiren, a uključeni su biće i svest u celini, i to je stepen potpune pažnje. Dovođenjem sebe u stanje potpune pažnje  um je pod uticajem individualne svesti i ostvarije mogućnost kreativnog delovanja. U induktivnom stavu posesivnosti otvaraju se potencijal želja , i vreme i prostor za ispoljavanje uma, i dok god postoji prostor za ispoljavanje ega, postojaće želje i ispoljavnje uma. Funkcija uma prestaje sa potpunom spoznajom objektivnog sveta, ili predajom istog objektu predaje. Na neki način um i jeste skup obrta uma i sinergetskih procesa ispoljavanja. Spoznajom ukupnog procesa stvaranja i delovanja uma moguće je zgasnuti  želje, a time otvoriti prostor za svest – božansku svest. Drugim rečima izraženo, sa nestankom želja smiruje se dinamika uma,čula okreću u unutrašnjost i nastupa dominacija  svesti.

   Nivo razumevanja i spoznaje, kao i nivo poverenja ljubavi i predaje mora biti veoma visok da bi se mogli ostvarivati procesi ispoljavanja svesti.  Cilj ovog teksta je da ukaže na puteve i procese evolucije,  i da  pruži šansu svakom čoveku da ubrzava svoju evoluciju. S druge strane, svaki čovek dostigao je određeni nivo evolucije, i ostvaruje programe razvoja objektivne svesti na nivou uma, putem svoje sudbine. Iako je evolucija razvoja čovečanstva prešla najveći deo puta, svi ljudi nisu na istom nivou razvoja uma, i svi ljudi ne mogu imati isti nivo razumevanja i predanosti. Zbog toga je većina ljudi zbunjena i nesvesno sledi program svoje sudbine.

    Istorijski gledano, čovek je počeo da oblikuje socijalne odnose u svojoj familiji, svome plemenu, svojoj naciji,  svojoj državi.  Te zakonitosti dostići će u potpunost kada svaki čovek na Zemlji bude u istom položaju prava i odgovornosti i socijalne sigurnosti, i kada se te navike počnu genetski, intuitivno  ili na sličan način nasleđivati. U realnom životu to je daleka budućnost, ali do tog vremena harmonija će stalno rasti.

   Bogatstvo nije uslov razvoja uma i svesti. Ono podržava uslove posticanja prisvajanja i rasta egoizma, što ego  dovodi do rasprskavanja, odnosno prevazilaženja,  jer je svaki pojedinac, kroz razvoj objektivne svesti i kroz procese reinkarnacija, iskusio ili će iskusiti maksimum ega. Siromaštvo, kao i bogatstvo su programi objektivne spoznaje. Siromaštvo nije prijatno i pred čoveka postavlja nevolje i prepreke uz istovremeno sazrevanje i povećanja sposobnosti objektivnog delovanja i opstajanja. Sva iskustva, i pozitivna i negativna, čoveka bogate mudrošću i traženjem ravnoteže, što je najbrži put evolucije.  Već je ukazano na procese stvaranja i evolucije čovečanstva, od ideje i misli do sadašnje ispoljenosti, kao i na njegov put u daljoj evoluciji. Čovek kao vrsta u svom razvoju prevazići će objektivno postojanje, da bi evoliralo do božanskih entiteta. Međutim, evolucija čoveka u ovom objektivnom postojanju na Zemlji trajaće još mnogo milenijuma .

Pošto se čovečanstvo razvija u uslovima slobodne volje, pozitivan progres bivaće sve veći, uz istovremeno uvećanje i destruktivnih metoda i problema. Sa dostizanjem razvoja viših nivoa uma i osvitanja svesnosti i socijalnih zakonitosti, rašće razumevanje, tolerancija i harmonija, a smanjivaće se mogućnosti negativnog ispoljavanja i ponašanja, što će voditi ljudsku zajednicu u kolektivno svesno i božansko postojanje. Ne treba zaboraviti da je um inertan u promenama i da najčešće kruži po navikama i  naučenim obrascima reagovanja.

   Za promene je potreban napor i hrabrost za susret sa nepoznatim. Tako  je i ovaj prilog jedan podsticaj u tom smislu.

   Od početka rada na ovom materijalu imao sam namjeru, a i  u obavezi sam prema svome mentoru   disertacije Granice rasta, koji je imao intuitivno razumevanje za ovaj  rad (profesor Vladimir Šolaja), kao i duhovnim hijerarhijama, da ovaj materijal učinim javnim.

.   Dužan sam da pomenem  i književnicu Jaru Ribnikar, koja me je uporno podsticala da ove spoznaje proširujem i učinim javnim i putem kjiga.

XIV. ČOVEČANSTVO, SUBJEKT OBJEKTIVNOG RAZVOJA SVESTI, I SVEDOK RAZVOJA  VIŠIH OBLIKA SVESTI I UKUPNE EVOLUCIJE

    Razvoj objektivne svesti uslovljava i razvoj naše civilizacije. Savremenom čoveku na putu duhovnog razvoja mogući su uvidi i u sve druge oblike ispoljavanja, i ukupne procese involucije i evolucije koji se dešavaju u nasem Sunčevom sistemu i u Kosmosu. Ta kompleksnost je teško shvatljiva  običnom ljudskom umu, koji je  uslovljen deduktivnim pristupom gledanja na svet sa spoljnim čulima, teran zeljama i strahovima i vizijom relativnog života i smrti. Samo induktivni i holistički pristup, ili visok stepen razumevanja,  omogućavaju čoveku sagledavanje kompleksnosti stvaranja i ispoljavanja na svim planovima postojanja što mu omogućava da bude oslobođen prisila uma, i da sagledava večnost uz mogućnost spuštanja u dedukciju bilo koje pojedinosti.

   Čovek nije samo faktor objektivnog ispoljavanja već je  i posledica  svih drugih planova ispoljavanja koji se dešavaju u Kosmosu, vasioni i njemu. Samim tim je i sinergetska tranzicija čovekovog ispoljavanja višestruko kompleksinja od osetilnog objektivnog ispoljavanja.  Apsolutna svest kao  polazno i završno stanje ispoljavanja sadrži viziju stanja i ukupni potencijal volje sinergetskog ispoljavanja.  U materijalnu česticu i božansku iskru svakog čoveka apsolutna a zatim i logoidna svest indukuju odgovarajuće mogućnosti i programe   iskušavanja i spoznaje evolucionih procesa, koje su se, i koje će se dešavati u ukupnom ispoljavanju, do kraja  evolucije u kosmičkoj svesti.

Prosečan čovek 21. veka još je daleko  od spoznaje sebe i svoga puta u ukupnoj tranziciji i evoluciji, svoje vrste, Zemlje, Sunčevog sistema i Kosmosa u celini. Kosmički zakoni ispoljavanja su večni i utiču direktno ili indirektno na sve što se ispoljava u Kosmosu

Logoidni zakoni u našoj vasioni su večni onoliko koliko je večna naša vasiona i oni su podložni kosmičkim zakonima kroz funkciju logoidne svesti.

Čovek sa svojim umom evoluira u ambijentu Zemlje i Sunčevog sistema u skladu sa logoidnim zakonima. Svi programi evolucije čoveka koji se odvijaju u našoj vasioni i koji se nalaze u logoidnoj svesti vasione indukovani su u odgovarajajuće božanske iskre,  odnosno duše svakog čoveka. Logoidna svest koja čini jedinicu logoidne svesti sprečava direktne kosmičke uticaje na faktore svoje vasione, te ih transformiše u logoidne zakonitosti, koje indukuje u   faktore svoje vasione.

Čovek u sadašnjoj fazi sinergetske evolucije na Zemlji posledica je trojstva evolutivnih  faktora koji ga ispoljavaju na materijalnom planu u ovoj fazi razvoja, i to:

– prvo genetski faktori muškog pola ispoljeni u semenu,

– drugo, genetski faktori ženskog pola ispoljeni u jajašcetu,

– treće, duhovni faktori oblika reagovanja, kao iskustva duše u procesima reinkarnacija   –  duša sa evolutivnim programom evolucije.

 Sinergetskom tranzicijom kroz kombinaciju ovih faktora  ispoljava se čovek kao biće sa aktuelnom ličnošću. Genetski faktori muškog i ženskog pola nose prethodne memorije genetskih iskustava, sve od primarnih oblika kretanja. Duša nosi programe evolucije indukovane od logoidne svesti, i sve oblike reagovanja koje je preuzela u procesima reinkarnacije od prethodnih ličnosti.

Slobodna volja koju je razvila čovekova vrsta  obogatila je čoveka za ukupne procese ispoljavanja na materijalnom planu – sve pozitivno i sve negativno, i sa tim otvorila procese evolucije prema kosmičkoj i  apsolutnoj svesti.

   Ovim se nameće pitanje gde su granice  sposobnosti i  mogućnosti razvoja čoveka, a odgovor bi bio da su one u granicama logoidne i apsolutne svesti, odnosno u mogućnostima  svih čuda za sadašnje poimanje.

   Usmena, kao i pismeno prenošena memorija beleži postojanje bogo -ljudi, božjih sinova, svetaca i proroka, za koja se vezuju čuda stvaranja, ispoljavanja i učenja. Ljudska bića, koja su u telesnom obliku dostigla razvoj viših oblika svesti, imaju sposobnosti izvođenja procesa objektivnog ispoljavanja u realnom vremenu, a to znači za čoveka ranijih, pa i sadašnjeg vremena, izvođenje čuda. U većini vera mogućnost izvođenja čuda bila je osnova za priznavanje svetaštva. Pošto su bili retki slučajevi mogućnosti ispoljavanja čuda,  svetovne želje kroz vremenske epohe uvodile su i druge faktore i oslanjanja na memoriju, što je uticalo na inflaciju svetaštva.

Po programu evolucije čovečanstvu je namenjen razvoj slobodne volje i svesnosti, i taj proces će se sve više ubrzavati, ali ti procesi se ne mere danima, mesecima i godinama nego decenijama, stolećima i milenijumima, to opet ne znači da pojedinci ne mogu ostvariti uvide u evoluciju u toku jednog života. Nauka koja počiva na objektivnoj spoznaji doživljava svoj eksponencijalni razvoj u oblasti objektivne spoznaje. Mnogi ozbiljni naučnici došli su do granica subjektivne spoznaje i svesno ili nesvesno koriste i druge metode uvida i spoznaje putem vančulne percepcije, koju nauka nije verifikovala, što im omogućava značajne prodore, pa će sa ovim trendovima   u doglednoj budućnosti biti brisane granice čulne i vančulne spoznaje i u nauci, što će voditi u epohe kreativnog čovečanstva. Onim ljudima koji se bave duhovnim razvojem i imaju uvide i iskustva u spoznaje na Zemlji poznato je da postoje duboki uvidi u sve oblasti. Oni uvidi i spoznaje koji se ostvaruju naučnim i organiziranim putem sve se više zatvaraju i ograničavaju zbog posesivnosti i komercijalizacije.

  Sva znanja postoje u višim formama svesti, a čovek treba da razvija sebe da ih dokuči. Posesivnost uma koja je stvorila zakonitosti i odnose postojećeg društva, uvela je i loše odnose komercijalizacije znanja i zatvaranja njegovog širenja i prenošenja, i na to ukazujem sa željom da prenosi znanja i iskustva budu opšte narodno dobro dostupni svima koji žele da ga imaju.

Još veći uvidi se ostvaruju kroz subjektivne uvide i duhovni razvoj, i ovi načini su vezani za ličnosti i često nestaju sa njima. U fazi emocionalnog sazrevanja ljudskog roda mogao  bi biti opasan brzi transver znanja i uvida, jer bi ih  ljudski umovi zloupotrebili i zato su  mehanizmi usporavanja bazirani na neznanju, koje u fazi emocionalnog razvoja usporava evolucione procese na meru aktuelnog života i razvoja.

      Oblast spoznaje vančulnom percepcijom praćena je velikim brojem spekulanata i prevaranata, koji eksploatišu narodna verovanja u ostvarivanju prevara i sticanja dobara. Sva duhovna znanja i uvidi daleko su od komercijalizacije, i to može biti neko od merila za razlučivanje. Formirane navike, običaji i doktrine velike su prepreke u razvoju čoveka. Shvatanje relativnosti u svemu do apsoluta otvara granice razvoja.

   Čovekov organizam sastoji se od više stotina milijardi ćelija. Svaka od tih ćelija mnogo je sposobnija od ikakvog mehanizma koji  je čovek stvorio, jer ćelije mogu da transformišu materiju , pretvaraju materiju u razne oblike energija, izvode procese regeneracije, izvode procese reprodukcije, deluju informatički na više planova postojanja, deluju organizaciono i ispoljavaju dinamiku delova i ukupnog tela, i putem delovanja uma utiču na dinamiku društva, Zemlje, vasione i  kosmosa. Sva ta dinamika se opaža na objektivnom planu, dok se stvarni procesi odvijaju na svim planovima postojanja. Svi ti planovi su prožeti i sinhronizovani kroz delovanje nesvesnog i svesnog uma, i zato predstavljaju jedinicu reagovanja. Svi ti sadržaji svesnog i nesvesnog uma nalaze se u trojstvu faktora koji ispoljavaju ličnost i telo čoveka. Privođenjem svih tih nesvesnih sadržaja i programa razumevanju i svesnosti, svesnost se širi, a granice širenja su u logoidnoj , kosmickoj i apsolutnoj svesti.

   U smislu svesnog osećanja čovekov um predstavlja jedinicu, jer se  svako delovanje na tu jedinicu prenosi  na sve delove te jedinice i  na svu ćelijsku i subatomsku strukturu tela, kao i na sve energetske strukture u raznim planovima ispoljavanja, pri čemu se ostvaruju kompenzacije i ukupno ispoljavanje čoveka. Ukoliko bi sve pojedinačne spoznaje ljudskog društva bile integrisane i društveno prihvaćene i jednako tretirane kao religiozne i naučne spoznaje, ostvario bi se neviđeni skok u razvoju čoveka i društva. Svi programi i mehanizmi stvaranja,  ispoljavanja, reprodukcije, i regeneracije nalaze se u u samom čoveku, a kroz njihovo osvešćivanje ostvaruje se razvoj i evolucija čoveka. Na duhovnom, mentalnom i energetskom planu počinju svi procesi koji se objektivizuju kroz subatomsko,  atomsko i ćelijsko ispoljavanje. Ljudsko biće u strukturi svojih tela nosi i sve programe svoga postojanja evolucije i ispoljavanja , pa samim tim i stvaranja , održavanja i reprodukcije.

   Zakonitosti na gornjim planovima postojanja  deluju na niže planove postojanja. Granice čovekovog razvoja su u višim oblicima svesti. Samim tim i svi programi stvaranja , regeneracije, ozdravljenja, reprodukcije, već se nalaze u raznim strukturama  čovekovog tela. Pojedinci mogu ostvariti uvide u sve strukture tela i njihovog funkcionisanja , te samim tim mogu i uticati na sve te procese  ispoljavanja. Već danas ima mnogo uspešnih metoda regeneracije (isceljivanja i podmlađivanja) svih tela i na raznim planovima postojanja (duhovnom, mentalnom, astralnom, eteričnom i materijalnom). Još od drevnih vremena pa do današnjih dana pojedini šamani, vračevi, magovi, iscelitelji i sveti ljudi znali su koristiti metode isceljivanja i podmlađivanja na pojedinim ili svim planovima postojanja. Drevni metodi lečenja akupunkturom, indukovanjem, dodavanjem ili oduzimanjem telesnih entiteta na pojedinim planovima postojanja, dodavanjem ili oduzimanjem snaga u energetskim telima čoveka, probijaju se i u praktično primenjenu medicinu. Uspešne metode lečenja, od fizičkog do duhovnog plana, dosta uspešno razvija Park Dzae VU iz Koreje kroz metode  SU JOK , kao i ruska lekarka Larisa Fotina kroz svoje metode LORA, kao i neki filipinski iscelitelji koji leče na mentalnom planu. Takođe postoje i mnogi drugi manje ili više uspešni pojedinci iscelitelji. Iščitavanjem i upoznavanjem genetike i njene sinergije u  nizu naučnih oblasti otvara se veoma široko polje razvoja metoda regeneracije i reprodukcije. Mnoga otkrića i uvidi u funkciji,  delo su pojedinaca i izolovani su kao parapristupi, i izvan su društvene podrške i organizacije. Međutim, sva ova dešavanja u funkciji su sinergetskog emocionalnog i mentalnog sazrevanja čovečanstva, koje se odvija po eksponencijalnoj funkciji, ali za naš vek življenja veoma sporo.

   Želje i strahovi su u osnovi dinamike objektivnog ispoljavanja, želje drugih vrsta i oblika postoje i na drugim planovima postojanja hijerarhijski uslovljene i predstavljaju potencijal dinamike evolucije. Ispunjavanjem, odnosno osvešćivanjem želja na jednom planu postojanja  otvaraju se putevi za više planove postojanja, i tako do kraja evolucije u apsolutnoj svesti.

   Od nazovimo postojanja bez vremena i prostora, preko svih šest nivoa ispoljavanja i postojanja do aktuelnog objektivnog ispoljavanja veoma je složen i teško zamisliv proces, ali ne i nedostižan jer ga manifestacija ostvaruje. Zakonitosti delovanja i ispoljavanja na gornjim planovima utiču i kontrolišu iste zakonitosti na donjim planovima, a sva dešavanja na donjim planovima imaju odraze na gornje planove. Postoji svesna i nesvesna prožetost svih planova postojanja u čoveku, otuda i mogućnost uviđanja. Pojedincima današnjice otvorene su mogućnosti spoznaje i uticaja na ispoljavanje do duhovnog plana, otuda i sva otkrovenja i sva čuda koja se dešavaju u savremenom svetu. Uzrok ispoljava posledicu, a putem posledice možemo doći do uzroka.

   Simulacijom ideja, misli, osećaja, stvaralačkih snaga u telu, kao mehaničkih pokreta, može se uzbuditi dinamika sinergetskog ispoljavanja. Te pojave se danas mogu uočiti kod retkih duhovno razvijenih ljudi, i oni su nosioci uvida i otkrića u savremenom svetu na svim planovima postojanja ljudskog tela.

   Pojedinci koji su čitali moje tekstove imali  su primedbe da  im materija nije dovoljno jasna, što mi je shvatljivo, jer su  u sažetom obimu iznete  osnovne zakonitosti stvaranja i ispoljavanja koje traju više desetina milijardi godina.  Pristup je drugačiji od pristupa na kojima su umovi obučavani. Procesi su sagledavani holističkim pristupom i predstavljaju novo i neuobičajeno za um. U spoznavanju su uvedene analogije, kako bi se mogli praviti milenijumski koraci u uočavanju sinergetskih zakonitosti. Pojedini procesi i zakonitosti su dati detaljnije, što je novo i teže za razumevanje. Materijal ima holistički pristup, i ima mogućnost indukcije, jer u sebi sadrži zakinitosti ispoljavanja od početka do kraja evolucije kosmosa i čoveka, što izraženo na skali našeg vremena nije kraće od 32 milijarde godina. Samo ljudu sa veoma širokim spoznajama, i  oni duhovno razvijeni sa reinkarnaciskom zrelošću, mogu prepoznavati ovde izražene suštine. To isto postižu i ljudi sa trajnom usmerenošću i težnjom za spoznajom. Svim ostalima može koristiti više čitanja i postupnog razumevanja, a ne može štetiti.Trajna usmerenost i težnja za spoznajom uslov su da se vrata otključaju i da postignu   emocionalnu i mentalnu zrelost.  U relativnosti ne postoje nedostižnosti. Dragi čitaoče, kada razumeš proces relativnosti, stvaranja i postojanja, probudićeš se.

XV. REZIME

   Procesi stvaranja, ispoljavanja i postojanja tretirani su različito u pojedinim vrstama religija. U filozofiji to su još uvek enigme, dok  se nauka koja ima samo objektivan pristup toj oblasti, zadržala  na prasku singularne materije, što je daleko od istine koja polazi od toga da se ti procesi temelje na svesti i umu i relativnosti manifestacije. U ovoj knjizi dat je nešto drugačiji  pristup procesima stvaranja,  ispoljavanja i postojanja  u odnosu na dosadašnja objašnjenja nauke i vera, što sa sobom nosi rizik novog, odnosno prihvatanja i razumevanja. I kao što je rečeno, relativnost i igra stvaranja, ispoljavanja i postojanja polaze od apsolutne svesti, i završavaju se  u sintezi apsolutne svesti.

   Vremensko- prostorni ambijenti su relativna postojanja u svakom umu i svesti, i u toj relativnosti objašnjeni su modeli stvaranja i ispoljavanja – sinergija. Apsolutna svest koju mnogi smatraju ništavilom je jedina nepromenljivost i večnost sa stanovišta kosmičke manifstacije od koje počinje sve da se stvara i ispoljava. U ovoj knjizi prvi put su  dati u celini stvaranje, ispoljavanje i postojanje na svim nivoima postojanja. Svi procesi koji se dešavaju u kosmosu, za naše relativno ispoljavanje, i koji traju nekoliko desetina milijardi godina, prikazani su kroz procese involucije, od svesti do materije, a zatim kroz procese evolucije od materije do svesti. Njima je pokazano da su svi procesi koji se odvijaju relativno, u prostorno- vremenskim ambijentima, uzrokovani  oblicima umova i svesti, čija evolucija  vodi i potvrđuje put do sinteze u apsolutnu svest.

   Celovitost zakona relativnosti stvaranja , ispoljavanja i postojanja, počev od apstraktnih ideja i kretanja, ispoljavanja raznih snaga do materijalnih čestica, a zatim stvaranje raznih oblika umova i svesti, i unificiranog stvaranja i ispoljavanja objektivnog sveta, objašnjeni su   i dati  konzistentno u ovoj knjizi. Poštujući prostorno -vremenski ambijent u ispoljavanju, prvo je  ukazano na uzročnost apsolutne svesti i svemira. Objašnjni su osnovni oblici stvaranja, razni oblici svesti, kao procesi kosmičkog ispoljavanja do materijalnih čestica, odnosno procesi involucije. Zatim su objašnjeni procesi stvaranja i ispoljavanja u vasionama, i kao treće prikazani su procesi ispoljavanja na Zemlji i u čoveku. Najinteresantnije i najdetaljnije objašnjeni su procesi stvaranja i ispoljavanja uma i tela čoveka,  kao i njegova involucija i evolucija, kroz sve relativne faze ispoljavanja i postojanja. Detaljnije je ukazano  na procese ispoljavanja od materije do svesti ( evolucija), pri čemu su obuhvaćene sve faze razvoja uma,  svesti i tela čoveka.

   Uloga čoveka kao vrste, subjekta i svedoka stvaranja i ispoljavanja postoji  u svim fazama ispoljavanja, kroz procese ispoljavanja materijalnih čestica, preko nesvesnog i svesnog uma, do svih oblika svesti.

   Oslikani su   relativnost vremena, prostora, materije i  večnost postojanja u sadašnjosti. Spoznavajući ulogu čoveka kao bića u svim fazama postojanja, čovek prevazilazi stanja postojanja materijalnog sveta. Tek u tim uslovima ispoljava se potpuna njegova kreativnost. Istovremeno je ukazivano i na trendove dešavanja u budućnosti u određenim oblastima do vizije večnosti. Ulazeći u suštinu ovih teza, svaki pojedinac  i zajednica će moći da spoznaju sebe, i da usklađuju sebe sa svojom ulogom i putem u evoluciji.

   U beskonačnosti relativne raznovrsnosti stvaranja i ispoljavanja , u ovoj knjizi dat je kostur zakonitosti i analogija svih relativnih procesa stvaranja, ispoljavanja i postojanja, kroz ukupne procese involucije i evolucije, što može biti dovoljno čoveku koji sa dužnom pažnjom i razumevanjem prilazi proučavanju ovih materijala i meditacijom na pojedinim zakonitostima. Vrata svesnosti će se otvarati, u spoznaje  relativnosti sinergetske igre svesti u stvaranju, ispoljavanju i postojanju.

   Jedno čitanje ovoga materijala može doneti prepoznavanje, više čitanja vodi razumevanju.

   Možda je ovaj tekst preuranjen u vremenu za masovniju primenu, ali i pojedinačni slučajevi težnji na putu bogospoznaje opravdavaju njegovo iznošenje u  javnost.

   Ovim putem dolazi se do odgovora na mnoge misterije, i daju  prilazi spoznavanju drugih misterija.

   Dragi čitaoče, kad osvestiš relativnost i procese stvaranja i postojanja, bićeš probuđen.

Napomene

* Firma ''UNIS-Sarajevo u kojoj sam radio i vodio poslove razvoja i organizovanja od njegovog nastanka do aprila 1992. godine

** Grupa sinergista sa kojima sam jedno vreme radio na istraživanju ''Sinergije u akciji'', koji su činili  prof. drr Miloš Sinđić; prof. dr Milivoje Božin i prof. general Krsto Bosanac.

*** Rudolf Bošnjak, istrživač iz Sarajeva, koji je osetio neke suštine u mom sajtu, i preneo ga na svoj sajt

KNJIGA II

TRANSCENDIRANJE UMA  - PUT KA PROSVETLJENJU

Svim ljudima na putu razumevanja i evolucije

I. OSVRT NA KNJIGU

1. 1   UKLJUČENJE U RAZVOJ CELOVITOSTI

     Preporučujem budućem čitaocu knjige da joj prilazi sa simpatijom i izvesnim, obaveznim delom strpljivosti kojom u sebi inače raspolaže. Knjiga je to zaslužila. Ne čita se ni lako ni brzo. U atmosferi opšteg ubrzavanja svakog proticanja mi bismo želeli da saznamo lako i brzo. Ova se knjiga tome opire. Nemojte žuriti, kaže u svome podtekstu, radi se o učenju života. A on nije lakši od matematike, geografije, istorije, geologije, medicine itd, koliko već naučnih struka ima, ne, nije lakši od njh. Ova je knjiga samo jedan priručnik za učenje i ozbiljno studiranje predmeta koji se zove život. Predmet kako mu Bjelica prilazi, obuhvata nesavladljivu materiju svakog, pa i celoživotnog istraživanja.

Svemir i čovek. Ima li više od toga?

     Bjelica svojom  knjigom ohrabruje čoveka da se nesputano i slobodno, iako sa oskudnim obrazovanjem, ograničen navikama, običajima, snagama društvene svesti, ili svojim strahovima i nesigurnošću, bilo gde i bilo kad, upušta u posmatranje, beleženje, procenjivanje, nagađanje koje mu suflira intuicija, u proširivanje svojih sposobnosti učestvovanja u stvaranju života, u delovanju na najbližu, dalju, pa čak i daleku okolinu svoje ličnosti, ohrabruje čoveka da odgoneta večite zagonetke i da ih nanovo postavlja, i sebi, radi provere, i drugima radi razmene iskustava i znanja.

     ''Danas u objektivnoj svesnosti na zemlji svaki čovek raspolaže jedinicom svoga uma. Sve jedinice umova indukuju kolektivne umove. Mogu se uočiti kolektivni umovi u svim oblicima zajedništva ( familija, nacija država, planeta ) Kolektivni umovi utiču na pojedinačne umove, pri tome pospešuju manje razvijene umove, a koče razvoj naprednijih umova. Kolektivni um ne može sprečiti pojedinca koji deluje iz polja svesti....

Danas kad je kolektivni um na nivou emotivne svesnosti, a negde i mentalne zrelosti, spoznavanje uma, smirivanje uma i njegovo prevazilaženje može postati predmet opšte edukacije, da bi se ubrzalo razumevanje i harmonija u životu sveta.'' Tako piše Bjelica u uvodu ove knjige.

     Knjiga je optimistička u svojoj veri u velike mogućnosti čoveka da razvije svoj umni potencijal i da očisti svoju dušu od nasleđenih i stečenih trauma koje zagađuju dušu. Razvijene svesti i oslobođen naslaga mračnih omamljenosti čovek kreće putem dobra, putem kojim bi smo mogli nazvati put ka  istini, lepoti i radosti. Ljudi bi postali gradivo božije volje . Ono što kaže  religija kada objašnjava da je svaka delatnost ako je ispravna služenje bogu i izvršavanje volje božije, u ovoj se knjizi na naučni način stavlja pred čoveka kao zakon obrazovanja i udubljivanja u samog sebe radi sve jačeg osvešćivanja u smislu odgovornosti prema božijoj harmoniji koju čovek iz neznanja ili nepažnje narušava.

     Duhovnost knjige nosi jedna predanost stvoritelju kosmosa, ona može da pomogne sve rastućoj želji čovečanstva za poštovanjem svačijeg boga i sve rastućoj povezanosti i znanju o međuzavisnosti svih  od svakoga.

     Svuda na planeti u ljudskoj komunikaciji, od jednostavne do najsloženije , u vaspitnim ustanovama i verskim zajednicama, u filozofskim i pedagoškim, psihijatriskim specijalnim ustanovama, u masovnim sredstvima obaveštavanja i vaspitanja, zaista svuda se pojačava najozbiljnije zanimanje i buđenje takvog zanimanja za pitanje opstanka čoveka u sve težim uslovima života koji, paradoksalno sa napretkom nauka, prete svakodnevnom razvoju i opstanku današnjce. Prodrlo je u uspavanu ili omamljenu svest današnjeg običnog čoveka saznanje da je pojedinac sposoban da uništi celokupno čovečanstvo-pritiskom na jedno ''fantomsko''dugme ubijanja na najvišem naučnom nivou. Ali moć čoveka koji, kako tako, ipak i danas može da upotrbljava svoju slobodnu volju, ima moć izbora, poseduje moć ljubavi i intuicije, takođe počinje da se razvija, obogaćuje, povezuje često i nevidljivim nitima širom ugrožene planete,i u tu moć veruje i autor ove knjige, priklanjajući se njome naporima naprednog dela čovečanstva da spasi drago i lepo šarenilo lepotice planete-zamlje. 

Beograd 04.07.2004. god.                                           Jara Ribnikar

II  UVOD

Ovo  je nastavak knjige  "Procesi stvaranja - sinergija".

      U ovoj fazi i epohi razvijenosti uma na zemlji, proces razumevanja je jedan od mogućih (možda i adekvatan) puteva spoznaje celovitosti u igri ispoljavanja svesti.

     U knjizi "Procesi stvaranja - sinergija" prikazani su ukupni procesi stvaranja i ispoljavanja pokretani  svešću, radoznalošću i težnjom spoznaje ukupnog stvaranja i ispoljavanja Apsolutne svesti do materije (involucija), i od materije do apsolutne svesti evolucija) U tom procesu ispoljavaju se i manifestuju sva tri oblika svesti i to kosmička svest, svest o sebi i objektivna svest. Evolucija humanog bića počinje sa razvojem uma kroz sve njegove nivoe objektivne svesnosti , a zatim transcendiranjem uma ulazi se u više oblike svesti i dolazi do jedinstva sa apsolutnom svešću. Evoluciju čine procesi objektivnog ispoljavanja putem uma i unifikacija i transcendiranja umova i svesti u njihove implicitne poretke svesti.

     Ovaj put holističkog sinergetskog pristupa koji je rezultat čulne, odnosno spoljne spoznaje i unutrašnje intuitivne spoznaje, može biti orjentir tragaocima za istinitom spoznajom koji teže da saznavanjem i razumevanjem spoznaju stvaranje, ispoljavanje i postojanje. Moja spoljna i unutrašnja spoznaja stavljena na papir, za druge postaje samo spoljna spoznaja-znanje. Imamo analogan odnos teorije i prakse, što nije kroz praksu iskušeno, ostaje spoljno znanje. Kroz iskustveni doživljaj mi utiske iz objektivnog sveta putem uma kanališemo kao memoriju u ćeliske strukture i u dimenziju obitavanja individualnosti.  U objektivnom shvatanju sveta, funkcionišu znanje i ne znanje, a rezultat toga su haotični odnosi i svet u kome živimo. Istinito znanje je ono spoljno znanje koje se obogati i potvrdi iskustvom unutrašnje spoznaje. Ovaj put manifestacije od njenog uzroka na početku (Apsolutna svest), od početnih oblika reagovanja i tragova kretanja kao memorije, iskušava i spoznaje sve manifestacione oblike reagovanja u kosmosu, u vasionama,  na planetama i u bićima, da bi na kraju evolucije ostvario sintezu Apsolutne svesti u jedinstvu sa početkom. Subjekat se objektivizira u objekte kroz relativne procese i završava u subjektu, što vidimo kroz relativne procese transcendiranja involucije i evolucije. Analogno ukupnoj manifestaciji odigrava se i put manifestacije svakog čoveka. Polazeći od materijalne čestice i njene božanske iskre u kosmičkom postojanju, prikazan je njen put ispoljavanja u vasioni i na zemlji do čoveka današnjice, kao i put koji čoveku predstoji u sticanju viših oblika svesti.Taj put manifestacije se i odvija iz tri implicitna poretka kroz tri eksplicitna poretka kao tri paradigme. Ko poznaje pravi put ne upušta se u beskrajna lutanja. Na svakom putu razumevanje i spoznaja oslobađa.

     Hoću da potvrdim, da se čovek današnjce koristeći čulni um i uvide intuitivne spoznaje, može dovesti do smirenosti uma i punog kreativnog kapaciteta funkcionisanja u umu uz puno sreće i harmonije. Ova iskustva mogu biti orjentir tragaocima za istinom, a svako nalazi svoj put.

     U Svemiru, zbog inertnog polja istog, svako kretanje zatvara se u krug.  Kretanje ljubavi i svesti koje emanira Apsolutna svest  u Svemiru, zatvara se u kosmičko polje kao matrica kosmičke manifestacije. To isto čini i svaka logoidna svest okružena vasionskim poljem kao matricom ispoljavanja u vasioni. Ovaj proces postojanja u božanskom obliku fizičari (Dejvid Boom) nazivaju još i implicitnim poretkom (božanski oblik).

     U svom objektivnom ispoljavanju svaki čovek iz svoga ega  emanira posesivnost i odbojnost kao svoje osobine, ispoljene pod uticajem slobodne volje i u svom polju gradi um i otvara dimenziju vremena za kretanje uma i ispoljavanje svoga univerzuma. Ovo bi po Bomu odgovaralo eksplicitnom poretku (ispoljeni oblik božanskog). Implicitni poredak za čovekovo poimanje ima finu hijerarhiju vibracija i postojanja u individualnoj svesnosti, kao što to ima i eksplicitni sistem uzročnosti.

     Ovaj pristup je pokazao relativnost stvaranja i ispoljavanja u kosmičkom disku, što može zadovoljiti radoznalost spoznaje u objektivnoj svesti. Pošto se iskustvo objektivne svesti ostvaruje putem čulnog uma, potrebni su bili milenijumi i milenijumi postepenog evolutivnog razvoja uma da bi se stiglo do sadašnje spoznaje i zrelosti istog. Ulazak u kompletne procese stvaranja i manifestovanja  je potreban da bi se shvatile zakonitosti i mehanizmi   funkcionisanja uma i svesti u ukupnoj relativnosti ispoljavanja, i da bi se um mogao transcendirati. Potpuna spoznaja nečega i razumevanje znači i prevazilaženje istoga u relativnim svetovima postojanja. Danas u objektivnoj svesnosti na zemlji svaki čovek raspolaže jedinicom svoga uma. Sve jedinice umova indukuju kolektivne umove. Mogu se uočiti kolektiviteti umova u svim oblicima zajedništva (familija, nacija, vera, država, planete). Kolektivni umovi utiču na pojedinačne umove, pri tome pospešuju manje razvijene umove, a koče razvoj naprednijih umova. Kolektivni um ne može sprečiti pojedinca koji deluje iz polja svesti. Čak i pre desetinu hiljada godina kada je kolektivni um bio u instinktivnoj zrelosti, bilo je umova u svetu koji su spoznavali mehanizme uma i imali prisustvo svesti, ali to su bili samo blesci u tami kao smerokazi kretanju čovečanstva u razvoju uma.

     Danas kada je kolektivni um u proseku na nivou emotivne svesnosti, a negde i mentalne zrelosti, spoznavanje uma, smirivanje uma i njegovo prevazilaženje može postati predmet opšte edukacije populacije, da bi se ubrzavalo razumevanje i harmonija u životu sveta. Stanje mentalne svesnosti uz prisustvo svesnosti individualnosti je moćan mehanizam kreiranja i ispoljavanja u području objektivne svesnosti i danas to prosvetljeni um može da koristi u objektivnom svetu. Celovitom edukacijom, a koja obuhvata spoznaju čulnim umom i unutrašnju intuitivnu spoznaju, više ljudi postiže potpuniji kapacitet svesnosti, a samim tim podiže se nivo kolektivnnog uma.      Za ovaj proces potrebna je hrabrost i sloboda od svakog vezivanja i čistota uma, bez toga nema milosti božije, niti mogućnosti potpunih spoznaja. Zbog toga ovaj materijal ima za cilj da objasni nastajanje, građu i mehanizme uma, kako se um može razviti do potpune mentalne svesnosti, kako se um može smiriti, kako sa umom ostvarivati uvide u više oblike svesnosti, da bi isti mogao  postati optimalno kreativan, a zatim da bi isti mogao kontrolisati i transcendirati, i otvoriti vrata u područja spoznaja i trajnih stanja  svesnosti  i prosvetljenosti. Videli smo da individualnost programira novu ličnost kroz reinkarnacuju, zato kada um dostigne mentalnu zrelost on može u kontaktu sa individualnošću da čini sva preoblikovanja tela, psihe, emocija i slično izvodeći te operacije na mentalnom planu, iza čega sledi ispoljavanje na fizičkom planu.

 III.  NAUKA, RELIGIJA I FILOZOFIJA

    Sa gledišta današnjeg uma mi imamo dojam da živimo u vremenu, dok sa gledišta svoje individualnosti, mi živimo u večnosti, a ta večnost je trenutak sadašnjosti našeg sinergetskog ispoljavanja, i postojanja. Ta gledišta odražavaju frekvencije uma i svesti, odnosno svetove njihovog ispoljavanja. Iz ovoga proizilazi da je dimenzija svesnosti ortogonalna na dimenziju vremena. Baš u toj ortogonali se ispoljava holografsko sažimanje vremena svih umova u sunčevoj vasioni, kao i svega ispoljenog, i ulazak eksplicitnog poretka vasione u implicitni poredak logoidne svesti.

     Nauka i njeni principi su ispoljeni kao instrumenti uma za rasčlanjivanje, analizu i zaključivanje umom. Tim svojim putem nauka je stigla u subatomski svet i polja snaga. U tim relacijama nalaze se i granice objektivnog i subjektivnog sveta, i granica sinteze energije u materiju.

     Nauka već ulazi u procese indukovanja sila i modulaciju istih, a pojedinci iz nauke otkrivaju uticaje svesti na polja snaga. Pomenuću samo neke od naučnika koji su se istakli na ovom polju: Dejvid Bum, Alan Aspekt, Džek Skarleti, Džon Bel, Robert Višlam, Amit Gosvami, Gustav Jung, Rajmond Čiao, Fon Nojman, Boze, Fermi, Šeldrejk, Lemark  i drugi. Ne mogu se oteti utisku da je svaki od nabrojanih imao uvide u područje svesnog postojanja.

     Naredni korak koji predstoji nauci je ulazak u odnose svesti, energije i materije, gde neće biti moguće zaobići mogućnosti intuitivne spoznaje, iako i sada tvrdim da svaki ozbiljni naučnik ima i svesne uvide u stanja koja proučava. Metod induktivne spoznaje oduvek je bio metod spoznaje mistika. Mistika je oduvek prelazila u nauku, a naučnik-mudrac će u narednim vremenima biti pravilo. Stvaranje čoveka i svega ispoljenog sa celovitim pogledom na svet i stvaranje i postojanje, do sada nije bio interes nauke  zbog ne prihvatanja duhovne svesnosti od strane nauke. Nauka pokušava da otkriva Božanske procese stvaranja i ispoljavanja putem objektivne spoznaje. Spoznajom u području genetike, nauka je utvrdila da su geni skupovi informacija utisaka u obliku memorije, i da ćelisko telo predstavlja ogromnu bazu podataka od začetka vrste do danas. Ako je pravilo nauke da objektivizira principe i zakonitosti svesnosti, ona će to mnogo uspešnije obavljati kroz celovitost bića koristeći polja svesnosti, odnosno putem spoljne svesnosti i  unutarnje intuitivne svesnosti.

    Religija je put spoznavanja božanskog putem celovite spoznaje.

    Bog se ne može naći spoljašnjom spoznajom, ali ga možemo osetiti kao fragment svega ispoljenog kroz unutrašnju spoznaju. Religija- Vjere kao spoznaja božanskog kao jedinstvenog, podlegala je, manje ili više, uticajima uma, degradirajući se u veliki broj verskih zajednica (religija) i sekti, koje manje više operišu sa umnog gledišta. Verske zajednice i sekte su  samo prakse načela, dogmi, običaja i verovanja. Koliko iste mogu da  svojom spoljnom i unutrašnjom spoznajom dostignu bogospoznaju toliko su bliže religiji. U organizovanim vjerama i sektama samo od boga nadareni pojedinci , a koji se u narodu pogrdno zovu misticima ovladavaju celovitim spoznajama i napreduju putem bogospoznaje.

     Unutrašnji poredak logosa  je logoidna svest, a njen spoljni oblik je ispoljena naša vasiona.

 Religija jeste jedna, i ona je univerzalna za našu vasionu. Spoznajom jedinstvenosti religije menja se svaki čovek i svako društvo; time se ostvaruje osnova jedinstva sveta, harmonije i raja na zemlji.

Neke od istočnih religioznih zajednica razvile su metode kojima se postižu stanja nirvane ili visokog  stepena prosvetlenja, kao stanja potpune neaktivnosti. Te  metode su uglavnom ne akcije, putevi smirivanja, zbunjivanja i zaustavljanja uma. To je doprinosilo spoznajama božanskog, istovremeno mnogi su to smatrali kao završetak duhovnog i  osilirali sa inercijom uma, što je značilo  zaglavljivanje u inerciji uma. Ove verske zajednice um osuđuju kao zapreku dostizanja veće svesnosti. Um to i jeste, ali je on i put  za iskustvo objektivne svesnosti, koji je uslov za dosezanje kosmičke i apsolutne svesnosti. Ako bi čovek svojim akcijama slobodne volje izbegao ispoljavanje uma, on bi izbegao   iskustvo svoga objektivnog postojanja i dalji proces evolucije bio bi mu nemoguć.

     Kulture zapada razvile su forme svoga ispoljavanja na zakonitostima dinamike uma.

Međutim, i jedne i druge kulture su u polaritetima verovanja, pa će se dalja dinamika uma odvijati tako da će istočne kulture težiti dinamici uma, a zapadne smirivanju uma. To za posledicu ima i mešanje stanovništva i njihovo genetsko usklađivanje. Istovremeno, zakoni reinkarnacije ukidaju prepreke kulturnog nasleđa, jer svaka individua sledi program objektivne spoznaje i može da  ispoljava ličnost   čas u jednoj, čas u drugoj kulturnoj sredini. Kao što se istočna kultura zaglavila u inertnosti i osudi uma i dosega nirvane pojedinca kao trajnog blaženstva, tako se i zapadna kultura zaglavila u dinamici uma kao jedinog instrumenta spoznaje, na nepotpunim spoznajama, jer ignoriše put unutrašnje spoznaje, nalazi ciljeve postojanja u objektivizaciji i očekivanju raja koji ne stiže.

     Pravi put jeste u putu celovite spoznaje, koristeći paralelno i spoljnu i unutrašnju spoznaju, dovodeći svoj put i put društva u harmoniju spoznaje i sreće, prihvatajući dinamički objektivne spoznaje i spoznaje unutrašnjih božanskih zakonitosti, kao neminovnost u evoluciji, i ulazeći u evoluciju logoidne svesti uslovljavanja i kosmičke svesti unifikacije u jedinstvo.

Ne postoji više religija. Religija je jedna,a postoji više vera i verovanja. Za sve procese stvaranja i ispoljavanja iz tri implicitna poretka u tri eksplicitna poretka su odgovorna tri božanska oblika i to:

   --Apsolutna svest ----Apsolutni bog

   --Logoidna svest  ----Bog vasione

   --Individualnost   ----Božansko u čoveku

Na kraju evolucije u Kosmosu postaju sva tri pomenuta entiteta postaju jedno –u jedinstvu.

     Svi implicitni poretci su u međusobnoj hijerarhiskoj holograhskoj vezi. Tri odgovarajuća eksplicitna poretka su takođe u međusobnoj holografskoj vezi, a oni su:

 - Kosmos

- Vasiona

- čovek

     Kao što jedan implicitni poredak proizlazi iz drugog, tako se svaki eksplicitni poredak analogno strukturira u eksplicitne holografske sinergetske reprodukcije: kosmosa u ogroman broj vasiona, vasiona u ogroman broj bića. Analogno ovome se odvija i holografska sinergetska reprodukcija Apsolutne svesti u ogroman broj logoidnih svesti, zatim logoidna svest vasione u ogroman broj individualnosti.

     Svi drugi duhovni entiteti vasione i Kosmosa u službama su navedenih božanskih oblika, njima treba odavati dužno poštovanje, ali njih nije nužno obožavati.

     Ovo je bio jedan od razloga da se u knjizi "Procesi stvaranja" prikaže panorama  objektivne svesnosti ispoljavanja, i  kompletni procesi ispoljavanja u objektivnoj  svesnosti i  i relativnosti.

     Filozofija se počela razvijati kao spekulativna nauka između dva suprotstavljena pristupa, naučnog-čulnog-umnog pristupa, i religioznog kao unutrašnjeg intuitivnog pristupa. Filozofija zapada   je uglavnom podlegla metodama govora spekulativnog uma. Većina zapadnih filozofa, iako savršeno logična i analitična, dolazi do granica uma, ostajući u njemu. Retki su pojedinci kao Platon i njegovi učitelji, koji se nisu zaglavili u umu. On je primer prevazilaženja uma i crpeo je spoznaje u stanju svesnosti.

     Zbog velikog respekta naučnog umnog stava na zapadu, ređi su slučajevi dostizanja stanja prosvetlenja. Ne mogu se oteti utisku da su to stanje na našim područjima ostvarili prema ostavljenim pisanim tragovima: Sveti Sava, Petar Petrović Njegoš, Otac Tadej, kao i neki mistici koji su ostali anonimni ili zabeleženi u narodnom predanju. Pošto je na zapadu na razmeđu dvadesetog i dvadeset prvog veka veliki uticaj nauke i religije u životu društva, i pošto su obe oblasti manje ili više pod uticajem umne spoznaje, evolucija razvoja uma i svesti se sve više ispoljava kroz spoznaje u okviru graničnih područja i "Nju ejdža", odnosno izvan službeno priznatih oblika i načina istraživanja i edukacije. Evoluciju uma i svesti mogu zaustaviti jedino prirodne katastrofe, a ona se čovekovim delovanjem može samo ometati. U današnjem vremenu, ljudi koji imaju iskustva i spoznaje u spoljnjem i unutrašnjem saznavanju, dužni su da te spoznaje  nude tekućoj edukaciji populacije.

IV  SVEST

    Svest predstavlja implicitni poredak, odnosno božansko stanje postojanja,  postojanje koje spoznajemo unutrašnjom spoznajom. Mnoge religije-vjere i filozofije božansko postojanje vide kao jedinstveni oblik postojanja, mada on u sebi ima panoramu holografske hijerarhije sa raznim formama svesti.

     Apsolutnu svest smo označili kao uzrok i početak manifestovanja. U pomenutoj knjizi je takođe prikazano kako se od kretnje-vibracije u svemirskom polju razvija manifestacija kroz involutivne i evolutivne procese do ispoljavanja svih kosmičkih formi i svih oblika reagovanja, umova  i svesti, i do evolutivne sinteze apsolutne svesti. Svaki oblik svesti i uma ima svoje zakonitosti postojanja, a svi su oni hijerarhijski holografski umreženi. Svi oblici umova i svesti do apsolutne, nalaze se u određenoj evoluciji i sa završetkom svoje evolucije ulaze-transcendiraju u hijerarhisko stanje višeg nivoa. Oni su takođe na određenom nivou vibracije u međusobnom spoju i komunikaciji. Sa osvitom ideje manifestovanja osviće i ideja vremena i prostora. Ideja prostora je beskonačnai istu ograničavaju dejstva svesti i umova u svojoj sinergiji spajanja i ispoljavanja. Ovde se pod manifestacijom ne podrazumeva samo kretanje objekata, nego i kretanje ideja, misli i energija. Svaki oblik svesti ima svoje dimenzije vremena i prostora. U globalnom polju svesti mogu se hijerarhijski uočiti sledeće vrste svesti: Apsolutna svest, Kosmička svest i logoidne svesti. Svi procesi u Kosmosu koji se odvijaju u direktnoj  jurisdikciji bilo kojeg oblika svesti, odvijaju se po zakonima božanske volje u harmoniji bez polarnosti i dualiteta, i ne mogu izazvati suprotnosti i haos. Uticaji haosa ostvaruju se u objektivnoj svesnosti i slobodnoj volji.

   U objektivnom svetu, čovekovi entiteti ispoljeni su uticajem slobodne volje, gde vladaju zakoni dualnosti - polariteti. Pod ovim uticajima indukovan je i um kao hetero - instrument ispoljavanja objektivne svesnosti. Da bi izrazio sebe u spoljnom svetu, um koristi organe delovanja i telo putem kojih izražava sebe prema vani: emocijama, gestovima; mislima koje izražava govorom, pismom, slikama; akcijama kojima izražava sve svoje stvaralaštvo. Za uspostavljane odnosa sa drugim i okolinom, um ispoljava svoja čula i obrnuto, kojima spoznaje sebe i okolinu kao objektivni svet. Tako je čovek u objektivnoj spoznaji ispoljen kao mehanizam objektivne svesti i za ispoljavanje individualnog objektivnog univerzuma. Pomoću čula izrastaju forme fizičkog sveta. Da su kojim slučajem čovekova čula ispoljena da spoznaju svu stvarnost sebe, onda bi on uočio u sebi Kosmos u malom. Pošto je um indukovan pod uticajem slobodne volje za ispoljavanje posesivnosti i otpora u dimenziji vremena, to su njegova ispoljenja suprotna od svesnih. Ukoliko bi se ti uticaji odvijali nekontrolisano, mogli bi izazvati neravnoteže u čoveku, u društvu, na planeti, vasioni i kosmosu. Totalna sloboda umova predstavlja haos.

Posesivnost i želja za moći danas su kod zapadne civilizacije su u špici svoga razvija. Tu su takmičenje, sticanje i eksploatacija uzvišeni kao stubovi društva i zaštićeni zakonima. Otuda i sva zbrka nesigurnost i suprotnosti  u današnjoj civilizaciji. Da bi u organizaciji objektivnog sveta umovi mogli koegzistirati, postoje moralne, socijalne, humane i druge zakonitosti i zakoni, koji ograničavaju slobodu umova i omogućavaju neku koegzistenciju. Ovaj oblik odnosa u budućnosti će se sve više razvijati. Čulna umna spoznaja je spoznaja sveta omotača u objektivnom svetu. Iako mikroskopijom i teleskopijom um ulazi i dubine spoznaje, ostaju krajnje granice polja i unutrašnjeg postojanja koje nije moguće spoznati bez unutrašnje intuitivne spoznaje, odnosno bez spoznaje selovitom svešću.. Unutrašnja spoznaja obuhvata unutrašnju puninu celine kao duhovnog. Kao instrument kontrole destrukcije i haosa koji može da ispoljava um, ispoljena je takođe  funkcija reinkarnacije za entitete sa umom, odnosno božanskom iskrom. Ovim mehanizmom se usklađuju reagovanja i haotična ponašanja slobodne volje i uma sa božanskom voljom i svešću.

     APSOLUTNA SVEST. Pored rečenog o apsolutnoj svesti, kažemo da je to stanje bez lokalnosti, bez uzročnosti, bez vremena i prostora, sa istovremenim prožimanjem svesnošću kompletnog Kosmosa, sa mogućnošću vizije stanja u svakoj tačci vremena i prostora relativnog Kosmosa, sa mogućnosti moduliranja svih polja u Kosmosu, i sa mogućnošću pokretanja svake manifestacije. Svaka posebna svest poseduje stanje odgovarajuće svesti, stanje postojanja i trajnog mira, harmonije i blaženstva, kao i stanje težnje za ispoljavanjem. Stepeni ovih stanja su najveći u apsolutnoj svesti. Apsolutnu svest čini istovremeno i biti i ne biti, praznina, i punina. I pored svega iznesenog, mi smo svedoci procesa manifestacije i ispoljavanja, a to znači da i apsolutna svest ima težnju za stvaranjem i ispoljavanjem, odnosno svojom reprodukcijom iz implicitnog u eksplicitni poredak. Ta težnja ostvaruje se kroz implicitne i eksplicitne poretke, prvo kroz ispoljavanje ideje polariteta, ideje vremena, prostora i ideje kosmičke svesti, a zatim kosmičkog   reaktora za ispoljavanje kosmičke svesti i involutivnih procesa, do ispoljavanja jezgri snaga i arhetipskog oblika materije, kao i logoidnih svesti. Ovo je ujedno i implicitni oblik Apsolutne svesti, dok je njen eksplicitni oblik Kosmos i Kosmička svest. Apsolutna svest uslovljava svojim implicitnim poretkom arhetipne forme u Kosmosu i ispoljavanje deset kosmičkih snaga koje su uzroci ispoljavanja svih sadržaja u Kosmosu. Svojim postojanjem i pulsiranjem Kosmos večno emituje svest, ljubav i druge kosmičke snage u sve tačke kosmosa,  i sa istima uslovljava kompletnu manifestaciju, kroz involutivne i evolutivne procese svih ispoljenih formi u Kosmosu i vasionama. I Apsolutna svest ima svoju konačnost, jer je produkt sinergetskog ispoljavanja početnih potencijala svemira.U kosmičkom kretanju božanskih iskri po kosmičkim zracima u iste se indukuju simpatetičkom indukcijom  pečati božanske svesnosti od strane Apsolutne svesti i zrake kojom putuju što oblikuje entitet božanskih iskri. Pošto kostur kosmosa čini 12 kosmičkih zraka to se u božanskim iskrama ispoljava 12 individualni vrsta kosmičkih svesti o sebi, a iskušavanje svih tih vrsta individualnih svesnosti u Kosmosu, sintetiše Kosmičku svest u celini kao ispoljeni oblik Apsolutne svesti. U kosmičkom pečatu kojeg Apsolutna svest utiskuje u svaku božansku iskru nalaze se inicijalni začeci 12 individualnih vrsta svesnosti koji se ispolje kroz kretanje zracima u Kosmosu a neki id njih nastavljaju evoluciju kao čovekova humana vrsta na zemlji. Taj individualni oblik u evoluciji na zemlji opredeljuje čovekovu individualnu svesnost, a u procesu materijalizacije čovekaoblikuje i par DNK lanaca koji se ispoljavaju u ćelijama čoveka.

      KOSMIČKA SVEST. Kosmička svest iako ispoljeni oblik Apsolutne svesti, sa naše umne tačke gledišta je implicitni poredak. Kosmos predstavlja prvi ispoljeni arhetipni oblik života, kroz koji iz implicitnog izvire ispoljavanje u eksplicitni model koji ispoljava modele reagovanja, zatim modele reagovanja za ispoljavanje kosmičkih snaga, ispoljavanje kosmičkih  snaga ispoljava modele reagovanja za ispoljavanje stringova i kvarkova, ispoljavanje samih stringova i kvarkova, i na kraju ispoljavanje logoidnih svesti i njihovu kosmičku evoluciju. Sve što se ispoljava u ovoj fazi kosmičkog ispoljavanja  pod direktnim je uticajem Apsolutne svesti. Ovaj eksplicitni proces ispoljavanja iz Apsolutne svesti za nas je implicitni poredak. U ovome kosmičkom procesu ispoljavanja, ispoljavaju se i stringovi kao kvantovana snaga koja se putem čvrstog sprega sila zatvara u kruženje sa svojstvim ispoljavanja mase i gravitacije. Stringovi su preteča materije, jer tek stringovi sjedinjeni u kvarkove ispoljavaju materiju. Kroz materiju se ispoljavaju složeniji oblici reagovanja a sa njom i svi oblici logoidnih svesti. Logoidne svesti su sa našeg gledišta iz uma implicitna stanja za naše umove. Tek procesi ispoljavanja koji se dešavaju u jurisdikciji logoidnih svesti, pripadaju sa našeg gledišta eksplicitnom poretku objektivnog sveta, a to su procesi ispoljavanja i evolucije uma. Upotpunjene ili stabilne jezgre života kao arhetipi materijalnog ispoljavanja sa mogućnošću složenih oblika reagovanja i kretanja kroz Kosmos, nosioci su razvoja logoidnih svesti. Krećući se po određenim kosmičkim zakonitostima kroz Kosmos u trajnoj emanaciji apsolutne svesti,  svaka logoidna svest stiče sposobnosti reagovanja i individualnu svest o sebi i drugim logoidnim svestima u Kosmosu, odnosno Kosmičkoj svesti.

Sa završenom kosmičkom evolucijom u Kosmosu, logoidne svesti prikupljaju gradivne forme i supstancije za ispoljavanje svojih sunčevih sistema, nalazeći tačku svoje harmonije i ravnoteže u Kosmosu. Logoidni sistemi sa prikupljenom građom iz Kosmosa u dostignutoj ravnotežnoj tačci, revolviraju oko tačke centra Kosmosa (lokacija središta Apsolutne svesti) i počinju ispoljavanje svojih sunčevih sistema odnosno vasiona. Uslovljavajući ispoljavanje sunčevih sistema počinje za nas da se poljavljuje eksplicitni poredak, odnosno za nas objektivno ispoljavanje.

     LOGOIDNA SVEST. U svojoj evoluciji u kosmosu individualna logoidna svest stekla je svesnost svih 12 logoidnih zraka i sa apsolutnim pečatom u sebi stekla je Kosmičku svest Logoidna svest induktivno je nasledila  atribute apsolutne svesti uz manju kapacitivnost, ograničenja u stvaranju, ali sa mugućnošću uslovljavanja evolucije u svojoj vasioni. Sakupivši svojom snagom i obrtnim momentom forme - građu za svoj sunčev sistem, logoidna svest pristupa procesu uslovljavanja i ispoljavanja svoje vasione i svega manifestovanog u vasioni. U fazi svoga kosmičkog ispoljavanja logoidna svest je stekla kosmičku svest i svest o sebi. Ona je to iskustvo sticala uz stalno prisustvo jezgra svoje snage - materijalne čestice i Apsolutne svesti, pa je pored svesti stekla i sve moći snage. Ono što logoidnoj svesti nedostaje u njenoj evoluciji jesu iskustva reagovanja u stvaranju i ispoljavanju objektivnog-materijalnog sveta. Taj oblik svesti logoidna svest stiče u ispoljavanju naše vasione i čoveka. Sa sticanjem iskustva reagovanja ispoljavanja svih formi i objekata u vasioni, ona i sama zadobija objektivnu svest. Ispoljavanju  planeta prethodi ispoljavanje određenih formi snaga putem evolucija rojeva božanskih iskri  koje oblikuju vasionske zakone i forme i sadržaje planeta i sunčevog sistema.

     Podsvesni arhetip Kosmosa logoidnoj svesti je inspiracija za ispoljavanje vasione. Arhetipske slike jezgri života koje je privukla logoidna svest na putu kroz Kosmos su osnove sinergetskog ispoljavanja ljudi. Taj arhetipski otisak jezgre života u Kosmosu su forme duša - božanskih iskri koje ulaze u manifestujuću vasionu. Obzirom na mesto i uslove svoga nastanka, ove božanske iskre imaju kosmičko poreklo i jurisdikcije Apsolutne svesti. Prema tome, sama božanska iskra jeste oblik svesti koja ulazi u manifestaciju u vasioni. Jezgro života kao večni izvor snage ostaje u kosmičkom stanju postojanja, a samo njegov arhetip svesti ulazi u manifestaciju vasione i svoje ispoljavanje. Božanska iskra u sebi ima svest o svom kosmičom nastanku, ali nema svest o ukupnoj kosmičkoj manifestaciji i svest o objektivnom ispoljavanju. Ulazeći u matricu i jurisdikciju ispoljavanja logoidne svesti, ona biva uslovljena logoidnom svešću, uz istovremenu inverznu indukciju ega kao drugog polariteta logoidnom uticaju. Taj entitet logoidne prirode je individualnost i njena je sposibnost istinito viđenje i emanacija ljubavi, a njen oblik reagovanja je svedočenje u evoluciji njenih ličnosti i umova. Pošto ego kao rezultat inverzne indukcije ima osobine suprotne indivudualnosti, nema svest o celini nego o sebi i svojoj odvojenosti, sa osobinama posesivnosti i odbijanja i gradnje svoga univerzuma. Sa ispoljenim ovim atributima u našoj vasioni nastaje faza ispoljavanja objektivne svesti.

     SVEST OBJEKTIVNOG ISPOLJAVANJA. Iz procesa uspostavljanja osnosa između individua, uspostavlja se novi oblik reagovanja kao slobodna volja. Ego sa slobodnom voljom ispoljava čula kao svoje senzore za prikupljanje utisaka iz spoljnjeg sveta, i sa tim utiscima ispoljava mehanizam uma kao instrument za spoznavanje objektivne svesnosti i internu gradnju svoga univerzuma. Ličnost u umu uspostavlja svoje ciljeve koji predstavljaju jednu stranu polariteta. Uspostavljanjem cilja kao jednog pola, u umu se indukuje i njemu suprotan pol. Između ličnosti i cilja stvara se tenzija punjena mislima i emocijama, i ta energija ličnosti služi za postizanje cilja. Sve otpore na putu postizanja cilja um lageruje pod suprotni polaritet, i on tim dobija snagu. Kada se cilj ostvari, prestaje tenzija i nastupa smirenost i osećaj sreće. Pošto je drugi polaritet skupljao suprotne indukovane snage, on sada ima veliku snagu privlačenja ličnosti i ona kreće u vremenu ka suprotnoj strani polariteta, i tako nastaje klackanje između polariteta uma, a sa tim i sticanje iskustava svih vrsta reagovanja u objektivnoj svesnosti. U ispoljavanju slobodne volje težište je u uticaju negativne  sile haosa i njegove anti svesti, pa i čitavo objektivno ispoljavanje ima negativan predznak slobodne volje  u odnosu na ispoljavanja ostalih oblika svesti, zbog čega i jesu ispoljeni procesi reinkarnacije za ljudski rod za potrebu  usklađivanja sa logoidnom svešću. Čovekovo telo je sedmostruki hardver sa sedam formi omotača i sa sedam vrsta softvera (umova i svesti). Razumevanje hardverske i softverske strukture tela i njhovim unificiranjem u jedinstveno funkcionisanje zadatak je naše evolucije. Objektivna svesnost odražava odvojeno posmatrača, posmatranje i posmatrano. Razvojem unutrašnje intuitivne svesnosti, čovek oseća i spoznaje stapanje u jedinstvo sebe tri navedena poimanja. To svojstvo ispoljavanja iz celine tri pojmovna i objektivna svojstva, i ulaska i stapanja u celinu tih pojmova i objekata, govori nam o prirodi eksplicitnih i implicitnih poredaka u ukupnoj manifestaciji. Taj dinamizam prati svaki um i svaki oblik svesti. Kada bilo koja svest, pa i Apsolutna, završi svoju evoluciju i manifestaciju, postaje svesna sebe i svoje unutrašnje težnje koja je pokreće na manifesovanje.

    Globalna šema manifestacije i kosmičke reprodukcije može se prikazati na sledeći način:

APSOLUTNA SVEST

Ideje polariteta

postojanje..............................................................ne postojanje 

vreme.....................................................................ne vreme

 prostor....................................................................ne prostor

energetsko polje svemira.....................................polje svesti Apsoluta  

Manifestacija

Kosmos      Apsolutna svest

Kosmičke sile                                           

 Materija

Božanske Iskre                    

Logoidne svesti

Snage

Vasiona      Logoidna svest

Materija

Božanske Iskreno,                 

Snage

Planete

Čovek          Individualnost

Snage

Materija

Ego  

Um              Individualnost

Ličnost

Polariteti

Memorija                            

Sposobnost reagovanja

Želja

Strah

Patnja

Zadovoljstvo

Logoidna svest

Vasiona

Kosmička svest

Kosmos

Apsolutna svest

     Svest ima težnju za ispoljavanje formi do materijalizacije, a um sa čovekom  je vrhunac mogućnosti objektivnog materijalnog ispoljavanja. Tek sa svim iskušenim oblicima reagovanja materijalnog sveta, počinje transcendiranje umova i svesti do jedinstva u apsolutu. Svi ovi prosesi relativnog stvaranja i ispoljavanja predstavljaju čudesnu igru ispoljavanja svesti i sudbine čoveka. Čovek ih mora spoznati i razumeti da bi ih transcendirao i time prevazišao relativnosti svoga postojanja. Obično je čovek u zabludi da se može preskakati u evoluciji, želeo bi da se za čas nađe na kraju evolucije. Samo koraci spoznavljanja sposobnosti reagovanja napravljeni u procesima reinkarnacije prošlih  života, osnova su daljag koračanja u tekućem životu. Ono što je moguće je da se mogu zgusniti iskustva, spoznaja i razumevanje, kao i prenos simpatetičkom indukcijom onih koji su spoznali, i na taj način ostvariti relativno brži napredak.

     Iz ovih prikaza vidimo kako iz implicitnih poredaka izranjaju eksplicitni poretci, i kako se po holografskim principima eksplicitni poretci unificiraju u implicitne.

Po okončanju evolucije u ekspicitnom poretku svi entiteti pa i poretci se unificiraju u svoje implicitne poretke na holografskim principima (relativne igre večnih postojanja).

V  PUT DO UMA

     U prethodnom izlaganju videli smo osvit uma koji predstavlja sposobnost reagovanja i memorije i mehanizam spoznaje objektivne svesnosti. Sposobnost reagovanja aktuelnog uma obuhvata mogućnot stvaranja mentalnih slika i njihove sinteze sa emocijama u utiske, kombinaciju utisaka i sintezu novih utisaka (što nazivamo sinergijom uma), analizu utisaka i njihovo sortiranje po sličnisti i skladištenje u memoriske mape, a poseban deo sposobnosti reagovanja čini mehanizam donošenja odluka, odnosno ličnost. Ovaj deo uma kao mehanizam reagovanja, ispoljio se u procesima ispoljavanja slobodne volje.

     Prvi oblici reagovanja su ispoljeni pokretanjem svesti u inertnom polju svemira, što je za posledicu imalo kompenzacije i kvantiranje polja snaga. Emanacijom ljubavi i svesti od strane Apsolutne svesti u polju Svemira javila su se reagovanja kao početak manifestacije apstraktnog.  Svi tokovi odnosno kretanja izazivaju reagovanja okolnih polja i indukovanje novih polja. Kompenzacije i secišta polja izazivaju reakcije, i kompenzovanja polja u tokove sila. Tokovi sila na bliskim rastojanjima izazivaju nove indukciske reakcije i nove sile. Kombinacijom svih tih zakonitosti reagovanja ispoljavaju se sposobnosti reagovanja i polariteti koji su pratilac svih oblika ispoljavanja i sinergije.

     Svako kretanje polja, njihovi preseci i kompenzacije izazivaju ispoljavanje snaga - sila. Svako kretanje sila indukuje nova polja. Kretanje sila na subkvarkovskim rastojanjima indukuje nove sile. Memoriju čine tragovi kretanja svesti, uma, snaga i objekata u određenim poljima. Nastanku reakcije uma prethode oblici ispoljavanja uma u životinjskom i biljnom svetu, kao i oblici reagovanja u ispoljavanju molekula, atoma, protona, kvarkova do stringova. Sve ove pojave vuku svoje korenje iz prvobitnih potencijala Svesti i reagovanja i Potencijala inercije i anti svesti. Evoluciju čovekovog uma opredelio je novi način reagovanja između individua a to je slobodna volja. Do pojave slobodne volje individue su sledile logoidnu volju. Slobodna volja otvara mogućnost samostalnog odlučivanja svake jedinke. Mehanizam uma nastao je inverznom indukcijom svesti kao dualni mehanizam za spoznaju objektivne svesnosti sa svojstvima posesivnosti i odbijanja. Um kao virtuelni entitet posledica je ispoljavanja  memorije kao tragova kretanja iz prošlosti  i apstraktnih planoai zamišljenih ideja u budnućnosti, što odgovara reinkarnaciskom planu novog ispoljavanja ličnosti. Prema tome um je virtuelni entitetkoji operativno djeluje u pdimenzijama prošlosti i budućnosti, dok sadašnjost individualnoj svesnosti i postojanju u večnosti. Prvi polariteti su Svest i sposobnost reagovanja i Polaritet svemirske inercije, a zatim oni  koji prethode manifestaciji su polje Svemira i polje Apsolutne svesti. Mehanizam Kosmosa satkan je od, za nas apstraktnih, kretanja polja i snaga i sposobnosti reagovanja. Na bazi polariteta polja i sposobnosti reagovanja ispoljavaju se snage, a zatim i stringovi kao preteče materijalnih izraza. Sinergetskim kombinacijama polarizovanih polja i sposobnosti reagovanja ispoljeno je svih deset kosmičkih sila koje su osnovica ispoljavanja svega u svim svetovima postojanja.

     Sposobnosti reagovanja, polariteti i ispoljene kosmičke sile, uzrok su ispoljavanja svih struktura objektivnog postojanja od stringa preko kvarka, elektrona, neutrona, atomskog jezgra, atoma, molekula i svega ispoljenog. Sposobnost reagovanja do ispoljavanja molekula imala je jedan karakter, a sa ispoljavanjem ćelije sa životnom snagom dobila je novi karakter.

     Razvijanjem biljnog i životinjskog sveta razvijala se i sposobnost reagovanja, da bi novi skok bio ostvaren sa čovekovom vrstom i sintezom božanske iskre sa genetskim polaritetima muškog i ženskog.. Taj novi skok izazvala je nova vrsta reagovanja ispoljavanjem slobodne volje. Slobodna volja se ispoljila iz međusobnog delovanja individua. Individualnost nije u umu. Ona je u drugoj dimenziji i  u engramu duše nastala direktnom indukcijom kosmičke svesti, i u odnosu je sa logoidnom svesti, a svedok je delovanja uma i uslovljava razvoj uma. Ličnost je inverzna individualnosti i funkcioniše sa operativnim svesnim umom. Ona je trajni svedok ispoljavanja uma, i arbitar u ispoljavanju novih ličnosti u procesima reinkarnacija.

     Obzirom na razvoj uma, njegove frekvencije i načine ispoljavanja u raznim dimenzijama, možemo ga iskazati u više oblika i to: fizičko ispoljavanje, eteričko ispoljavanje, astralno ispoljavanje i mentalno ispoljavanje. U procesu ispoljavanja ovih vrsta reagovanja, u čoveku su ispoljene i četiti telesne forme sa spoljnim izgledom fizičkog tela, i sa suštinski različitim supstancijama i to: fizičko telo, eterska forma-telo, astralna forma-telo i mentalna forma-telo. Fizičko ispoljavanje uma obuhvata sposobnosti reagovanja na nivou životinje, i u njemu napetost i dinamiku ostvaruju instinkti. U eterskom telu napetost izazivaju posesivnost i odbijanje i one daju dinamiku ovom telu i čoveku. U astralnom telu napetost daju emotivni utisci i želje, i ono je skladište emotivnih utisaka od početka ispoljavanja slobodne volje. Mentalna forma-telo je strukturirana od ideja i misli i skladište je mentalnih utisaka od početka formiranja uma do tekućeg trenutka, kao i programa utisaka koje očekuje razvoj uma.

     Kada ličnost iskusi postojanja i sve mogućnosti reagovanja u svim navedenim telima i ispuni očekivani program razvoja uma koji je u individualnosti, onda se ličnost i individualnost stapaju i dosežu stanje logoidne svesti. Ličnost je operativna sposobnost reagovanja nastala indirektnom indukcijom logoidne i individualne  svesti, koja nije svesna svoga nastanka i ima utisak posebnosti i nezavisnosti sa težnjom stvaranja svoga univerzuma. Sa takvim stavom ona je u umu i koristi mehanizme uma.

     Memorija predstavlja tragove - otiske koje iza sebe ostavljaju u poljima i medijima sve vrste kretanja od ideja, misli, snaga do objekata. Memorije mogu da se skladište u  energijama, u genima, u materiji i u kosmičkom eteru - prani. Zavisno o vrsta memorija, njihove namene i svrhe, kao i medija u kome se skladište, one imaju trajanje od nekoliko sekundi do večnog  trajanja. Memorija daje kontinuitet u nastajanju i postojanju uma.

     U svojim saopštenjima ne koristim termin duh pošto on obuhvata veoma široko poimanje u oblasti ispoljavanja uma i svesti. Čitavo polje pete ravni strukturirano je sadržajima duha i duhovnim oblicima. U nas se čak izjednačava um i duh. Um jeste oblik duha kao i svi emotivni i mentalni sadržaji koje proizvodi um. Pošto postoje mehanizmi i termini u oblasti stvaranja i ispoljavanja u našem jeziku, i određeni su odgovarajućim svojstvima da ih možemo shvatiti i upoznati, te iste termine i mehanizme zato i koristim.

VI.   ISPOLJAVANJE UMA

Po vremenu nastanka i načina ispoljavanja uma i lociranja memorija, kompletne sadržaje uma možemo grupisati u tri grupe i to: nesvesne, podsvesne i svesne sadržaje uma.

     Nesvesni sadržaji obuhvataju sposobnosti reagovanja i utiske iz kosmičkog puta ispoljavanja jezgri života (materijalnih čestica) i božanske iskre do ispoljavanja fizičkog tela, odnosno do početka ispoljavanja slobodne volje i uma čoveka. Te sposobnosti reagovanja i utisci ugrađeni su kao automatizmi u gene i prenose se genetski na potomstvo. Ustvari, sinergetskom kombinacijom gena ispoljava se novo - novi čovek.

     Labaratorijskom kombinacijom i izmenom gena, danas se mogu stvarati novi entiteti i time se potvrđuje da čovek teži svojim stvaralaštvom u objektivnom svetu da se približi božanskim mogućnostima u materijalnom ispoljenju. Ispoljavanje nesvesnog uma je automatizovano i obezbeđuje ispoljavanje i funkcionisanje čovekovog tela na bazi genetske memorije i po utisnutim programima logoidne svesti.

     Sadržaji podsvesnog polja uma obuhvataju sposobnosti reagovanja i utiske koji su nastali u procesima ispoljavanja čovekovog uma pod uticajem slobodne volje, kao i u procesima prethodnih inkarnacija, do tekućeg života.

     Sadržaji svesnog uma obuhvataju sposobnosti reagovanja i memorisane utiske iz tekućeg života.

     Pošto svesni i podsvesni um određuju čoveka kao posebnu vrstu, i pošto isti čine kariku u dostizanju svesti, to će biti i posebno razmotreni.

     U božansku iskru, odnosno dušu čoveka, logoidna svest modulira direktnom indukcijom program evolucije ispoljavanja objektivne svesnostiu formi individualnost koja ima  božanski oblik reagovanja, i u ulozi je svedoka i programatora ispoljavanja svih ličnosti u objektivnom životu uma i čoveka.  Istovremeno, logoidna svest u dušu inverznom indukcijom utiskuje drugi polaritet - ego, čija će uloga biti ispoljavanje uma kao mehanizma za ispoljavanje objektivne svesti kod čoveka. Za ispoljavanje ovih novih mehanizama reagovanja potrebna je i nova dimenzija ispoljavanja. Pošto svest i individualnost operišu u sadašnjosti (večnoj sadašnjosti), a um je njima inverzan, to je i odgovarajuća dimenzija potrebna za ispoljavanje uma ortogonalna na sadašnjost: to su prošlost i budućnost, odnosno vreme. Tako je vreme ispoljeno kao dimenzija za kretanje i ispoljavanje uma. Utisci uma se memorišu u vremenu i prostoru. Tako prošlost postaje baza memorija odigranih utisaka, a budućnost postaje baza očekivanih utisaka. Iz ovoga zaključujemo da um funkcioniše sa bazom vremena prošlosti i budućnostii na memoriji koja je relativni oblik postojanja.. Prema tome, um je idejno predodređen za dualno shvatanje i razumevanje i manifestovanje u vremenu prošlosti i budućnosti (imaginarno postojanje). Samim tim i kompletna građa uma je dualna, gde vreme ostaje dimenzija ispoljavanja svake osobine, od najpozitivnije do najnegativnije, i od prošlosti do budućnosti.

       Um čoveka se počeo ispoljavati ispoljavanjem slobodne volje između individualnosti. Individualnosti sprečene u evoluciji, počele su da troše svoju energiju u uspostavljanju međusobnih odnosa. Bez međusobnih odnosa, individualnosti su bile u nekoj vrsti kolektivne svesti, a zatim su počele između sebe zauzimati gledišta. Ta gledišta su pretstavljala određene mentalne slike i relacije. Uspostavljanjem tih međusobnih relacija, stanje kolektivnog ja prenosi težište na ja sam, pri čemu se ispoljava novi oblik reagovanja - ličnost.

     Baza razvija oblika reagovanja ja sam indukovana je inverznom indukcijom logoidne svesti u obliku ega. Ego postaje centar objektivnog ispoljavanja i on  uslovljava ispoljavanje uma kao operativnog organa  opažanja i ispoljavanja objektivnog sveta i svesnosti. Kako se sada svaka ličnost oseća kao posebnost i nezavisna,  odnosi između njih se počinju razvijati kroz nametanje svojih gledišta ili odbijanje gledišta drugih. Nametanje gledišta od jedne ličnosti i pružanje otpora tom nametanju od strane druge ličnosti, unosi emocije i impregnira gledišta i stavove uspostavljene između individua. Tako uspostavljena gledišta u svakoj ličnosti formira građu uma i umove  - u jednoj sa  stavom nametanja, u drugoj sa stavom opiranja. Upravo te akcije nametanja i odupiranja stvorile su mehanizam uma kao sintezu mentalnog i emocionalnog. Svaki poraz u nametanju volje izaziva patnju, a svaki uspeh izaziva zadovoljstvo. Patnja izaziva želju da se izbegne bol, a zadovoljstvo izaziva želju da se isto  ponovi. Ove suprotstavljene želje su motivatori kretanja uma. Kao što vidimo, i ovde imamo na delu dve suprotstavljene sile (nametanje i odbijanje) i dve indukovane snage (patnje i zadovoljstva). Ovaj mehanizam nije ništa drugo nego čvrsti spreg sila uma. Sa razvojem uma ovaj momenat jača i ubrzava se uz izazivanje sve većih patnji i zadovoljstava. Kada ličnost utvrdi svoj cilj, um istovremeno indukuje suprotni (negativni) polaritet od cilja. Utvrđujući određeni cilj, ličnost u umu izaziva tenziju između sebe i cilja što služi kao snaga za put do cilja. Sve pozitivne utiske na putu do cilja ličnost memoriše oko cilja, a sve negativne utiske ličnost memoriše oko negativnog indukovanog cilja. Neke vere pa i neke kulture uzimaju ovako ispoljenu ličnostkao večni entitet , što je greška i izaziva konfuziju u razimevanju i transcendiranju relativnih forni umnih i svesnosnih entiteta.

    Kada se gledište koje se nameće od strane jedne individue prihvata od strane druge individue, relacije se ne pune emocijama i ne formiraju se utisci, odnosno ne dodaje se sadržaj uma. Na taj način građa uma se popunjava u relacijama između ličnosti, i ličnosti i okoline.

     Upravo taj mehanizam ispoljavanja mentalnih slika i njihovo punjenje emocijama, ispoljilo je mehanizam uma kao sintezu mentalnog i emocionalnog. Emocije predstavljaju snagu i one povezuju mentalno sa fizičkim telom. Snaga je ćelijski proizvod u ljudskom telu, a mentalno pokreće emociju  koja mobiliše telesne snage i one se odražavaju kroz razne oblike emocionalnih ponašanja. Tek mentalne šeme ispunjene emocijama daju snagu uma i njegovo istrajavanje. Možemo reći da ustvari um predstavljaju mentalne šeme reagovanja ispunjene emocijama. Već smo pomenuli, um je uzrok ispoljavanja mentalnog tela, astralnog tela, energetskog tela i materijalnog tela. Sva ova tela se prožimaju, i sinergetski ispoljavaju čoveka u sadašnjosti koji je funkcioniše sa umom.

     Čišćenje uma i tela u procesu smirivanja uma, nije ništa drugo nego pražnjenje mentalnih šema  od emotivnih naslaga i transcendiranje pojedinih nivoa uma.

     Kada se rodi, dete sa sobom donosi genetski nesvesni deo uma i čulne sposobnosti preko kojih spoznaje okolni svet i formira svesni um. Istovremeno, njegov se um formira u ambijentu odraslih umova, koji ga takođe uslovljavaju. Umovi se formiraju samo kroz jedan  prozor viđenja čulnog objektivnog sveta. To viđenje je nepotpuno, sa jedne strane zbog ograničenih prijema čulnih organa, a sa druge strane što je stvarno postojanje višestruko složenije od samo fizičkog tela. Čulna sposobnost prijema je ograničena (viđenje samo makro veličina, čujenje samo određenog broja decibela, draženje samo određenih ukusa, dodir samo određenih struktura i temperatura, mirisanje samo određenih veličina i vrsta emanacija). Čula su omeđena u konstrukciji obimom opažanja, i za opažanje spoljnih utiska, ona nemaju mogućnosti spoznavanja kroz  druge prozore spoznaje eteričkih, emocionalnih, mentalnih i duhovnih dimenzija ili svetova postojanja, pa samim tim ni celovitosti postojanja.

     Svojom sposobnošću reagovanja i razlučivanja, um oblikuje i klasira umne utiske po kvalitetu, kvantitetu, značenju i meri, i iste skladišti kao memoriju u prostorno vremenske mape uma, kako bi ih mogao koristiti u sinergiji ispoljavanja uma. Svoje tekuće utiske um uvek kombinuje sa memorijom utisaka iz prošlosti i očekivanim utiscima mašte iz budućnosti. Na taj način um sinergetski ispoljava svoje postojanje i svoj univerzum. Um po svojoj prirodi ispoljava  - hetero ( razlikovanje , razdvaja, udaljava), nasuprot stvaranju jedinstva koju ulogu ima svest.. On stalno pravi svetove u svetovima, dok ne otkrije relativnost u postojanju, i onda počinje kretanje ka svesnosti i jedinstvu. Koliko um ide u hetero i razdvajanje pogledajmo u jezicima. Od intuicije i božanskog, u kome je komunikacija bez zvučna, um ulazi u delanje i stvaranje novih glasova i reči kao i  jezika, koji se stalno razlikuju i međusobno udaljavaju i vode u međusobno nerazumevanje. Svedoci smo koliko se u kratkom periodu formira novih nacija i novih jezika. Za sva ta cepanja, razdvajanja, suprotstavljanja, izolacionizam, um nalazi opravdanja u stvaranju bogatstva raznovrsnosti, koje vodi do besmisla, da bi tek u besmislu počeo da se orjentiše i traži smisao u jedinstvu. Ko danas  ne oseća potrebu za jedinstvenim jezikom, da bi mogao komunicirati sa celim svetom i biti slobodan? Ko u sebi ne oseća težnju za svesnom komunikacijom? Jezik je instrument objektivizacije i hetero i on udaljava od transcendencije. Koliko treba čoveku da osvesti i uspostavi mehanizme pretvaranja ideja u misao, izražavanje misli putem govora ili pisma, kao sadržaja razumljivih drugom? Uporedimo to sa genom koji je proizvod svesti i koji u sebi ima svu memoriju, sve utiske i sve instrukcije za ispoljavanje i funkcionisanje određenih struktura  i sistema u čoveku; analogno tome možemo uporediti moć uma i moć svesti kao stvaraoce pomenutih relacija.

     Univerzumi različitih umova nisu isti ali su slični, jer se svi umovi ispoljavaju u matrici logoidne svesti koja umovima uslovljava mogućnosti i granice ispoljavanja. Nagomilani utisci po sličnosti se osnažuju, i mogu imati veliki uticaj u relativnom životu. Sortirani utisci u polaritetne suprotnosti imaju snagu privlačnosti i zaglavljivanja ličnosti u trajnija kretanja između polariteta (ponekad i čitav život). Iz ovoga se da zaključiti da um nastaje iz odnosa nametanja i odupiranja. U suštini, um je nastao iz opiranja i dualnih promena. On ispoljava otpor i inerciju negativnog mehanizma slobodne volje i usmerava u destrukciju i haos, ali je nosilac ispoljavanja objektivne svesti i put je iskušenja raznih oblika reagovanja u našem objektivnom postojanju. Zato se um mora iskušavati dok se ne prevaziđe. Mehanizam uma je analogan klatnu na satu gde potencijal snage jedne strane prelazi u potencijal snage druge strane.

      Mehanizam ličnosti je sklon uglavljivanju u kretanje od jednog do drugog ekstrema-polariteta. Na klatnu uma postoji ravnotežna tačka i ona je na prelazu između prošlosti i budućnosti, odnosno u sadašnjosti. Ovo je ujedno i kontaktna tačka za mogućnost uvida sa svešću. Proces dovođenja uma u tačku ravnoteže je proces smirivanja uma i svođenje uma na sadašnjost. Čim um ne može da se kreće u svojoj postojbini vremena on se zaustavlja, a svesnost se pojavljuje u večnoj sadašnjosti, i mi se manifestujemo u dimenziji svesnosti. Ove činjenice nam govore o iluzornosti uma koji svaki zasebno gradi svoj univerzum na bazi čulnih opažanja i memorije utisaka ispoljavajući vreme kao dimenziju svoga postojanja i ispoljavanja. Ako se prihvataju drugi onakvi kakvi jesu i stanja kakva su, ne formira se um i ostaje nam da osvestimo stare nagomilane naslage uma, ili iščistimo takve sadržaje i otvorimo prostore ispoljavanja individualne svesnosti u čovku..

     Posao promene ili čišćenja uma nije nimalo lak. Čulnim umom  prirodno nisu spoznatljiva druga stanja postojanja čoveka, a umna spoznaja je dominantan način u ovo vreme. Sve vere-religije su svesne toga, i one su svojim pristupom gradile metod umerenosti, morala, nesebičnosti, odricanja, ishrane, molitve i predaje, i verovanja  u Boga u svim trenucima. Pošto i sveštena lica žive okružena umovima ljudi, i sami su prihvatali odnose i formalizovali se u okolini, i nisu ubedljivo svojim delima dokazivali ono što govore.

     Savremeno društvo je mikroskopima i teleskopima ušlo duboko u spoznaju mikro i makro sveta, i neminovno mu se otkriva spoznaja relativnosti postojanja. Sa druge strane, u svetu je otkriveno toliko metoda umirivanja uma i tela, zaustavljanja i transcendiranja uma, da su retki ljudi koji na taj način ili slučajno nisu imali iskustva iz drugih dimenzija ili svetova postojanja. Lična iskustva na ovome planu su najveći podsticaj za promene na putu razumevanja i bogospoznaje.

     Vidimo da je um jedan virtuelni relativni mehanizam koga možemo upoznati i koga možemo menjati i razvijati, gde u krajnjem slučaju možemo ostvariti jedinstvo ličnosti i individualnosti i obezbediti funkcionisanje čoveka sa punom svešću. Ulazeći u procese unutrašnje spoznaje, um bogatimo iskustvima duhovnog sveta i činimo ga potpunim u funkcionisanju, integrišući ga sve više sa svešću.

VII  SVESNI I NESVESNI UM

    Ako promatramo um kao sposobnost reagovanja i memoriju, onda on vuče tragove reagovanja i svesnosti od kosmičke manifestacije i ispoljavanja božanske iskre, odnosno naše duše, do dana današnjeg. Obzirom na način skladištenja memorije i način funkcionisanja uma, udomaćena je njegova podela na svesni um i nesvesni um. Čini se još praktičnijom njegova klasifikacija na svesni, podsvesni i nesvesni um. Nesvesni um bi obuhvatao utiske i sposobnosti reagovanja do faze ispoljavanja slobodne volje i čovekovog uma. Ti utisci i sposobnosti reagovanja našli su svoje mesto u genima i podložni su razvoju u automatici ispoljavanja nesvesnog uma u čoveku. Otisci sa reagovanjem su holografski strukturisani u ćelijama čoveka i ispoljavaju se kroz razvoj ćelija i funkcionalnih organa u čoveku. Preko sto milijardi ćelija u čovekovom organizmu skladno funkcioniše pod upravom kolektivnog nesvesnog uma ispoljavajući svu složenost čoveka i regenerišući više milijardi ćelija svakog dana. Na svu sreću, tu slobodna volja   nije unela pojedinačno odlučivanje. U ispoljavanju svoga univerzuma svesni um ima težnju da sve dublje ulazi u unutrašnje spoznaje, tako da je već ovladao genetskom strukturom i informatikom gena, te je na pragu da izmenom gena i njihovim kombinacijama stvara nove organizme.

     One utiske koji su nastali sa ispoljavanjem slobodne volje i ličnosti, pa do rađanja u ovom objektivnom životu, možemo smatrati podsvesnim umom. Sadržaj utisaka ovoga uma je bliži zahvatima od strane ličnosti koja ih kombinuje sa tekućim utiscima i ispoljava nove sadržaje uma. Ovi utisci su memorisani u strukturi čovekovih formi-tela.

     Svesnim umom nazivamo um sa utiscima stečenim u tekućem životu, sa ličnošću kao sposobnošću reagovanja, i sa memorijom smeštenom u umu i nervnom sistemu. Navedene granice podela u umu su relativne i svi sadržaji i sposobnosti reagovanja mogu biti prevedeni u svesni deo uma, kada isčezavaju polariteti i dinamika uma i nastupa stanje svesti. Kroz funkciju uma individualnost se bogati svim oblicima reagovanja iz iskustva objektivnog sveta. Individualnost usmerava um u iskušavanje svih oblika reagovanja u objektivnom svetu do dostizanja nivoa logoidne svesnosti.

     Spoznaja iznutra, odnosno intuitivna spoznaja kroz četiri forme umnog ispoljavanja i tri forme ispoljavanja duhovnog sveta, obuhvata ostale prozore celovitog sagledavanja, odnosno ostalih šest svetova postojanja. Otvaranjem svih sedam prozora ostvaruje se potpuna holistička spoznaja postojanja i svi oblici umova i svesti. Ako svest aproksimiramo kao znanje onda ona ima svoju širinu u objektivnom spoznavanju tela i svoju dubinu kroz duhovnu spoznaju svih nivoa postojanja.

     Dostignuta kolektivna svest čovečanstva, i spoznajne mogućnosti spolja i iznutra  dozvoljavaju primenu metoda holističke edukacije deteta od rođenja do završetka života. To znači da dete treba edukovati o svoj složenosti postojanja uz paralelno negovanje unutarnje intuitivne spoznaje. Takvim obrazovanjem razvijalo bi se biće sa svim svojim potencijalima, razvijao bi se holistički čovek i holistički svet sa punim kapacitetima svesti. Ti procesi se ne otvaraju trenutno nego  kroz dugo vreme, ali je vreme da se sa tim počne, jer postoje uslovi. Prvo je potrebno vršiti edukaciju odraslih, da bi oni to prenosili deci.       

VIII   PROSVETLENJE

     Proces prosvetljenosti je stanje relativne osvešćenosti koje započinje  intuitivnim uvidima u stanje postojanja viših dimenzija uma, i zatim dostizanja viših nivoa svesti (logoidne, kosmičke, do apsolutne svesti). Spoznavanje sebe obuhvata dva mehanizma i to: um za spoljašnju spoznaju i individualnost sa intuicijom za unutrašnju spoznaju. Oba ova entiteta  nalaze se u čoveku i otvaruju se, prvi kroz sticanje objektivne spoznaje, i drugi kroz sticanje intuitivne spoznaje. Ovaj mehanizam možemo smatrati analogno šestim čulom koje otvara treće oko za spoznavanje duhovnog sveta.  Prvi mehanizam je posledica  preslikavanja  logoidne svesti u vremensko prostornu dimenziju objektivne svesti u našoj vasioni kao u ogledalu. Za objektivnu spoznaju u ovoj dimenziji bio je potreban mehanizam uma koji smo u predhodnom tekstu objasnili. Formativno postojanje javlja se u više dimenzija, ali su mehanizmi spoznaje različiti. Međutim, postoje faze u evoluciji čoveka kada može koristiti oba mehanizma naizmenično, a takvo njegovo stanje nazivamo prosvetljenjem. Mehanizmi čulne spoznaje i um su neophodni za život u objektivnoj svesti da bi se stekle sve sposobnosti reagovanja ove dimenzije postojanja, i da bi se mogli vratiti u jedinstvo svesti.

     Nauka je počela da se razvija kao instrument čulne spoznaje, i stvorila je telo navika koje nauku dogmatizuje. Međutim, sve dubljom spoznajom nauka dolazi do granica nastanka fizičkog sveta i spoznaje relativnosti postojanja i višedimenzionalnosti svetova postojanja.Pred njom se otvaraju pitanja na koja ne može odgovoritimogućnostima objektivne spoznaje, a odgovori na isto se nalaze u dimenzijama duhovnih spoznaja. Nauka okorela u navikama, teško otvara vrata intuitivnoj spoznaji. Međutim, došlo je vreme kada sve veći broj naučnika koristi intuitivnu spoznaju i analogije, i pitanje je dana prihvatanja i ove metode kao oficijelne.

     Filozofija je nastala iz potrebe izmirenja i integracije mehanizma čulne spoznaje i mehanizma intuitivne spoznaje. Na istoku se filozofija više priklanjala religioznoj, odnosno intuitivnoj spoznaji, dok je na zapadu bila sklonija umnoj, odnosno naučnoj spoznaji. Ni na jednoj strani nije prihvaćen srednji put jednakog respekta i jednog i drugog prilaza.

     Um je i od načina spoznaje stvorio dva polaritetna prilaza, opirući se transcendiranju istih i ulasku u stanje svesti. Kada već postoje duboke spoznaje o relativnosti dostignute naučnim putem, i relativnosti oblika svesti i uma i višedimenzionalnosti svetova postojanja opaženih intuitivnim spoznajama, pravo je čudo da se ne prihvata oficijelna sinteza oba pristupa, već to čine samo pojedinci, koje podozrivo smatramo misticima. I ovo pisanje je jedan od pokušaja prizivanja oficijelnosti da stvara iste uslove za pristupe spoljnoj i unutrašnjoj spoznaji i stvaranju uslova za celovitu spoznaju.

      Mi smo na pragu brze evolutivne promene i stvaranja novog čoveka koji će prevazilaziti zapreke uma i ograničenja njegovom postojanju (u vidu toplote, pritiska, svetlosti, zvuka, kretanja, sila, potrebe klasične hrane i odevanja), omogućujući mu postojanje u za nas drugim dimenzijama postojanja. Um kao isključivi polarni mehanizam objektivne spoznaje, zaprečava drugi pristup koji spoznaji i životu daje potpunost. Izlaz je u respektovanju svih oblika reagovanja stečenih kroz objektivnu svesnost kao i svih spoznaja duhovne i kosmičke svesnosti.

     Osnovni motivi uma izraženi kroz želje i strahove, proizvod su cilja da se postigne trajna sigurnost, spokojstvo, radost i blaženstvo. Ova trajna svojstva ne nalaze se u dosegu uma, valjano izražena. Ona se u umu osećaju kao kroz zamućeno staklo i ograničena u vidu manje ili veće težnje za znanjem, u trenutcima postizanja cilja osećanje kratkotrajne sreće, i osećanjem fizičkog života kao postojanja. Međutim potpuna stanja svesti, blaženstva i postojanja su u svesti. Stanja sreće, mira i zadovoljstva koje može da dostigne um u momentima polnog sjedinjavanja i u momentima ostvarivanja moći nad drugima - su kratkotrajna, i ona su ugrađena u mehanizme instikata razmožavanja i opstanka vrste, kao i u mehanizme posesivnosti, osvajanja i nametanja. Ta stanja sreće su  izvor  novih želja. U sklopu uma moguća su pomenuta stanja manjeg inteziteta, koja se ostvaruju samo kratkotrajno po dostizanju ciljeva, a zatim ta stanja smenjuju njima polarna negativna svojstva. Zapreke koje sprečavaju prosečnog čoveka današnjice da imaju uvide i viša stanja svesti, su velovi emocionalnog i mentalnog uma koji se moraju iskusiti i transcendirati.

     Da bi razvilo trajna stanja slobode i blaženstva, čovečanstvo traga od svog postanka i nalazi ih u svesti. Doći do stanja prosvetljenosti znači prevazići polaritete u sebi, prihvatiti sebe i sve oko sebe onako kakvo jeste (bez kritike, osude i nametanja), postati svedok stanja postojanja i zaustaviti kretanje uma, prepoznati u sebi božansko i biti u svetom trojstvu božanskog. To stanje donosi rast, trajno spokojstvo i mir, radost u sebi koja ne zavisi ni od čega spoljnjeg, i emanaciju ljubavi u okolinu. U tom stanju otvaraju se kanali spoznavanja analogno sedmom čulu, ostvaruje se maksimalni potencijal čoveka, poboljšava se njegov imunitet i zdravlje i produžava se vek. Sve spoljne mentalne i emocionalne veze su ograničenja, one ne mogu doneti blaženstvo, nego samo utiske i sposobnosti reagovanja i podizanje svesnosti. Svoju sposobnost reagovanja - ličnost treba odvojiti od mentalnih i emocionalnih sadržaja uma i preneti u sadašnjost odnosno stanje individualnosti, odnosno večnosti. Postoji opravdanje samo za jednu vezu, a to je emanacija ljubavi ka drugima i primanje ljubavi od drugih, što predstavlja duhovno jedinstvo. Proces evolucije odvija se sa ciljem unifikacije svih duhovnih bića sa božanskom iskrom u jedinstvo apsoluta. Princip unifikacije duhovnih bića na svim ravnima postojanja odvija se  kroz snagu lubavi i ona je ta koja vodi u jedinstvo božanskog.  Čovek u stanju uma emanira posesivnost i u matrici svoje posesivnosti gradi svoj univerzum. Tek prosvetljeni čovek u stanju svesti emanira ljubav u okolinu, kao što to čini logoidna svest u vasoini i Apsolutna svest u Kosmosu. Intuitivnim pristupom umiruje se um i ostvaruju uvidi u polja svesti gde ne vladaju zakoni polariteta i dualnih odnosa. Ti uvidi otvaraju put čoveku u stalnija i stabilnija stanja svesnosti. Ti uvidi postupno  menjaju ukupnu strukturu čoveka, i vode ga u kooperativnost i   jedinstvo postojanja, što je njegova krajnja sudbina. Pojedinci su oduvek razvijali veoma širok spektar manje ili više uspešnih puteva dolaska do stanja blaženstva odnosno svesti.

    Danas kada zemlja i život na njoj postaje celina čulne i intuitivne spoznaje, jednako i na Istoku i na Zapadu razvijaju se holističko-sinergetske  spoznaje koje sintetizuju čulni umni pristup sa intuitivnim svesnim pristupom. Današnjem čoveku svi ti načini i putevi mogu da budu dostupni, kao i načini spoznaje spolja i iznutra. Ovim spoznajama je potrebno otvoriti puteve edukovanja široke populacije na zemlji, i to se očekuje od onih koji odlučuju i upravljaju zemljama i svetom.

     Imajući sav taj spektar spoznaja pred sobom, čovek može da uvidi da svi ti putevi vode smirivanju i zaustavljanju tela i uma, i svođenju postojanja u sadašnjost. Sve metode znanja, ljubavi, disanja, koncentracije, razne vrste joga, mantranja, kontemplacije, predaje, molitve, zbunjivanja uma, drogiranja i slično, vode stanju veće pažnje, smirivanja i zaustavljanja uma, a time i ulaska u svesno stanje. Razne metode zahtevaju kraće ili duže vreme i upornost, i svaki čovek sam treba da utvrdi koji mu put najviše odgovara. Um se protivi adekvatnoj primeni tih metoda, zato je i teško primeniti te metode u potpunosti, jer sve one pre ili kasnije isključuju um.

     Koristeći pojedinačne ili sve metode, čovek smiruje svoje telo i povećava pažnju i razumevanje i počinje da shvata mehanizme i građu uma. Manje obrazovanim ljudima pogodnije su metode koje vode do zbunjivanja uma i usmeravanja pažnje molitvom ili potpunom predajom. Potpuno predati sebe nekome, ili nekoj aktivnosti, znači izgubiti sebe, odnosno svoj um, i biti vođen umom ili svešću drugog.

     Obrazovanijim ljudima nije težak put spoznaje građe uma i mehanizama njegovog delovanja, jer sama spoznaja uma predstavlja transcendiranje uma. Osetiti i iskusiti građu uma i biti svedok rada svoga uma, predstavlja ulazak u stanje svesti kroz svoju individualnost, što dovodi do praga sinteze ličnosti sa individualnošću.

    Svesti emaniraju polja svesnosti i ljubavi i od njih grade svoje matrice i polja manifestovanja. Apsolutna svest ispoljava polje kosmosa, a logoidne svesti polja vasiona, a um čoveka polje čoveka do ulaska u implicitni poredak svesti.

     Umovi, kao inverzne indukcije svesti, emaniraju polja vremena sa emocijama i  metalnim projekcijama, i u prostorno-vremenskom ambijentu grade svoje univerzume. Zbog toga između uma i svesti vlada odnos isključivosti, ali su oni u stalnom dodiru i uvek postoji mogućnost zaustavljanja uma i nastupa svesnosti - stanja božanskog.

     U stanju svesti nema obrta dualnosti, čovek je u stanju ljubavi i emanira ljubav i svesnost. On ne zavisi ni od čega drugog izvan sebe u objektivnom svetu i ima potpunu slobodu od svih izgrađenih vezivanja sa umom, on se oslobađa svih naslaga uma i svoga ega, on postoji u sadašnjosti, odnosno u večnom božanskom, i može biti u kontaktu sa svim oblicima svesti. Čovek koji nije iskusio sve oblike reagovanja ovoga objektivnog sveta privučen je istim, i plaši se ulaska u stanje svesne uzročnosti. Ta tačka prelaska iz objektivnog u božanski svet uvek je prisutna, samo je potrebna zrelost, hrabrost  i odluka. Kada čovek dođe do mogućnosti da se kao potenciometar uključuje u sve vrste vibracija, ostvario je izvanrednu slobodu, čistotu uma i jedinstvo sa svojom individualnostu, kao i život sa svešću.

     Istovremeno, istorijsko svedočenje o prosvetljenim ljudima i njihovom delovanju govori nam o ispravnosti puta. Ovoga puta navodim samo neke koji su u istoriji ostavili tragove prosvetlenja: Krišna, Mojsije, Lao Ce, Platon, Zaratustra, Isus Hristos, Patanđali, Sveti Sava, Dionizije, Šankara, Ekart, Petar Petrović Njegoš, Isak Sirin, Rudolf Štajner, Juktešvar, Ošo Rajneš, indiski prosvetljenici koji se zovu babe, neke lame  itd.

Sva stanja prosvetljenosti praćena su težnjom za apsolutnom slobodom i ostvarivanje viših oblika svesti do jedinstva u apsolutnoj svesti.

     U narednom tekstu prikazani su neki načini ponašanja koji utiču na procese prosvetljenja.

IX.  PUT MORALNOSTI IZ BOŽIJIH ZAPOVESTI

PO MOJSIJU

     Većina od deset božijih zapovesti potiču iz božanske riznice koja je bila dostupna prosvetljenim, i kao što vrede u večnosti, vrede i za sva vremena ovoga sveta. Ovim se pokušava ukazati  na univerzalnost nekih od tih zapovedi.

     -Princip verovanja u jednog boga je verovanje u božanski princip svetog trojstva koje se ispoljava na svim planovima postojanja. Tri božanska principa koja su u jednom (Apsolutna svest, Logoidna svest, Individualna svest) stvaraju i ispoljavaju na tri globalna nivoa ispoljavanja, odnosno u tri eksplicitna poretka (Kosmos, Vasiona, Čovek).

      -Princip "ne ubij" odnosi se i na ljude i na sav živi svet, kao i na dela i na misli. Taj stav mora ući u stanje uma i ponašanje čoveka, da svojim delom ne bi doprineo nagomilavanju negativnih sadržaja u umu.

     -Princip "ne čini drugom što tebi nije milo". Pored značenja izrečenih reči ima i šire značenje, a to je ne nametanje drugima svojih stavova u odnosima, jer se nametanjem stavova formira um i kod sebe i kod drugih.

    -Princip "ne čini preljube" je u praksi mutirao i pratio ga je razvoj određenih institucija da bi se izbegle loše posledice.

     Čovek je polarno biće i teži za jedinstvom polova  i celinom, i ta sposobnost reagovanja mu je utisnuta u instinkte razmnožavanja. Isto tako, u sjedinjavanju polova čovek je blizu stanja blaženstva. Polnom sjedinjavanju treba da predstoji ljubav da bi veza bila trajna. U zapovesti i stoji "ne čini pre ljubavi". Za vezu iz ljubavi  nisu potrebne ni religiozne ni društvene forme venčavanja. Ako polno sjedinjavanje dolazi u većini prakse iz posesivnosti, što je suprotno ljubavi, zadovoljstva su kratka i razvija se odbojnost, netolerancija, razdvajanje i udaljavanje. Razvoj paklenih odnosa ne mogu sačuvati nikakve formalne religiozne i društvene veze. Danas se u državama sa socijalno razvijenim odnosima, sve više grade institucionalne mogućnosti za zaštitu i opstanak deteta rođenog u bilo kojim okolnostima. Čoveku treba puno mudrosti da prepoznaje i razdvoji ljubav od posesivnosti, a mladi naraštaji nisu edukovani unutrašnjom spoznajom kojom se jedino može uočavati celovito postojanje i ljubav. 

X  PAŽNJA I PRISUSTVO

     Kako je u prethodnoj knjizi uočeno, pažnja je kontinualno svojstvo uma i svesti i zavisna od njihovog stepena razvijenosti uključuje se u život sa odgovarajućim stepenom postignuća..

     Prvi nivo pažnje je pažnja koja se prima čulima, i zavisno od pojedinaca njen dijapazon je veoma širok. Drugi nivo pažnje je onaj koji se ostvaruje preko čula i osećanja. I treći nivo pažnje je onaj koji proizilazi iz prisustva svesti. Pažnja iz prisustva svesti kreće se od trenutačnih svesnih uvida, do pažnje trajne prisutnosti svesti, što čini potpunu pažnju ili prisutnost.

     Pošto smo u ovome materijalu na području transcendiranja uma, zadržaćemo se na načinima pažnje koji omogućavaju prisustvo svesti.

     Prvo, svođenje pažnje na očekivani trenutak. Ako nešto očekujete svakog trenutka sa punom opreznošću, i u to uključite kompletno svoje postojanje, sa povećanjem pažnje vi se isključujete iz vremena i postojite u sadašnjem trenutku. U tom trenutku isključuje se i um sa svim mislima i emocijama, sve je u pažnji trenutka, i vi ste tada izvan uma i nalazite se u polju svesti. Tada se ispoljava vaša individualnost. U tom stanju vi doživljavate drugu realnost, drugu svetlost svesti, stvarnost okoline u punoj lepoti svega ispoljenog. Potpuno prisustvo sebe i okoline u punoj lepoti osećate bez čula. Ako u jednom trenutku osetite ovo stanje u vama će se uspostaviti težnja da to stanje iskustva imate što češće i što duže.

     Drugo, usmeravanje pažnje na svoj um i svoje emocije. Kada ste spoznali mehanizme ispoljavanja uma i svesti, koncentrišući pažnju na svoju unutrašnjost, na izvor misli i emocija, vi ćete postajati svedok pojave svojih misli i emocija, i ako ste ih svesni u trenutku, one će gubiti svoje polaritete i  nestajati, a vi ćete sve više postajati svedok vašeg uma i on više neće moći vašu sposobnost reagovanja da zahvati u svoje kretanje. Vi ste tada na pragu svesti gde individualnost, preuzimajući sposobnost reagovanja, i prelazi od svedoka delovanja uma u operativno upravljanje čovekom. 

     Treće, dopustite u sebi prisustvo tišine. Iz prethodnih izlaganja dolazite do zaključaka i postajete svesni  da se u tišini - praznini ispoljavaju sve manifestacije i da je tišina iza svih pojavnih oblika. Pažnja i težnja za tišinom izvešće vas iz čulnih polja i polja uma i vremena, i bićete u stanju svesti.

Traženjem omoga što je u vama nepromenljivo smiruje se i transcendira umgde nastupa individualna svesnost.

      Kada se očiste sve naslage uma, nastupa individualnost sa sposobnošću reagovanja, sa osvešćenom  memorijom u kosmičkom postojanju i mogućnošću komunikacije sa svim poljima svesti. Tada čovek - biće, postaje svestan sebe i jedinstva sa svim postojanjem i svestan  svoga puta u evoluciji.

     Čovek je milenijumima uslovljavan da je njegov um biće, i da je njegovo biće fizičko telo. To jeste zabluda, ali je ujedno i temelj objektivnog spoznavanja sveta.

     Danas se, od najranijeg detinjstva čovek uslovljava pozitivnim polaritetnim akcijama da bude samo dobar, škole ga uče da bude polaritetno dobar, verske zajednice kroz religiozna učenja ga uče da bude samo dobar, društvo ga uči da bude samo dobar. Mnogi veliki poznavaoci duhovnosti koji sebe smatraju svetskim učiteljima, nakon čišćenja uma od negativnih utisaka nastoje u svakoj seansi da um napune pozitivnim utiscima. Sećam se susreta sa jednim velikim svetskim učiteljem (koga cenim jer je napravio i pravi korake napred), koji je u meni prepoznao žeđ za poznavanjem. Smatrao me je malo čudnim - kada sam mu rekao da u njegovom učenju ne prepoznajem načine prevazilaženja uma, on mi je rekao: ''Šta će ti to?''. Kasnije, kada sam dolazio u situacije otklanjanja poslednjih tragova uma, ta ideja (što mi to treba?) mi se u pojedinim momentima  činila smislenom, jer se um odupirao zadnjim instrumentima besmisla i straha. Prepoznao sam da je tada taj učitelj bio zaglavljen u toj situaciji straha ostajanja bez uma u besmislu. Tek spoznajom mehanizma i gradnje uma, čovek spoznaje da se polarnim pristupom gradi um i da na tome on postoji, da je svet višestruko polarizovan i da je ispunjen svim zlom kao i dobrim, i da kada postavlja pozitivan cilj, um nesvesno indukuje drugi negativan pol istog događaja.

     Nisam susretao ni psihologe ni psihijatre koji su ova pitanja do kraja rasčistili, a pogotovu religiozne ljude. Iza uma se nalazi svest. Samo kad um stane ili otstupi svest se pokazuje na delu. Dok polarizujete na dobro i zlo, um je još u vama. Kada nema dualnosti, nema ni uma i vi egzistirate u sadašnjosti odnosno u svesti. Strah od gubitka uma je najveća zabluda i mogu slobodno reći i najveća prepreka prosvetlenju i dolasku do viših oblika svesti. Shvatite mehanizme uma i transcendirajte strahove.

     Pažnja je laser unutrašnje spoznaje, i kada nju osetite kao laser, vi ste u svesti.

XI  PUT

     Iskustva iznešena u ovoj, i u knjizi "Procesi stvaranja-sinergija", su iz riznice svesnog postojanja i spoznate relativnosti. Ona samo ukazuju na put istine koju čovek ne može naučiti, već je mora sam iskusiti. Tekstovi su puni sadržaja i energije.

     Ko u sebi ima zrelosti, smirenosti i razumevanja i čija je frekfencija na odgovarajućem nivou, biće privučen sadržajima ove knjige, osetiće poverenje i crpeće iskustva iz njih. Tvrde, odnosno jake ličnosti koje imaju materijalistički um i osećaju telo i um kao svoje biće trebaju duže raditi na sebi, a ovi tekstovi će olakšati razumevanje uma i prevazilaženje istog., jer ego može biti privučen još većim egom, a razuman čovek može biti privučen prosvetljenim. Prosvetlenje dolazi razumevanjem i prevazilaženjem ega.

     Onima koji prvim pregledom teksta osete neku privlačnost, preporučujem da tekstove proučavaju u tišini i iz tišine svoga bića, to znači punim svojim prisustvom, bez misli i emocija, a sam tekst će u njma indukovati istinite spoznaje i put svesnosti koji moraju samostalno iskusiti.

     Ovaj sinergetsko holistički pristup spoznavanju i razumevanju ukupne kosmičke manifestacije pogodan je za ljude na putu znanja i težnjom za  celovitom  spoznajom. Paralelnom aktivacijom spoljne čulne spoznaje i unutarnje intuitivne spoznaje, čovek počinje delovati celovito i sa punim potencijalom svesnosti. U prethodnoj i ovoj knjizi prikazan je put manifestacije od njenog uzroka na početku, do završetka ostvarenjem - reprodukcijom uzroka na kraju manifestacije i sa jedinstvom u početnoj tački. Krug kosmičkog manifestovanja počinje od svesti kao subjekta, ulazi u sve vrste formatizacije do materijalnih ispoljenja, da bi se kroz evoluciju ostvario kao subjekt u celovitoj svesti.

     Analogno ukupnoj manifestaciji odvija se put manifestacije svakog čoveka. Polazeći od materijalne čestice i ispoljavanja božanske iskre u kosmičkom postojanju, prikazan je njen put ispoljavanja u vasioni i zemlji do današnjice, kao i put koji čoveku predstoji u sticanju svih oblika svesti u evoluciji do Apsolutne svesti.

     Involutivni proces pokrenut od apsolutne svesti polazeći  od početnih oblika reagovanja i tragova kao memorije, kroz sticanje svih iskustava u svim svetovima postojanja i objektivizacije, završava u ostvarenju svog uzroka Apsolutne svesti.

     Hoću da potvrdim da se čovek današnjice, koristeći čulni um i uvide intuitivne spoznaje, može dovesti u stanje srećnijeg života i punog kapaciteta kreativnog funkcionisanja u harmoniji sa sobom sa drugima i okolinom. Ko poznaje pravi put ne upušta se u beskrajna lutanja, a svaki put razumevanja i spoznaje oslobađa.

     Sve što je izneseno daje   se kao putokaz za  lakše prepoznavanje svoga  puta.

XII  ISHRANA I DISANJE

     Može se pouzdano tvrditi da je čovek najsloženija ispoljena forma u Kosmosu, jer je stvoren analogno Kosmosu. U njemu funkcionišu kosmička večna struktura duše, logoidna struktura Individualnosti i zemaljske strukture materijalnog, eterskog, astralnog i mentalnog tela. Gradivni elemenat fizičkog sveta je string i osnovni materijalni gradivni elemenat našeg tela je string. Kvark i složenije manifestacije do atoma igraju ulogu u gradnji i postojanju naših tela u funkciji uma i individualne svesti.

     Sve ove strukture funkcionišu u i sa svojim odgovarajućim medijima. Nije samo vazduh i hrana što čovek razmenjuje sa okolinom, nego su tu i toplota, svetlost, životne snage, emocionalne snage i duhovne snage, svest i ljubav. Čovek je evoluirao postupno kroz razne načine reagovanja i forme tela, počev od božanske iskre do fizičkog tela, pri tome je prolazio kroz razne faze razmene energije i materije sa okolinom. Danas imamo u čoveku što svesno, što nesvesno, sve te sposobnosti reagovanja i funkcionisanja i mogućnosti prilagođavanja. Čovek će se kroz svoju evoluciju i dalje prilagođavati i usklađivati sa razvojem svesti do same forme svesti. Čovek, satkan pored ostalog i od materijalnih supstanci, može zadržati svoju materijalnu formu i bez klasične hrane (eksperimenti jogina), a danas imamo i čitavi pokret i kurseve koje vodi Džezmahin (Jasmuheen), kako živeti od svetlosti. Na naš jezik je prevedena njena knjiga "ŽIVETI OD SVETLOSTI - ishrana za novi milenijum", a njen program može se videti na njenom sajtu. Njen put takođe vodi ka prosvetlenju.

     U ovome trenutku za nas je bitno da se ukratko osvrnemo na uticaje hrane i disanja na proces dolaska do prosvetljenja.

     Disanje je nesvesna funkcija čoveka, u koju, što više unosimo svesnosti, postajemo sve više povezani sa celinom svoga bitisanja. Pored vazduha disanjem se u organizam unose i druge eterične supstancije i životne snage. Vazdušna struktura u organizmu omogućava i učestvuje u metabolizmu ćelija i vrši razmenu materije u organizmu. Svesnom regulacijom mehanizma disanja, čovek uključuje svoju pažnju unutra i otvara vrata unutrašnjih čula i unutrašnje spoznaje, a time   podiže i  nivo svoje energije.

     Jogiska praksa je duboko i uspešno spoznala funkciju disanja, i ta su iskustva danas prisutna na svim jezicima i dostipna populaciji na Zemlji. Tehnike disanja, mnoge tehnike čišćenja i transcendiranja uma i tehnike promene sebe, razvijao je Živorad Mihajlović-Slavinski. Njegove knjige se mogu naći u našim knjižarama i korisno ih je proučavati. Ovde se daje samo jedna tehnika koja istraživače može zadovoljiti u smirivanju i koncentraciji pažnje  unutar sebe.

     Ova tehnika sastoji se u obraćanju pažnje na svoje disanje, pri udisaju koji traje 8 sekundi, pauze između udisaja i izdisaja u trajanju od 4 sekunde, zatim izdisaja u trajanju od 16 sekundi i pauze između izdisaja i udisaja u trajanju 4 sekunde. Potrebno je napraviti 10 do 15 ovih ciklusa da se um počne smirivati i da podignete svoju energiju na veći nivo, a što ćete osetiti u svojim očnim kapcima i na usmama. Pre primene ovoga disanja treba sprovesti relaksaciju tela i uma koja je manje više poznata svakom čoveku.

     Razvojem društva i industrije dolazi do značajnog zagađenja vazduha i oštećenja ozonskog omotača. Buđenjem ekološke svesti u svetu ove opasnosti neće predstavljati veće probleme.

     Fizičko i celokupno telo čoveka sa njegovim unutarnjim organima i ćelijama, evolutivno je ispoljeno za optimalno funkcionisanje na vegetarijanskoj ishrani i to presnoj hrani. Životinjsko meso, kuvana i pržena hrana, ako se duže koriste, ostavljaju trajnije i štetne posledice na funkcionisanje organizma i na procese duhovnog razvoja. Umerenost u ishrani kao i u svemu je mera uspešne evolucije čoveka. Razvojem uma i svesnosti čovek može prevazilaziti klasične načine ishrane i prilagoditi svoj metabolizam na hranu iz vazduha i životne snage.

XIII  OPRAŠTANJE

     Utisci mentalnih šema i emocija čine sadržaje uma. Bilo kakvi doživljaji, bilo fizički ili psihički, praćeni nezadovoljstvom, mržnjom, patnjom, bolom i slično, ili opiranje nasilju, uticali su da se u umu memorišu utisci o tome. Gomilanje i povezivanje tekvih utisaka uznemirava um i može stvoriti snažne mentalne i emocionalne entitete koji pomračuju um i izazivaju nekontrolisana ponašanja i pražnjenja emocija. Ove naslage utisaka takođe sprečavaju normalne energetske tokove u čovekovom organizmu i izazivaju razna oboljenja. Efikasan mehanizam u otklanjanju takvih naslaga je opraštanje. Um može biti u stanju inata, mržnje i želje za osvetom, i da održava i brani takvo stanje, veoma dugo pa i tokom celog života. Patnju i posledice toga oseća sam čovek koji u sebi nosi tog parazita koji mu upija energiju, i ne dozvoljava umu normalno funkcionisanje. Psihijatri i psiholozi, kao i drugi istraživači koji se bave evolucijom čoveka, otkrili su mehanizme, koji su više ili manje uspešni u čišćenju uma i neutralisanju mentalnih i štetnih sadržaja uma. Jedan od tih mehanizama čišćenja i stabilizacije uma je opraštanje. Sa druge strane ne opraštanje je mehanizam gradnje uma kao dualnog sistema. Razumevanje vodi opraštanju, i samo onaj ko može u potpunosti da razume, može u potpunosti i da oprosti.

   Pravo opraštanje nije samo verbalni čin, nego je prizivanje sećanja kada se ispoljio negativni utisak. U tom stanju potpune unutrašnje spoznaje treba doneti odluku o oprostu i oprostiti. Pre meditacije i otkrivanja unutrašnjeg sebe, dobro je proći čišćenje negativnih mentalnih i emocionalnih utisaka. Takvi utisci su obično locirani u grupama po sličnosti, i kada se očisti jedan sadržaj, obično u umu izlaze sa njim slični povezani sadržaji i postupci se ponavljaju. Tim putem, kao i tehnikom skretanja pažnje sa oživljenog utisaka, očišćen um od svih štetnih utisaka prestaće da se žali, tuži, osuđuje sebe i druge, prestaće da bude uzrok loših odnosa i patnje. Čist um će dozvoliti svojoj individualnosti da svedoči o akcijama uma, odnosno dozvoliće pristup svesti u tekućem životu.

XIV  SNOVI

Snovi su stanja odmora za sve oblike umova i svesti sa stanovišta objektivne svesnosti.

Suštinu o snovima možemo spoznati kroz celoviti pristup čovekovom biću, jer se celovitost čoveka i njegove potencijalnosti odvija u večnosti.

Ta večnost obuhvata manifestaciju promatranu u relativnom vremenu od momenta indukovanja božanskih iskri kao duhovnih entiteta čovekove vrste od strane apsolutne svesnosti ( apsolutnog boga) do završetka evolucije čovekovog bića u njegovom jedinstvu sa apsolutnom svesnošću.

   Sinergetska indukcija duhovnih božanskih iskri iz za nas neispoljenog apsoluta , ispoljava se u kosmičkoj svesnosti u modelu kosmosa.  Entiteti duhovnih iskri čoveka u toj fazi nalaze se u kosmičkoj svesnosti, gde ne postoje faze svesnog stanja i sna nego je jedinstvo kosmmičke svesnosti..

    Transmutacija humane božanske iskre odvija se kroz procese involucije i evolucije kroz sedam dimenzija ili pod dimenzija postojanja-relativnog postojanja i izgradnju sedam formi tela (oblika) svesti i uma. Svaki od ovih formi svesnosti do nivoa kosmičke svesti odvija se kroz faze svesnog postojanja i sna. Svaka forma postojanja ima i svoje filtere koji menjaju sadržaje snova u odnosu na svesna  stanja.Kroz iskustva involucije kroz pojedine dimenzije postojanja božanske iskre čovekovih bića grade forme svoga postojanja u tim dimenzijama kao i oblike svesnosti, u povratku nazad u jedinstvo kroz evoluciju  razgrađuju forme, koje prelaze u oblike svesnosti kroz sve nivoe ili dimenzije postojanja. Nastankom indukcijom od strane apsolutne svesnosti božanska iskra dobija formu individualnosti sa programom individualne svesnosti.

Individualnost sa individualnom svesti ulazi u dimenziju objektivne svesnosti pod uticajem slobodne volje i kroz iskustva podravni,  gradi forme umnih tela kroz involuciju i evoluciju ličnosti sa nivoima umnih svesnosti.U procesu objektivnog ispoljavanja ispoljavaju se forme; fizička, eterska, astralna i mentalna sa odgovarajućim stanjima umne svesnosti (fizička ,instinktivna , emocionalna i mentalna). Ove procese ispoljavanja prati dualnost entiteta kroz formu individualnosti sa  individualnom svesnosti,  i uma i umne svesnosti-ličnosti i tela čoveka.

U ovome procesu um je operativni dinamički operator, a individualnost svedok akcija uma i memoriski akumulator događaja i i skustava objektivnog sveta. Kroz ovaj proces evolucije postojanje se alternativno odvija kroz stanja svesnih (budnih) stanja i snova. U čitavom ovom procesu budnog stanja um je u stanju iskušavanja sposobnosti reagovanja i života objektivnog postojanja sa individualnosti u funkciji svedočenja, a kada um ulazi u san  individualnost se oslobađa svedočenja i ulazi u  druge dimenzije postojanja koje obuhvataju sve memoriske  sadržaje odvijanja manifestacije, utičuči na harmonizaciji sadržaja između raznih dimenzija postojanja i prošlosti i budućnosti.Kod običnih ljudi koji nisu ovladali svim nivoima umova i svesnosti individualna svesnost prolaskom kroz filtere dimenzija postojanja menja sadržaje prilagođavajući ih mogućnostima razumevanja u probuđenom umu ( svesnom stanju).. Kada um iskusi sve oblike reagovanja odnosno svesnosti objektivnog sveta, um se sa sposobnošću reagovanja stapa unificira) sa individualnosti koja sada sa celokupnom memorijom objektivne svesnosti i sposobnosti reagovanja ispoljava logoidnu svesnost., a takav čovek ako je još u materijalnom telu postaje prosvetljen. I ovaj entitet logoidne svesnosti još uvek ima budna stanja i stanje snova između kojih mogu biti samo neznatne razlike.

Tek kroz kosmičko iskustvo raznih logoidnih svesti isčezavaju logoidne individualnosti ,a sa njima i stanje snova i biće ulazi u stanje kosmičke svesnosti.

 Savremena nauka ulazi u istraživanje snova sa stanovišta objektivne svesnosti, sa naglašenim interesom istraživanja poremećaja sna i lečenja raznih poremećaja sna i zdravlja.Pred njom ostaje  prihvatanje stanja intuitivne svesnostii ulazak u snove celovitom spoznajom

A Sada još nekoliko fundamentalnih zapažanja o snovima. 

     Svaka od četiri forme uma ima svoje zasebne snove, koji u fizičkom telu najviše odstupaju od stanja realnog života jer prolaze kroz najviši broj filtera.. Snovi astralnog tela su u polju utisaka svih predhodnih života, i mogu se isti kroz snove privesti svesti. Snovi mentalnog tela su blizu realnosti ispoljavanja realnog stanja. Snovi mentalnog sveta mogu se iskušavati polja prošlih utisaka i tekuceg života kao i stanja buduće manifestacije objektivnog sveta čoveka. Čak postoje i snovi individualnosti koji su veoma slični realnom ispoljavanju u duhovnoj dimenziji. Dok u šestoj dimenziji kosmičke svesti ne postoji razlika sna i realnosti. Osvešćivanjem nivoa uma i svesti, čovek stiče sposobnost da ulazi sa budnom svesnošću u stanja snova, što bogati njegovu spoznaju i ubrzava evoluciju.o uvodeći čovekovo biće u stanje večnosti.

XV. SMRT

    Sa iskustvom nivoa umova i svesti, i stanje smrti dobija svoju relativnost. Klasična smrt je smrt umnih tela, ali ona nije smrt duše i individualnosti, koje kao biće ulaze u procese reinkarnacija.

    Okončanje života ličnosti i umnih tela otvara mogućnosti stvaranja i  rađanja nove ličnosti sa postojećom dušom i individualnošću.

Genetici ispoljavanja nove ličnosti u novom fizičkom telu priključuje se stara duša sa novom ličnošću i sa svedokom individualnosti iz druge dimenzije i čini čoveka spremnog za iskušavanje objektivne svesnosti. Taj proces reinkarnacija (koja se zasniva na zakonima ograničenja-limitacije) se nastavlja sve dotle, dok individualnost ne skupi sve mogućnosti reagovanja u ispoljavanju objektivnog sveta. Želje i strahovi su sile obrtnog momenta reinkarnacije, i dokle one traju, trajaće i karma ( zasnovana na zakonima akcije i reakcije) i reinkarnacija. Sticanjem iskustava viših dimenzija uma, stiču se i spoznaje o relativnosti i sinergiji stvaranja, a to je proces koji transcendira, odnosno gasi želje i strahove koji nestaju u mentalnoj zrelosti.

     Neki adepti unutrašnjih (duhovnih) svetova, prenose informaciju o postojanju sedam smrti u ukupnoj manifestaciji, i to je tačno. Pri tome se za prvu smrt uzima kolapsiranje energije kroz čvrsti spreg sila i ispoljavanje materijalne čestice, a zatim sve promene stanja prelaska iz jedne dimenzije ispoljavanja u drugu predstavljaju stanja smrti, a ulasci u drugu dimenziju smatraju se rađanjem. Druga smrt predstavlja neutralizaciju sila akcije i reakcije. San se smatra trećom smrti jer ličnost privnemeno uzima odmor, a individualnost je aktivna u snu. Četvrta smrt predstavlja smrt čoveka kako to doživljavamo. Peta smrt predstavlja smrt individualnosti. Šesta smrt predstavlja nestajanje kosmičke svesti u apsolutnoj, dok je sedma smrt prestanak bića i ulazak u implicitni poredak Apsoluta.

     Život i smrt su relativni polariteti u postojanju koji menjaju forme svoga manifestovanja u relativnom vremenu, i oni predstavljaju kontinuitet u putu čoveka do večnosti. 

XVI  PUT DO CELINE UNUTARNJOM SPOZNAJOM

     Znajući  za početak manifestacije u Kosmosu  sa Apsolutom,  i imajući spoznaju da se čitava manifestacija završava sintezom u Apsolutu, te znajući da se  sinergetsko holografski procesi stvaranja i ispoljavanja odvijaju po zakonima preslikavanja i direktne i indirektne indukcije, uz poznavanje  implicitnih i eksplicitnih poredaka, prepoznajemo u svim procesima analogije sinergizma i zakonitosti spoljnjeg i unutrašnjeg spoznavanja iz objektivnog i duhovnog sveta.

     Stanje Apsoluta sa četiri svojstva: svest, postojanje, blaženstvo i težnja za ispoljavanjem, čini početak manifestacije u Kosmosu. Apsolutna svest je indukovala u Kosmos ispoljavanje raznovrsnosti logoidnih svesti, i sve su one bez slobodne volje i sa mogućnostima uslovljavanja evolucija u svojim vasionama logoidnih svesti. U ovome momentu nas interesuje manifestacija koja se odvijala u našoj vasioni do sada, i ona koja će se odvijati do završetka evolucije čoveka u logoidnoj svesti. Drugo činjenično stanje koje u ovoj tački naše evolucije moramo uzeti u obzir, je postojeće stanje razvoja čovekove vrste na Zemlji u našoj sunčevoj vasioni. Pri tom polazimo od svih ispoljenih stanja i faktora do danas sa svim njegovim nasleđem u evoluciji. Logoidna svest nasledila je i razvila sva svojstva Apsoluta (svesti, postojanja i blaženstva) sa manjom kapacitivnošću i nijansama razlika između logoidnih svesti. Sve one sposobnosti reagovanja koje su u evoluciji razvijene pod uticajem logoidne volje u potpunoj organizaciji i harmoniji, nasledili smo kroz genetsko nasleđe evolucije, što smo nazvali nesvesnim umom. To i jeste nesvesno za naš um, ali je ustvari deo svesnosti nastao pod uticajem logoidne svesti. Sva integracija rada ćelija i organa i svih ispoljenih tela u čoveku, svi energetski tokovi i sva hemija, usklađeni su logoidnom voljom u savršenstvu i harmoniji i tu nisu potrebne naše intervencije. Odstupanje uma od logoidne svesnosti nastalo je pod uticajem ispoljavanja slobodne volje. I upravo ovaj deo uma odnosno sposobnosti reagovanja potrebno je uskladiti sa logoidnom svešću da bi napredovali u evoluciji. Svi problemi ispoljeni u evoluciji čoveka do današnjeg dana, posledica su ispoljavanja slobodne volje i uma, koji grade svoje univerzume u već postojećem univerzumu logoidne svesti. Nama predstoji put da uskladimo naše funkcionisanje sa logoidnom svešću, da povratimo harmoniju u sebe i okolinu, čime se eliminišu svi problemi bolesti i patnje.

    Međutim ono što imamo kao  specifično u razvoju uma i svesti čoveka, je slobodna volja i razvijeni instrumenti uma za iskustva ispoljavanja objektivne svesti u svim njenim dimenzijama postojanja. Iz prethodnih razmatranja u kojima su razrađeni procesi evolucije slobodne volje i uma kod čoveka, videli smo da je evolucija slobodne volje i uma samo jedna faza, kako u evoluciji čoveka, tako i u evoluciji logoidne volje. Ta faza se nije mogla izbeći, već se morala iskusiti u evoluciji čoveka i logoidne svesti.

     Samo ukupnom spoznajom dobra i zla, isti se mogu prevazići i ući u jedinstvo cilja - svesti. Videli smo da završavajući svoju evoluciju uma i ostvarivanjem jedinstva ličnosti i individualnosti, čovek ulazi u stanje logoidne svesti sa svim iskušenim sposobnostima reagovanja objektivnog ispoljenog sveta. Sada je pitanje šta se tu može učiniti ?

     Prvo imamo jasan cilj dostizanja stanja logoidne svesti čije osobine poznajemo. Imamo stanje neuravnoteženog i polarizovanog uma, koji se mora uravnotežiti i prevazići dualnost uz ostvarivanje jedinstva ličnosti i individualnosti. Kada imamo cilj i znamo globalni put i sadržaj akcija, znamo što nam je činiti da sa što više sreće i harmonije u sebi i društvu idemo do cilja. U narednom tekstu ćemo detaljnije razraditi način i put dolaska do cilja.

     Slobodna volja i delovanje uma su instrumenti koje smo morali koristiti u procesima spoznaje objektivnog sveta, i oni su nas udaljili od ponašanja i harmonije koja se ispoljava pod uticajem logoidne volje. Čovekova je vrsta dostigla i prešla maksimalnu tačku u ispoljavanja destruktivnog   uma, a i ovaj se materijal ne bi ispoljio da to nije slučaj. Znači postoje epohalni uslovi i znanje bržeg uravnotežavanja uma i njegovog transcendiranja.

     U ovoj tački pred nama su dva zadatka. Prvo, da više ne formiramo um u smislu negativnog ispoljavanja slobodne volje. Drugo, da očistimo negativne naslage umnih utisaka nastalih kroz nasleđe kao posleidca ispoljavanja slobodne volje.

     Pre nego razradimo načine i akcije u realizaciji ovih zadataka, osvnućemo se na početne i završne osobine božanskog ispoljavanja a to su: svest, postojanje i blaženstvo. U prethodnoj knjizi ("Procesi stvaranja - sinergija") i ovoj knjzi, dovoljno je ukazano na oblike ispoljavanja svesti i na faze u razvoju uma, dok u nastavku slede načini razvoja i osvešćivanja uma do logoidne svesti.

     Kada je u pitanju postojanje, u obe pomenute knjige iznešeni su argumenti koji upućuju na shvatanje sinergetskih procesa stvaranja i relativnosti stanja postojanja kroz čitave procese manifestacije.

     Kada je u pitanju blaženstvo, obzirom na naučeno i vlastita iskustva, potrebno je naglasiti sledeće. Blaženstvo je stanje koje čovek može iskusiti u stanju nirvane i prisustvu božanske svesti. Navešću samo neke od osobina ovoga stanja koje je moguće izraziti i kojima treba naći mesto u ispoljavanju svoga uma. Ta ispoljavajuća svojstva su punoća života, stanje radosti bića koje se emanira kao ljubav u okolinu i stanje poštovanja i pobožnosti.

    Sledeći iznešeno čovek može iskusiti integrackijom  spoljne i unutrašnje spoznaje, stanje logoidne svesti i tada može da se ispoljava celovito.

     Stanje radosti je božansko svojstvo koga je moguće dostići, nezagađivanjem svoga uma negativnim osobinama i utiscima u tekućim i narednim akcijama života, i odstranjivanjem negativnih utisaka iz već izgrađene memorije svoga bića.

     Stanje poštovanja i pobožnosti je, ustvari, stav poverenja, jednakosti, uzvraćanje ljubavlju i dobrotom, poniznosti i skrušenosti prema svemu ispoljenom kao eksplicitnom izrazu božanskog. Ove stavove poštovanja i pobožnosti, pored izraza u spoljnom obličju, treba izgraditi i kao unutrašnji stav predaje i molitve i komunikacije mislima.

     Stav predaje proizilazi iz shvatanja božanskog jedinstva, i da je sve što činiš rezultat uticaja božanskog kroz tebe, da pripada kao i ti božanskom, a ne tebi kao produktu slobodne volje. Molitveni stav pored navedenog obuhvata i zahvalnost na životu i postojanju u božanskom ispoljavanju.      

     Osećaj moći, gordosti i osionosti su negativni polariteti navedenih osobina, koji su velike zapreke čovekove evolucije.

     Čovek u ovome objektivnom svetu, niti može biti izolovan, niti treba da se izoluje, nego da svojim pozitivnim stavom čini za sebe i okolinu sa kojom živi u simbiozi duhovnog sveta. Pošto će se društvo kao celina još dugo ispoljavati u funkciji uma kakav jeste, sa svim pozitivnim i negativnim osobinama, pojedinac može da uspostavi svoju opciju i svoju ulogu, da ne bude zahvaćen vrtloženjem uma u sebi i iz okoline, i da ne teče u umovima. To je moguće uraditi ako se razume i osvesti struktura i funkcija svoga uma, i tada treba omogućiti prisustvo svesnosti, odnosno svedočenju svoje individualnosti u delovanju uma. Ovim zahvatom se celi um dovodi u stanje svedočenja, i ma kakva snaga događaja i emocija koja se dešava oko njega, neće ga moći uvući u sebe i izvesti iz uloge svedoka. U takvim situacijama svedočeći um će znati šta je najbolje da preduzme, šta treba činiti, čime će dati najpozitivniji doprinos situaciji i okolini.

    Sve negativne osobine koje može da ispolji čovekov um kao što su: nerazumevanje, netolerancija, nelagodnost, potištenost, depresija, ludost, mržnja, ljutnja, ljubomora, zavisnist, pijanstvo, krađa, nasilje, ubijanje, nanošenje zla, zavađanje, raspirivanje negativnosti, patnje, bolesti, nesreće, tuge, nemaštine, prisvajanja, otimanja, bogaćenja, laganja, nepoštovanja, nametanja svojih gledišta drugima, sukobljavanja, opiranja, i sve ono što može izazvati negativne utiske u umu, samo su polariteti pozitivnih osobina u čoveku. Znajući to, treba se opredeliti za nestvaranje novih polariteta u umu, ni pozitivnih ni negativnih, nego neutralnih, i čišćenje negativnih utisaka, čime se vrši i neutralizacija dualnosti polariteta. Tim putem postižemo čistotu uma, veći stepen jedinstva ličnosti i individualnosti u čoveku, harmoniju u ispoljavanju čoveka i društva, odnosno ostvarivanje raja na zemlji, i dostizanje nivoa logoidne svesti.

    Ono što do sada nije dovoljno objašnjeno je način ucelovljivanja čovekovog bića i proces bržeg dolaska do prosvetljenja i završetka evolucije čovekovog uma.

    Radoznalost i htenje spoznavanja, opredelilo mi je put upoznavanja sa širokim spektrom metoda i iskustava u svim oblastima nauka, religija i graničnih oblasti u evoluciji i razvoju čoveka. Uverio sam se da svaka od njih metoda rešava određeni aspekt, i daje određeni pomak na putu razumevanja i razvoja uma. Svojim iskušavanjem uverio sam se da neke od njih imaju različite mogućnosti dometa i ostvarivanje različitih nivoa uma i svesti. Neke od tih metoda dovode do nirvaničnog stanja svesti uz odgovarajuće vreme, doslednost i upornost. Nirvanično iskustvo se ostvaruje dostizanjem jedinstva ličnosti i individualnosti, odnosno stanja logoidne svesti, ali bez moći snage koju logoidna svest naše vasione ima, i koju je ostvarila u jedinstvu sa jezgrom života u procesima kosmičke evolucije kao i same kosmičke svesti. Logoidna svest naše vasione je ostvarila iskusto svesti o sebi i kosmičke svesti i jedinstvo sa jezgrom života , i kroz kosmičku evoluciju je stekla sposobnosti uslovljavanja evolucije vasione.

     Dosegom razvoja svoga uma do nivoa logoidne svesti, čovekovoj individualnosti sa logoidnom svešću predstoji evolucija i procesi ucelovljivanja sa svojim jezgrom života (materijalnom česticom iz kosmosa, uzrokom ispoljavanja božanske iskre), a zatim iskušavanje drugih logoidnih svesti u kosmosu, kako bi na kraju zadobila sve moći i  kosmičku i apsolutnu svest.

     Sve naprednije verske zajednice sa svojim religioznim učenjima, stale su u tački dostizanja nirvaničkog stanja svesti. Retki su ljudi koji su dostizali i koji dostižu to stanje svesti, koje se naziva i nivo  svesti božanskih sinova. U mojim spoznajama ne postoje tragovi da je svest ljudskog porekla ušla u jedinstvo apsolutne svesti, mada je to put i cilj evolucije. Svakom čoveku odgovara specifičan put koga treba sam da oseti, što ne znači da ne treba koristiti razne puteve i širiti svoje spoznaje. Imao sam sreću i sposobnost da prepoznajem valjanost puteva i da ne odem u beskonačna lutanja i istraživanja. Osećam potrebu da sinergetski sintetišući sva svoja iskustva iz načina celovite spoznaje, iznesem ista u ovoj knjizi kao orjentire na jednoj stazi ukupnog puta spoznaje, razvoja uma i dostizanja razvoja svih nivoa svesti.

     Obzirom da svaki čovek ima određeni nivo razvoja čulnog uma i spoznaje objektivnog sveta, u ovoj knjizi ukazuje se na jedan od načina unutrašnje intuitivne spoznaje, koja sa spoljnom umnom spoznajom daje mogućnost ucelovljenja bića i ucelovljenja spoznaje.

     Telo treba prihvatiti u svoj svojoj složenosti, onakvoj  kakvu  smo  spoznali spoljnim opažanjem umom i opažanjima koja ćemo osetiti svojom unutrašnjom intuitivnom spoznajom. Spoznaja spolja i iznutra je celovita spoznaja. Um je tvorac svoga objektivnog sveta, a drugima ga saopštava rečima ili slikama. Reč - jezik je instrument komunikacije u spoljnom svetu. Spoznaja spolja je spoznaja jednog omotača, a spoznaja unutrašnjosti je spoznaja nutrine do spoljnog omotača kroz svo vreme i prostor manifestacije. Razumevanje i unutrašnje iskustvo uvodi nas u unutrašnji duhovni svet. Ulaženjem u svoju unutrašnjost, mi ustvari svoju pažnju odvraćamo od spoljnjeg sveta ka unutra. Tim gestom mi okrećemo i svoja čula od spoljnih objekata u svoju unutrašnost. Prestankom čulnog kontakta uma sa objektivnim spoljnim svetom, um se smiruje i zaustavlja, i tada nastupa individualnost kao vidilac unutrašnjeg duhovnog sveta. Komunikacija u unutrašnjem svetu je intuitivna - komunikacija između bića. Biti bez misli je zaustavljanje uma. Zbog toga i jeste meditacija na ništa veoma snažan metod u zaustavljanju uma. Uvođenje svesnosti u objektivnu umnu svesnost se ostvaruje ulaskom u unutrašnjost svoga tela i duhovno postojanje. Osvitanjem svesnosti u umnoj spoznaji um se usporava, i rado beži u san, kad se susreće sa povećanom pažnjom, koncentracijom i meditacijom, jer svi ti postupci zaustavljaju i ukidaju um.

     Pre nego otpočnemo proces ulaska u unutrašnjost tela i sticanje iskustava unutrašnjom intuitivnom spoznajom, potrebno je izvršiti relaksaciju tela nekom od poznatih metoda koje se sada predaju i u školama. Napominjem da su posebno uspešne metode relaksacije unutrašnjom vizualizacijom svakog dela tela (yoga nidra). Završetkom ove operacije potrebno je izvesti opraštanje svemu onome što je učestvovalo u formiranju uma. Procesu se prilazi zatvorenim očima i u memoriji utisaka polazi se od najsnažnijih emotivnih događaja, koji se sa puno volje oživljavaju na način kako su se odigrali. U toj situaciji svesno se donosi odluka oprosta za sve aktere u događaju i oprašta se svemu onome što je izazvalo uzbuđivanje uma. Neutralizacijom toga događaja, pojaviće se sledeći sličan prvom. I sa njim treba isto uraditi. Taj proces treba voditi dok se u umu javljaju takvi utisci gde treba oprostiti. Ovaj proces se ne završava u jednom danu, i treba ga ponavljati dok se javljaju utisci za oprost.

     Sledeća operacija koja bi bila korisna da se izvede je čišćenje negativnih utisaka iz uma. Prvi korak za ovaj proces je takođe relaksacija tela (izvedena na prethodno opisani način). Drugi korak je opuštanje uma putem obraćanja pažnje na ritmičko disanje i izvođenje ritmičkog disanja. Obraćanjem pažnje na disanje i unutarnje kretanje daha, skreće se pažnja unutar tela i okreću čula prema unutra. U organizam se unosi svesno veća količina vazduha i prane i podiže se nivo unutrašnje energije, takođe se podiže i nivo unutrašnje pažnje. Za ovaj proces možete koristiti bilo koju tehniku disanja ili pranajame što vam odgovara. Ako nekome ove prakse nisu poznate, onda može koristiti   tehniku datu pod naslovom ,,ishrana i disanje ,,

     Sada se može pristupiti čišćenju negativnih utisaka uma. I za ovaj postupak razvijeno je niz metoda koje možete raditi sami ili sa stručnim licem za odgovarajuću metodu. Ako već nemate neku od metoda koju koristite, možete koristiti sledeću: Zatvorite oči i iz memorije pozovite najtraumatičnije utiske u svoj operativni um. Odaberite jedan od utisaka i potpuno ga oživite u svom umu onakvog kakav je bio u momentu nastanka. Tu mentalnu sliku oživljenu napunjenim emocijama proširite u prostor da mentalna šema eksplodira i emocije nestanu u vakumu, a zatim skrenite pažnju na drugu stvar. Posle raspršenja ovog utiska, u um izlazi naredni sličan prethodnom s kojim ćete tehniku izvoditi na isti način, i tako redom dok se utisci pojavljuju. Čovek koji ima iskustva i koji je očistio svoj um, i ove tehnike takođe transcendira i prolazi kroz stanja uma i svesti.

    Posle provedenih ovih praksi čovek ima smiren um i potrebno je da stekne određena iskustva reagovanja iz svakog nivoa ispoljavanja uma. Ukoliko je neki čovek u prethodnim životima iskusio određene nivoe umova i svesti, on će se u procesu unutrašnje spoznaje naći na nivou koji dalje treba da iskušava. U procesu unutrašnje spoznaje sebe postoje četiri nivoa uma kojima odgovaraju četiri dimenzije (podravni) ispoljavanja, i četiri forme tela.

Nivoi uma                                                    Dimenzija-svet                               Forma tela

Čulna umna spoznaja                                Fizički svet             Fizičko telo

 Unutarnja spoznaja energetska          Eterični svet            Eterično telo

 Unutarnja spoznaja emocija               Astralni svet            Astralno telo

 Unutarnja spoznaja misli                   Mentalni svet           Mentalno telo

 U narednom tekstu biće istaknuto kako se ulazi u unutrašnju spoznaju i  samo bitni orjentiri iskustava svakog nivoa, dok svakom praktikantu ostaju istraživanja bez granica.

      Za ulazak u unutrašnjost tela odnosno unutrašnju spoznaju, kao i u prethodnim slučajevima potrebno je proći relaksaciju tela, opraštanje, čišćenje uma i ritmičko disanje. Treba zatvoriti oči i svu svoju pažnju preneti na unutrašnjost fizičkog tela. Opažanjima ulaziti u svaki deo fizičkog tela i sve organe. Osvrnuti se na rad ćelija i funkcionalnost kompletnog organizma  možete svojom trećom rukom (mentalna energetska ruka) da milujete unutrašnje organe. Nakon potpune spoznaje unutarnjeg fizičkog tela u stanju ste da vidite spoljni izgled eteričnog tela. Ne zadržavam se na fizičkom telu jer je svima poznato.

     Pre nego otpočnemo proces ulaska u unutrašnjost eterične forme-tela i sticanjem iskustava unutrašnjom intuitivnom spoznajom, pogledajte kako funkcioniše sva ta vaša unutrašnja struktura i vidićete oblik vašeg eteričnog forme-tela, ono ima isti oblik kao i vaše fizičko telo, ali je struktura energetska, sa sistemom energetskih tokova i energetskih centara.

     Ovo telo i ovi centri su analogno svesne energetske pumpe, koje vrše pogon i upravljanje energetskim tokovima i razmenom energija u telu sa ćelijama i organima, i izvan tela sa večnim postojanjem. Ovo telo je podložno spoljnim utiscima sugestije i hipnoze. Na ovo telo, pošto mu je struktura energetska, ne deluje gravitacija i može se voljno kretati kroz prostor ali ne i vreme. Ko ulazi u ovo telo može istraživati formativni svet ove podravni.

     Kada iskusite unutrašnje eteričko telo i dok se još nalazite u unutrašnjosti eterske forme, ukazaće vam se spoljni oblik astralne forme koji je isti kao i fizičko telo, ali je ispunjen emocijama i ima sivo prozirnu boju. Ima svoj sistem funkcionisanja i snažno je povezano sa umom. Astral svojim emocionalnim snagama daje dinamiku umu. U ovoj formi su sadržani svi emotivni sadržaji uma prethodnih života. Na ovo telo ne deluje gravitacija, ono može po volji da se odvaja od fizičkog tela i može da se kreće samo u dimenziji prošlog vremena. Astralna dimenzija ima svoj formativni svet iz prošlog vremena. Ovu pod-ravan možete istraživati, ali je bitno steći iskustvo i svest, da bi se moglo ići dalje. Spoznajom astralnog tela iznutra, možete uočiti mentalnu formu spolja.

    Mentalna forma spolja ima istu formu kao i tri prethodne, ali je ispunjena mentalnim sadržajima. Ovo telo je kreator mentalnih formi i akcija u objektivnom svetu. Mentalni plan su vrata i spoj sa duhovnim planom koji je u sasvim drugoj i hijerarhijski višoj ravni. Mentalno telo prožima i uključuje sva formativna tela svojih podravni. Ono ima svoj mentalni formativni svet  u kome se može kretati u dimenziji vremena prošlosti i budućnosti, ima indukcione sposobnosti delovanja na druga mentalna tela. Ono je stvaralac u objektivnom svetu. Sa ovim telom se dolazi do prosvetlenja. Kada um dostigne stabilizaciju u mentalnom telu, tada je na delu individualnost kao božanska svest u telu čoveka. Fizička supstancija tela se profinjuje, jer se telo očistilo od svih ometajućih utisaka i funkcioniše po zakonitostima logoidne volje. Individualnost za razliku od umnih tela nema ni formu, nego je svest u domenu prostiranja logoidne svesti sa središtem u individualnosti. Svesnost u obliku svetlosti čak prosijava i kroz fizičko telo čoveka koji je u kontroli individualne svesti . U ovoj fazi mentalne svesnosti u fizičkom telu, pažnja i čula se usmeravaju prema trećem oku, jer se putem njega ulazi u dimenziju duhovnog sveta i putem njega se stiču iskustva duhovnog sveta. U duhovnom svetu sve je strukturisano od duhovne supstancije i sve je za naše poimanje živo. Fizičko telo, iako profinjeno da može levitirati, u sebi uvek sadrži inerciju i ona vremenom postaje smetnja dalje evolucije. U kosmičku dimenziju svesnosti se ne ulazi sa formom fizičkog tela bez obzira na profinjenost, jer u iskustvu kosmičke svesti rastapa se i sama individualnost. Postoje takođe i neki drugi pristupi u duhovno telo, ali ako čovek nije prethodno iskusio razvoj četiri nivoa uma, korištenje tih metoda može dovesti do cepanja ličnosti i šizofrenije, kada se um deli po dimenzijama i funkcioniše istovremeno i nekontrolisano od strane individualnosti. Iskustvo duhovnog tela je najveći stepen funkcionisanja individualnosti i ljudskog bića.

       Sa ovom svešću se uranja u duhovni svet i vraća u objektivni svet. Sa ovim umom svest čoveka čini kreativnu puninu i stiče stanje prosvetljenosti u objektivnom svetu. Sa logoidnom svešću ulazi se u duhovni svet i iskušava se stanje nirvanične svesti. Obično su se na ovome stanju zaustavile Vere-religije. Ličnost u spoju sa individulanošću dolazi do uvida iz duhovnog sveta i na taj način um dolazi do spoznaja. U duhovni svet ulazi samo individualnost i ona nema oblik (formu), nego je svest omeđena individualnim osobinama sa sposobnošću reagovanja. Ulaz u duhovni svet se ostvaruje vizijom trećeg oka ili spuštanjem frekvencije tela i svesti na veoma niske nivoe, kada se ostvaruje veza i korespodencija sa višim oblicima svesti. Individualnost na duhovnom planu teži spoju sa  svojim kosmičkim jezgrom života putem kojeg dolazi do mogućnosti sticanja snaga i moći. Tako kompletirana logoidna svest ulazi u kosmičko ispoljavanje, i sa iskustvom istog, transcendira individualnost i postaje holografska tačka Kosmičke svesti. U šestoj dimenziji Kosmičke svesti ne postoji stanje čoveka, nego samo stanje Boga sa svim moćima i težnjom da se iskuse stanja drugih logoidnih svesti u Kosmosu. Sa svim tim iskustvima Kosmička svest je pred skokom ulaska u stanje ne-dimenzija, ne-vremena i ne-bića, u stanje Apsoluta, koji je opet u stanju pokretanja svih i novih manifestacija u svemirskoj beskonačnosti, odnosno u relativnosti.

XVII  REZIME

     Čovek novoga doba se rađa u ovome vremenu rađa činom rođenja i njegovom evolucijom.

     Dete rođenjem u sebi nosi svu genetsku memoriju od početka evolucije čoveka, kao i svu podsvesnu memoriju od sticanja slobodne volje i civilizaciskih dostignuća iz svojih reinkarnacija.

   Čovek je satkan od znanja. Setite se koliko je znanja smešteno u jednom genu, a čitava građa čovekovog tela je Kosmos u malom. Zašto ne otvoriti tu datoteku znanja, i otvoriti se za komunikaciju sa Kosmosom i svim u Kosmosu. To je danas moguće i svaki pojedinac nosi u sebi te ključeve. Ovom knjigom ponuđeni su čitaocu neki od tih ključeva, i zavisi od svakog pojedinca kada će se i koliko će se otvoriti za svesnu spoznaju i za znanje postojanja i evolucije. Taj jezik spoznavanja je čistota vaše duše i uma i unutrašnja intuitivna spoznaja,  pored vaše čulne spoznaje.

     Ono što je današnjem čoveku potrebno, jeste učiniti da mu ta memorija bude dostupna, kao i civilizacijska spoznaja ovoga doba, koja je upotpunjena svim oblicima spoznaje i reagovanja, ali nije kristalizovana (ne bukvalno) tako da  može biti konzumirana na adekvatan način.

   Danas nije teško poverovati da je čovek ono što razume i što spoznaje. Pitam svakog čitaoca, zašto ne biti celovit u celini postojanja?

 Shvatajući sa objektivnog stanovišta postojanje svemira, kosmosa, vasiona, čoveka i svega ispoljenog u vasioni, shvatajući procese relativiteta holističko sinergetskog stvaranja i ispoljavanja, čovek može shvatiti relativnost ukupnog postojanja i igre stvaranja i ispoljavanja. Ovim dvema malim knjižicama, daje se savremenom čoveku kao mogućnost način razumevanja, razvijanja i sticanja viših nivoa uma putem unutrašnje intuitivne spoznaje, dostizanje do svesti i dalji put evolucije sa svešću.

Ukazano je na kosmičku celinu relativnog stvaranja i ispoljavanja kroz sve forme i kroz sve faze relativnog vremena, od početka manifestovanja do danas. Ukazano je na mehanizme funkcionisanja uma i svesti kao na implicitne poretke koji izviru iz početnog i završavaju u jedinstvu sa početnim, kao i na sve eksplicitne poretke, koji izviru iz implicitnih poredaka, a takođe izviru i jedni iz drugih; a sve to ulazi u sintezu sa početnim, unoseći sva bogatstva oblika i reagovanja, dajući poticaj novim igrama manifestacije i ispoljavanja.

     Ovim pozivam sve oficijelnosti ove civilizacije da pristupe novom načinu edukovanja, gde će se um čoveka razvijati da shvati objektivni svet; da ubuduće um ne opterećuju mentalnim i emocionalnim sadržajima koji ga mute i ograničavaju, nego da ga čiste i da um uvek bude čist, i da može unutrašnjom intuitivnom spoznajom bogatiti sebe kroz uvide u više dimenzije svesti i svetove postojanja, i da na taj način ispoljava prosvetljenog čoveka sa harmonijom u sebi i sa kompletnim postojanjem.

     Meditativnim pristupom sadržajima ovih kniga moguće je shvatiti relativnost ukupnog postojanja, stvaranja i uslovljavanja, sticati spoznaju svih mehanizama uma i svesti i vršiti transcendiranje svega spoznatog u celinama. Integrišući mehanizme reagovanja i memorija ličnosti i individualnosti, vi se osposobljavate da ulazite u sve dimenzije relativnog postojanja, i da tim putem crpite spoznaje i iskustva iz tih dimenzija postojanja i koristite ih u svom tekućem životu kao prosvetljen čovek. Ovim je ukazano na put, a svaki čovek treba da ga iskušava na svoj analogan način, kroz čulnu spoljnu i unutrašnju intuitivnu spoznaju.

     Na ovome putu ćete se zaista menjati.

     Apelujem još jednom na sve one koji budu razumeli ovo gradivo, da svojim delanjem doprinose načinu edukovanja čoveka u ovom novom dobu i sa novim pogledom na svet.

KNJIGA  III.

GRANICE RELATIVNOSTI  STVARANJA  I  POSTOJANJA

I. OSVRT RECENZIJE

SINERGIJA KAO SKRIVENI PRINCIP PRIRODE

 Vidljive fenomene prirode, bioloških sistema i društva moguće je, sa više ili manje uspeha, opisati klasičnim zakonima uključujući tu i složene stohastičke procese. Dakle, u ovom slučaju radi se o fenomenologiji, odnosno onom delu stvarnosti koji opažamo klasičnim komunokacionim kanalima. Medjutim, pravi pokretači procesa ostaju skriveni, pa čak i veze izmedju fenomenološkog i „stavri po sebi“. Moše se reći da je tu vezu moguće objasniti kvantnom talasno funkcijom, i to onim njenim delom koji nazivamo klasična kvantna funkcija. Pored ovog dela, dela kvantne funcije postoji još jedan, nekalsični, koji ima karakter ne-lokalnosti. Pomoću njega je moguće „zakucati na vrata“ onoga dela stvarnosti koju nazivamo „stvar po sebi“ i njima se služi autor Drago  Bjelica.

   Za čoveka, ograničenog u prostoru i datog datom vremenu, saznanja o skrivenoj sinergiji prirode je važna, ali je za život u jednom ljudskom veku daleko važnija sinergija, koju inače nazivamo mudrost. Zato se treba setiti mislilaca kao što je Lajbnic koji je govorio da “Posle duhovnog mira od svih stvari ovoga sveta najvažnije je zdravlje, za čije očuvanje najviše značaja imaju medicina i tehnika”, odnosno Hipokrata koji je još u doba aničke Grčke znao da “Celini prirode pripada i ljudska priroda, koja je potčinjena istim zakonima kao i sva priroda, jer je sve božansko i sve ljudsko“. Zato se sada na nov način nameću stara pitanja, na koja je moguće dati sledeće odvovore:

Religiozan čovek intuitivno zna i veruje, duhovnik osim što zna, imanentno i oseća, a mistik se poistovećuje sa sopstvenim izabranim viđenja Boga, ali niko od njih ne zna šta je Bog.

Ateista a priori ne veruje u Boga, naučnik je racionalni skeptik koji sumnja i ne interesuje ga šta je Bog, a panteista, polazeći od principa harmonije prirode, istražuje šta je Bog, i šta je božansko u nama.

Religiozni vernik je u poniznosti prema Bogu, a grešnik u strahu od smrti.

Duhovnik je u miru sa sobom, ljudskim i božanskim u sebi.

   Mističar je u iluzijama o Bogu, i mogućnostima ostvarenja moći.

   Ateista je u raciju zdravorazumske logike i u uverenju apsoluta slobode izbora i slobodne volje.

   Naučnik je u sumnji, nadi i veri kao uverenju.

   Panteista je granicama raspodele koju daju harmonijski procesi.

   Bogataš je onaj koji ima imovinu i/ili novac, i kome su očuvanje i uvećanje novca i imovine osnovni cilj.

   Bogat čovek je onaj koji pored uvećanja svog duhovnog i materijalnog bogastva vodi računa i o prirodnom i društvenom.

   Srćan ćovek je onaj koji u sebi nosi mudraca.

   Mudrac je biće mere, a Bog bitak Mere.

   Posle mudraca u biću nastupa Nemi logos i Scenario koji sadrži dejstva, odnosno Akciju, koju naše biće dovoljno ne razume, ali preko fenomenološkog uočava da se radi o Harmoniji, te da naše biće da bi preživelo mora ostvariti jedinstvo (sinergiju) prirode, čoveka i tehnike, u meri i po meri.

   Teme i zaključke koje pokreće autor ove knjige o nastajanju i postojanju daju mnoge odgovore i sve dovode u relacije mogućeg.

   Zato je Sinergizam teorija i praksa; uspostavljanja i bivstvovanja duhovnog mira i zdravlja pojedinca, očuvanja harmonije u prirodi, unapređenja poslovnog, tehničko-tehnološkog i društvenog razvoja organizacija i država koje su iznutra srećne, a spolja poštovane.

30.05.2005. Prof. dr Đuro Koruga

II. UVOD

   Ova, kao i dve moje prethodne knjige, imaju nešto drugačiji pogled na svet i postojanje od uobičajenih iskustava i učenja ljudi ovoga doba. U spoznavanju sebe i spoljnjeg sveta, većina ljudi koristi samo čulnu spoznaju, odnosno um. Um je sposobnošću svojih čula, kao mehanizam spoljne spoznaje, ograničen na delimičnu spoljnu spoznaju. Da bi nešto spoznali onako kako jeste, potrebna je celovita (holistička) spoznaja. Ta celovita ili holistička spoznaja, obuhvata sve aspekte percepcije i spolja i iznutra, od materijalnog do energetskog i idejnog, i od postojanja do nepostojanja sa svom relativnošću. Pristup ovoj građi podrazumeva strpljenje i razumevanje i ako se sa tim uđe u njeno proučavanje, nagrada može biti sposobnost celovite spoznaje, odnosno bogospoznaje. Težnja za spoznajom nastajanja i postojanja bila je kod pojedinih ljudi prisutna u svim vremenima, pa postoje mnoga učenja, mnoge upute i mnogo puteva spoznavanja. Svi se ti putevi, ipak, ulivaju u najkraći put. Taj  put ide evolucijom od ličnosti preko individualnosti, a zatim do logoidne i kosmičke svesti. Moć sinergetskog stvaranja i ispoljavanja odvija se kroz pojedine oblike svesnosti. Ti oblici svesnosti svoju manifestaciju ograničavaju prostorom koga prožimaju i vremenom koga uslovljavaju. Prostorni ambijenti sinergetskog manifestovanja i ispoljavanja su: kosmos za apsolutnu svest, vasiona za logoidnu svest, a planeta Zemlja za ispoljavanje objektivne svesnosti i evoluciju uma čoveka. Sinergetska moć uma na Zemlji se ostvaruje kroz organizovanje i počinje od "sebe" čoveka. Moć uma raste sa njegovom evolucijom, razvojem i širenjem i sposobnošću organizovanja, do nivoa planete Zemlje. Dalja evolucija i sinergetska moć čoveka odvija se putem individualnosti do logoidne i apsolutne svesnosti.

    Koliko čitalac ovih knjiga u njihovo proučavanje unese više truda, strpljenja, razumevanja i meditacije, toliko će i ući u dubinu celovite spoznaje. Ne zaboravite da su granice celovite spoznaje u apsolutnoj svesnosti.

   Što čovek ne iskusi, ne može ni istinski spoznati.

   Ova, treća po redu knjiga, je moje reagovanje na utiske onih koji su čitali moje prve dve knjige:

- "PROCESI STVARANJA - SINERGIJA"

- "TRANSCENDIRANJE UMA - PUT KA PROSVETLJENJU"

   Ona obuhvata određene dublje aspekte mojih spoznaja i iskustava koji se temelje na čulnoj i intuitivnoj spoznaji, a koji mogu biti saopšteni u ovoj fazi čovekove evolucije  (civilizacije)  bez štetnih uticaja po nju.

    Kao što se evolucija objektivnog sveta naslanja na sve do sada ispoljeno, takvi su i zakoni spoznaje (koristi se sve spoznato u objektivnom svetu, kao i zakonitosti postojanja iz drugih dimenzija ukupne manifestacije u kosmosu, a njihova sinergija otkriva uvide celovite spoznaje i mogućnosti komunikacije sa višim stanjima svesnosti). Ova knjiga, kao i prethodne dve, osvrće se samo na manifestacione procese u čoveku, na Zemlji i vasioni našeg Sunca, i na njihovu povezanost sa kosmosom u hijerarhiji svesnosti. Ono što možda nije dorečeno u prvim knjigama, nastojalo se učiniti ovom, u meri shvatanja celine.

Ovi sadržaji su za one koji su dostigli izvesnu sposobnost orijentacije u manifestaciji, i koje pokreće želja za spoznajom sebe i svoje uloge u manifestaciji. Zbog toga ove knjige za neke ljude mogu biti teže, i zahtevati veći napor u razumevanju, kao i napor u iskušavanju svoga ličnog puta. Teškoću može predstavljati i to što je na malom prostoru izneto mnogo novih stvari, a dobar deo tih novih stvari su suprotne onima koje su naučene. To od čitaoca zahteva revidiranje mnogih ranije prihvaćenih stavova od čega mnogi beže. Ove knjige ni u kom slučaju nisu za zabavu, razonodu i trošenje ličnog vremena. One su za spoznavanje sebe i svoje uloge u ukupnom manifestovanju.

   Izvinjavam se onima kojima knjiga dođe u ruke, a za koje je duhovno i imaginarno nerazumljivo.Oni je mogu koristiti sa povećanom pažnjom i razumevanjem, i trud će biti koristan.

Kako umovanje uvek traži uzrok i posledicu, za očekivati je da krajnje pitanje kod razmatranja ovih stvari bude: Zašto potencijal apsolutne svesnosti uzrokuje manifestaciju?

Moje intuitivno naslućivanje odgovora na ovo pitanje upućuje na tri aspekta i to:

- pošto je kosmos ograničen u svemiru, manifestovanje može biti težnja za njegovim  proširenjem ili zasejavanjem novih kosmosa;

- potvrđivanje sebe, da se može nastati involucionim i evolucionim manifestovanjem u kosmosu;

- uživanje u manifestaciji stvaranja, ispoljavanja i evolucije.

   Apsolutna svesnost je izvan svih dinenzija, i uzročnik je ispoljavanja svih dimenzija i kosmičkog manifestovanja.

   Nadam se da će sadržaji ove knjige doprineti razumevanju i spoznavanju relativnosti nastajanja i postojanja sebe i svega ispoljenog.

III. . UVIĐANJE  RELATIVNOSTI   UMA

U inverznoj indukciji ega u božanskoj iskri, indukuju se dva polariteta svesnosti i to:

- polaritet objektivne svesnosti iz koje se ispoljava um i ličnost i

- polaritet logoidne svesnosti koji je nosilac individualnosti i njene evolucije.

   Ličnosti se u prostorno-vremenskom ambijentu logoidne svesnosti reinkarniraju i evoluiraju do faze razvoja mentalnog uma u čoveku kada dolazi do fuzije polariteta ega, pri čemu individualnost preuzima sve sadržaje ličnosti i nastavlja evoluciju čoveka kroz više oblike božanske svesti. Um se razvija iz sposobnosti reagovanja i stvaranja navika u dualnoj koncepciji subjekta i objekta, analogno laticama u pupoljku ruže koje se svijaju oko duše ograničavajući joj slobodu delovanja u objektivnom svetu, do faze rascvetavanja i oslobađanja individualne svesnosti, koja je u duhovnoj dimenziji svesnosti i u kojoj nema dualnog koncepta podele na subjekat i objekat.

    Ličnost se stvara čulnom svesnošću kao slika o sebi koja se razvija nanovo sa svakom reinkarnacijom. Ti manifestacioni procesi temelje se na nepoznavanju suštine manifestacije i svog drugog pola - individualnosti koja svedoči u večnosti i koja je u komunikaciji sa božanskim svestima.

To svojstvo neznanja je ujedno i uslov da bi se mogla razviti objektivna svesnost i postojanje u objektivnoj svesnosti, kao faza rayvoja u ukupnoj svesnosti u manifestaciji.

   U trenutku svoje evolucije, kada ličnost spozna sebe i svoju manifestaciju i prepozna način gradnje slike o sebi (um), ona dostiže mogućnost transcendiranja svoga uma. Tada dolazi do realizacije celovitosti čoveka i njegove celovite, odnosno logoidne svesti - što daje slobodu čovekovom postojanju u višim stanjima svesnosti - i prevazilaženja vremensko-prostornih barijera i dimenzija uma. Sve dimenzije postojanja imaju svoje zakone i harmonije postojanja koji se mogu i matematički izražavati. Sve dimenzije postojanja imaju svoje sinergetske procese manifestovanja i ispoljavanja novog. Sinergija stvaranja i manifestovanja se u svim dimenzijama odvija odgovarajućom faktorijelskom harmonijom, gde je svako novo stanje određeno svim prethodnim stanjima u manifestaciji i odgovarajućoj svesnosti.

   Ograničeno znanje koje nastaje iz ličnih reagovanja u manifestaciji i božanski nagon za stvaranjem svoga univerzuma, tera ličnost da stvara svoj univerzum na bazi samo ličnih spoznaja i sposobnosti organizovanja okoline, što sa sobom nosi sve probleme objektivnog postojanja. Tek sa evolucijom čoveka i otkrivanjem dimenzija podsvesti i nadsvesti u ukupnom manifestovanju, dolazi do postepenog prevazilaženja uma i spoznaje sa svešću ukupnog manifestovanja, kao i spoznaje svoje uloge u svemu tome.

   Dozvoljavajući sebi ulazak u stanje individualne svesnosti kroz intuitivnu spoznaju, mi ulazimo u komunikaciju sa svim višim oblicima svesnosti, koje su holografski povezane u sve-slobodi i sve-znanju.

Ovim želim da ukažem samo na neke aspekte toga kako se pažljivom umu relativnost potpuno otkriva.Uzmimo kosmologiju i astronomiju. Razmotrimo koliko se o njima zna sada, koliko se o njima znalo pre10, 100, 1000, 10.000 i 100.000 godina. Uzimajući u obzir zakonitost eksponencijalnog rasta spoznaje u vremenu, možemo pretpostaviti šta će se dešavati u ovim oblastima u narednih 10.000 godina. Danas mi tek prepoznajemo da se naša vasiona nalazi u galaksiji zvanoj Mlečni put ili Kumova slama. Nauka još nije otkrila kretanje naše vasione u galaksiji Kumove slame, niti kretanje galaksije u kosmosu, nego bazira svoje zaključke na pogrešnoj pretpostavci velikog praska.

    Ljudi koji su do spoznaje dolazili na intuitivan način a koje nazivamo misticima, znali su istine o tome u svim vremenima, kao i da naša vasiona ima složeno kretanje u samoj galaksiji, i da galaksija kao celina kruži u kosmosu oko jednog centra.

Pitam se kako ljudi mogu zamisliti kosmičku harmoniju bez jedinstvene svesnosti?

    Na isti način, posmatrajmo meteorologiju u poslednjih i narednih 100 godina, i videćemo kako se otkrivanjem zakonitosti na Zemlji i u vasioni dolazi do sve preciznijih kratkoročnih i dugoročnih prognoza. Isto se dešava i u drugim naučnim oblastima, kao i oblastima koje nauka naziva alternativom.

   Nauka još tretira Zemlju kao neživi subjekat, a ona je itekako živo biće koja ima evoluciju analogno čoveku. Zar Zemlja ne poseduje svoju unutarnju magmu sa svom njenom dinamikom? Zar zemljina kora, sa svom svojom faunom i florom koja postoji u simbiozi, ne predstavlja život nalik životu milijardi ćelija u čovekovom telu.? Zar atmosfera nema svoje zakone koji omogućavaju evoluciju na Zemlji? Zar stratosfera nema svoju dinamiku i zakone koji utiču na ispoljavanje zakona u atmosferi i na Zemlji? Zar ozonski omotač i magnetno polje ne utiču na ispoljavanje ostalih sfera i tela na Zemlji? Zar gravitacija i njeni zakoni ne daju stabilnost Zemlje u vasioni i stabilnost formi u sistemu Zemlje? Retki su oni koji znaju da Zemlja ima i svoju dušu i svoju individualnu svesnost. Na sličan način strukturirano je i Sunce i njegova vasiona.

   Astrologija planetarnih uticaja na čoveka, bila je prvi naučni pristup na Zemlji koji se bavio čulnim opažanjima kretanja planeta, zvezda i galaksija. Astrolozi su koristili ne samo čulnu, već i intuitivnu spoznaju i dolazili do preciznih i istinitih opažanja. Kosmička kretanja i kosmički uticaji spadaju u domen sideralne astrologije, a na čoveka se mogu prenositi od strane planetarnog bića i logosa samo preko individualnosti, a to znači pomoću intuitivne spoznaje. Retki su ljudi na Zemlji koji imaju znanja u oblasti sideralne astrologije. Planetarna astrologija bavi se kretanjem planeta u vasioni i njihovim uticajima na ljude. Planetarne uticaje čovek uglavnom prima preko ličnosti. Ti uticaji kroz vreme evoluiraju i zakonitosti uticaja se menjaju, a retki su astrolozi koji dubinski prate evolutivne promene i uticaje na planetarnom nivou. Astrolog u današnjem svetu nije pravi ako ne koristi čulne i intuitivne spoznaje. Interes za astrologiju u ovome vremenu oživljava. Astrologija kao i mnoge druge pojave se komercijalizuje na plitkim spoznajama, ali iza plitkosti dolazi i dubina.

   Današnji čovek je delom svestan da mnoge snage koje uslovljavaju njegovo nastajanje i postojanje dolaze od Sunca i njegove vasione. Malo je onih koji su svesni da se kompletna evolucija čoveka odvija u matrici logoidne svesti naše vasione. Slično je i sa galaksijama i strukturom kosmosa. Počev od čoveka pa do kosmičke svesti, vidimo da je svaki nivo manja jedinica ili sistem uslovljen od šireg i većeg sistema, i tako redom do kosmosa i apsolutne svesti kao polaznih jedinica u manifestaciji.

   Taj centar Kosmosa sa svojim snagama privlačenja - ljubavi i svesti, iskonski je polaritet sposobnosti reagovanja u odnosu na drugi polaritet svemirske inercije koja ima suprotno dejstvo (odbijanje). Ova dva polariteta daju mogućnost sinergije manifestacije. Sinergijom kruženja duhovnih snaga pomenutih potencijala, ispoljava se nova duhovna snaga koja ima kružni tok između njih, i koja oscilira u kosmičkom modulu podržavajući fazno, prvo jednu a zatim drugu duhovnu snagu. Te tri duhovne snage čine prvo trojstvo ispoljenog duha Kosmičke svesti u Kosmosu. To trojstvo, kroz jedinicu kompenzacije - Kosmos, ulazi u manifestaciju i istovremeno, sa naizmeničnim uticajem prožima Kosmos dajući mu snagu i svesnost manifestacije.

   Sunce sa svojom vasionom takođe čini celinu svojih telesnih formi i na sebe prima uticaje svih primarnih kosmičkih snaga, kao i druge inter-kosmičke uticaje galaksija i vasiona. Uslovi funkcionisanja faune i flore na Zemlji su veoma nežni, i ako bi Zemlja bila izložena direktnim kosmičkim uticajima, život na njoj ne bi mogao postojati u ovom obliku. Pošto logoidna svest i naša vasiona, a pre svega Sunce, prima sve te kosmičke uticaje, oni iste transformišu i šalju na Zemlju kroz zakonitosti funkcionisanja vasione, a koji na     Zemlji uslovljavaju evoluciju ovakvu kakva jeste.

    Nauka se još uvek deli i specijalizuje za sve uža područja, što je zakonitost razvoja objektivne svesnosti, i na taj način sve više prodire u spoznavanje manifestacije. Danas je sve očitije postojanje svesti da čovečanstvo živi u simbiozi sa sobom, sa prirodnim zakonima na Zemlji, u vasioni i dalje, da se celine na svim nivoima manifestacije međusobno prožimaju, i da je sve zavisno od svega.

Osvrnimo se zatim na relativnost uma sa aspekata života ličnosti (od rođenja do smrti). Kada se rodi, dete kao celina sa sobom iznosi u objektivni svet svoj nesvesni um koji nasleđuje iz genetskih i duhovnih resursa, kao i potencijal programa sudbinske evolucije za svoj objektivni život. Svesni um dete počinje da razvija od nule do kraja života, a nivo razvoja uma koji će dostići u svom životu zavisi od njegove sudbine i slobodne volje - mogućnosti su ogromne i kreću se od nule do logoidne svesnosti.

Posmatrajmo kako dete stvara um od oblika reagovanja do navika. Zatim možemo analizirati kako dete širi um sa povećanjem prečnika kretanja i iskušavanja, a zatim i učenjem. Osvrnimo se i na domete uma kreativnih ili duhovno razvijenih ljudi (mistika) za vreme njihovog života.

     Ovoj evolutivnoj zakonitosti spoznaje, čovek se nekada suprotstavlja donošenjem zakona pod uticajem posesivnosti uma, kao što su stvaranje granica ljudima, znanju i ekonomskim mogućnostima, zatim kroz zatvaranje i komercijalizaciju spoznaja i njhove primene. Spoznaje u čovečanstvu su toliko uznapredovale da se ne mogu ograničavati, pa će društvo morati ta pitanja da reguliše sa aspekta harmonije društva i socijalnih odnosa.

   Zatim se osvrnimo i na istorijsku dimenziju razvoja pojedinih epoha posmatranjem razvoja uma, počev od čitanja ostavljenih otisaka u materiji i zabeležene memorije u pisanom i usmenom obliku. Videćemo kako se um čoveka razvijao po epohama od svesnosti postojanja materijalnog oblika, preko instinktivnog uma, do sadašnjeg emotivnog uma. Ako u tim fazama uočite dosege prosvetljenih pojedinaca, susrešćete se sa mogućnostima mentalnog uma, a ponekada i božanske svesti. Na ovaj način možete steći predstavu o relativnosti uma kroz epohe.

   U razmatranju relativnosti uma, potrebno je koristiti celoviti pristup njegove spoznaje, ne samo sa spoljnje strane, nego i sa unutrašnje, što znači um u celini. U moje prve dve knjige dovoljno je rečeno o nastajanju i funkcionisanju svesnog, podsvesnog i nesvesnog uma, njihovom osvešćivanju u jedinstvu uma, te ulozi evolucije i čula u njegovom nastajanju, kao i načinu smirivanja i transcendiranja uma i dolaska do celovite svesnosti. Ovde želim da ukažem na put integracije i sažimanja svih tih spoznaja i sticanje celovite spoznaje. Ako sinergetski obuhvatate spoznaje i dostignuća u svim naučnim oblastima, dostignuća intuitivne spoznaje religioznih mistika sa intuitivnom spoznajom univerzuma, stvorili ste u sebi uslove sinergetske spoznaje svega u manifestaciji. Na vašem putu će se nalaziti i ljudi sa odgovarajućim spoznajama i sutuacije koje vam otvaraju celovitu spoznaju. Otvaraće se sve dimenzije postojanja. Spoznaćete sve misterije i enigme postojanja, i otvorićete božansko u sebi direktnom percepcijom. Osnovno od čega morate poći je da um shvatite kao instrument objektivne spoznaje u jednoj fazi čovekove evolucije koji se može upoznati, kontrolisati, upravljati, umiriti i transcendirati stapanjem sa individualnošću u božansku svesnost.

IV.   RELATIVNOST  POSTOJANJA  U  VREMENU  I VIŠEDIMENZIONALNA  POSTOJANJA

   Relativnost postojanja je odraz manifestovanja.

   Za početak manifestacije potrebno je dvoje. Jedno od tih dvoje jeste svemirska inercija.  Svemirska inercija je stanje postojanja koje možemo opisati tako da u svakoj tački deluju sile u svim smerovima iz te tačke. Te sile se međusobno poništavaju, što inerciju svemira čini   neograničenom celinom i dimenzijom postojanja, odnosno ne-postojanja svemirskog stanja. To drugo što jeste je svest sa sposobnošću reagovanja - dimenzija postojanja svesti. Ako ovo posmatramo sa aspekta sile, to možemo iskazati kao da u svakoj tački postojanja u toj dimenziji, svesnost deluje koncentrično na tačku iz svih smerova. Pored toga, svest ima svojstvo reagovanja (kretanja i modifikacije), što je uzročnik indukcijskih, odnosno sinergetskih pojava stvaranja i ispoljavanja u relativnom svetu i u inertnim poljima, što predstavlja manifestaciju, odnosno   pojavu  sinergije stvaranja i ispoljavanja.

   Svojstvo reagovanja svesnog osećanja je potencijal neispoljenog svesnog osećanja – Potencijala svesnosti i reagovanja, kao dinamika arhetipskih ideja i misli, koje predstavljaju potencijal te svesti prema praznini svemirske inercije.Taj Potencijal reagovanja neispoljenog apsolutnog stanja svesnosti u odnosu na svemirsku inertnu prazninu, izaziva manifestacionu indukciju koja se ispoljava u vidu vibracije sa pratećom dimenzijom vremena, i koja otvara prostore relativnim manifestacionim procesima. Taj vibratorni izvor je večan koliko i kosmička manifestacija, jer sa njim manifestacija i otpočinje. Ta vibracija je primorodijalni zvuk, nešto novo u odnosu na prva dva stanja, koje se ispoljilo kroz sinergetsku indukciju prve dvojnosti. Ono što jeste iskonsko i večno su Potencijal svemirske inercije i Potencijal reagovanja, svesnog reagovanja žive sile uzroka ispoljavanja Apsolutne svesnosti. Ta novorođena frekvencija koju možemo smatrati večnom, je sinergetski produkt prva dva potencijala, i u sebi nosi svojstva oba potencijala - svojstvo svesnog reagovanja i svojstvo inercijalne sile, kao i nasleđe sinergetskih potencijala reagovanja novostvorenog iz prethodna dva svojstva.

   Kosmos se ispoljava kao model sinergetskog kombinovanja ta dva stanja postojanja (postojanja i ne-postojanja), i relativno večne vibracije, što sinergetski ispoljava za nas večnu manifestaciju stvaranja u svim dimenzijama postojanja u Kosmosu. Prvi oblici manifestovanja ispoljavaju se kao virtuelna stanja i forme, zatim počinju da se ispoljavjui polja i snage, i na kraju involucije, materija. U manifestacionom procesu Kosmosa, sve novo što se ispolji ima sposobnosti kombinovanja i sinergetskog reagovanja sa prethodno postojećim, a to jesu sinergetski procesi stvaranja i ispoljavanja čitave kosmičke manifestacije.

   Pojava vibracije kao manifestacionog  procesa, sa sobom otvara i novu demenziju vremena u kojoj se mogu izvoditi manifestacioni procesi. Forme ispoljavanja imaju svoje planove nastajanja i vremena trajanja. Forme, ritmovi i vremena trajanja su različiti i zavisni od konstelacije kretanja i konstelacije svesnosti u svakoj sredini. Naše vreme objektivnog ispoljavanja je toliko kratko za dimenziju logoidnog ispoljavanja, da ovo smatramo večnim u odnosu na naše vreme i ti su odnosi analogni u odnosu na druge dimenzije. Ritmovi vremena u svakoj vasioni kosmosa su različiti i zavise od kretanja i konstelacija svesnosti.

    Mi na Zemlji, pored ostalog, vreme pratimo promenom faza dana i noći, kao posledicu obrtanja Zemlje oko Sunca. Vasiona i logoidna svesnost imaju svoje dane i noći, koji zavise od kretanja vasione u galaksiji. Na isti način i Kosmos ima svoje dane i noći, koje opredeljuje dejstvo prstena graničnika i njegovog pojačavanja  dejstva prstena Kosmosa ili prstena Haosa, što opredeljuje preimućsto pozitivni ili negativnih uticaja Kosmosa. Mereno našim vremenom, razlike u vremenu trajanja su ogromne između raznih dana i noći. Vidimo da je pojam večnosti u manifestaciji relativan i u funkciji je svesnog osećanja, uma i svesti. Sa stanovišta celovite svesnosti, samo dva početna stanja - potencijala su večna. Sva manifestacija je relativna: ima svoj početak i kraj i sve manifestovano ulazi u implicitno stanje početnog. Kako je rečeno u prethodnim knjigama, Kosmos je ograničen u svemiru, ne širi se, već je sa aspekta relativnosti postojanja ograničen poljima i silama svemira (haosa) i poljima i silama svesti Kosmosa (apsolutne svesti), i procesom svoje manifestacije se zgušnjava kao model relativnog ispoljavanja snaga, materije i svesnog postojanja.

   U Kosmosu su se ispoljavale i ispoljavaće se polja, snage, stringovi, kvarkovi, atomi, magline, vasione i galaksije, jer je Kosmos model relativnog stvaranja i ispoljavanja. Da ne bi došlo do relativne zgusnutosti snaga i materije, u Kosmosu su ispoljeni i inverzni modeli kosmičkom ispoljavanju, analogno crnim rupama, gde se dešava dipolarizacija i dekompenzacija snaga i materije, koje relativno postojanje ispoljenog svode na početna stanja manifestovanja.

  U PRAVILU SVAKA GALAKSIJA IMA SVOJU CRNU RUPU KAO MHANIZAM POVRATKA U POČETNO STANJE.

  Sa stanovišta celovite spoznaje, život ne treba vezati samo za organsko postojanje, nego za proces manifestovanja, jer manifestacija jeste život, i sve što se ispolji u bilo kom stanju postojanja ima svoj relativni život i svoje trajanje. Svaka dimenzija postojanja ima svoje forme ispoljavanja, svoju relativnost postojanja i svoje zakone funkcionisanja. Zakoni formatizovanog postojanja u svim dimenzijama su različiti, ali i slični, jer manifestacija počinje od jednog (svesti) i dve dimenzije postojanja. Da bi se čovek osvestio u postojanju, on mora iskusiti sve dimenzije postojanja u umu i u svesti i doći do celivite spoznaje i Apsolutne svesnosti.

   Logoidne vasione su prožete svesnošću logoidnih svesti- bogova, koji imaju svest o sebi i kosmičku svest, a kroz involuciju i evoluciju svojih vasiona stiču objektivnu svesnost. Logoidna svest, odnosno logos, ima takođe svoju evoluciju slično, ali inverzno čoveku. Materijalna čestica i božanska iskra (horus i eros) su polazište evolucije kroz sticanje kosmičke svesnosti, svesti o sebi, i na kraju objektivne svesnosti. Individualnost za logoidnu svest je vasiona, dok njenu ličnost predstavljaju bića koja evoluiraju u vasioni, i čiju objektivnu svesnost preuzima logoidna svest na kraju njihove evolucije, da bi time završila ciklus evolucije ukupne svesnosti. Čovekovo svesno osećanje sastoji se od dva oblika svesnosti, čiji su nosioci ličnost i individualnost. Individualnost je indukovana direktnom indukcijom božanske svesti, a ličnost inverznom indukcijom, odnosno pod uticajem slobodne volje. To znači da je ličnost inverzno indukovana u odnosu na logoidnu svest. Pri tome  čovek kroz evoluciju prvo iskušava, spoznaje i razvija objektivnu svesnost, a zatim će iskušavati i sticati svesnost o sebi i kosmičku svest.

   Evolucija čoveka nije vezana samo za objektivno materijalno postojanje, već i za druge dimenzije postojanja. Ako se posmatra samo čovekoliko postojanje na Zemlji dva do tri miliona godina unazad, što upravo čine razni naučni pristupi, mogu se primetiti kvantni skokovi u razvoju uma i forme (tela). Kvantni skokovi u razvoju uma dovode i do kvantnih skokova razvoja formi (tela), pri čemu su kroz epohe evolutivno razvijeniji nastavljali evoluciju, dok su oni koji su zastali u razvoju - izumirali. Ovo ističem zbog toga što ova epoha uvodi čoveka u novo raskršće kvantnog skoka uma, od objektivnog razvoja ka duhovnom razvoju. Put kroz raskršće će trajati epohama, koje će biti eksponencijalno kraće od predhodnih. Kraći put duhovne staze vodiće sazrele pojedince kroz druge dimenzije postojanja, dok će drugi put voditi kroz evolutivno materijalno postojanje uz asimptotsko približavanje duhovnom putu i materijalnom isčezavanju.

   Čovek u objektivnom stanju svesti težiće da postigne večno postojanje života i čoveka i da postigne celovitu svesnost. Naučni pristup razvoju u imitaciji prirode (Boga) vodiće ga na informatičkom planu digitalizacije do dostizanja svetlosnih brzina u obavljanju mnogih poslova putem računara, kao i do potpune robotizacije drugih poslova. Digitalizacija i hardversko-softverski komunikacioni standard i nano tehnologije, danas dramatično menjaju organizovanje i poslovanje približavajući ih brzinama koje graniče sa svetlosnom. Polako se izgrađuju virtuelno-digitalizovani sistemi funkcionisanja u spoljnjem svetu, što je slično delovanju holografskih sistema funkcionisanja u čoveku i prirodi (vasioni i Kosmosu), u kojima se odvija put evolucije čovekovog uma i svesti ka jedinstvu postojanja. Ulazak u genetiku i subatomsku manipulaciju stvaranja i ispoljavanja materijalnih čestica i energija, vodiće digitalizaciji i robotizaciji svih procesa koji će se odvijati velikim brzinama postižući rezultate koji su se u objektivnoj evoluciji sveta odvijali u epohama. To je ono što će  u matrici evolucije čoveka izvoditi iz dimenzije objektivnog postojanja u dimenzije mentalnog, duhovnog i svesnog postojanja. Razvojem i transcendiranjem uma, razvijaće se i transcendirati forme čovekovog ispoljavanja. Na taj način će čovek spoznavati sebe i svoje postojanje u relativnosti i svoj put bogočoveka. Taj razvoj objektivne svesnosti i objektivnog sveta, ima svoje granice postojanja kroz koje iščezava u više dimenzije postojanja.

    U inverznoj evoluciji čovečanstvo imitira razvoj božanskih moći kao spoljnu organizaciju zajednica, država i saveza do Ujedinjenih nacija. Kroz božanske zakonitosti bogospoznaje, moći se razvijaju na individualnom planu i putem razvoja svesti, dok to ljudi ostvaruju u spoljnjem svetu putem organizovanja društva i razvojem uma. Oni koji se bave duhovnim razvojem i mistikom mogu postići stanje kada moć sa individualnosti prelazi na ličnost.

   Potencijalna moć organizacije ljudskog društva je veća čim obuhvata veću populaciju, te je zbog toga i postojala težnja za moći upravljanja svetom, kao i u sadašnjem vremenu organizacija Ujedinjenih nacija. Na kraju, svako udruživanje i organizacija moći odražava se i predstavlja pojedincem. U dolazećim vremenima i organizacijama biće veoma bitna zrelost čoveka koji se dovodi na mesta organizovane moći. Sada smo u fazi demokratskog razvoja kada je populacija manipulisana od strane partija ili stranaka, verskih zajednica, moći nosilaca kapitala ili oružanih snaga, koje biraju pojedince na takva mesta. Pošto su promoteri tih manipulacija na nivou emotivne zrelosti, oni biraju emotivne ličnosti. Istorijski je redak slučaj da je na čelu države bio biran čovek mentalne zrelosti i ti se periodi smatraju zlatnim dobima. Zlatna doba čovečanstva se mogu očekivati kada organizovane populacije budu u stanu da biraju  prosvetljene (mudre ljude) za te položaje, i ako takve ljude mognu navesti da obavljaju takve funkcije.

   Pošto je čovek u svom evolutivnom razvoju koncipiran na sliku i priliku apsolutne svesti  ( A.Boga), to mu je i namenjena uloga da iskusi sve mogućnosti reagovanja umova i svesti počev od vibracije, pa sve do apsolutne svesti. Zato ga i možemo nazvati svedokom manifestacije i evolucije u Kosmosu. Materijalna forma čoveka nije logoidna, jer je nastala pod uticajem uma i planetarne svesnosti, ali je individualnost logoidna forma, a transcendiranjem uma usklađivaće se i forme bića sa logoidnom.

   To je sudbina čoveka u evoluciji na zemlji i sunčevom sistemu. Na pomenuto raskršće, kroz budućnost će stizati sve veći broj ljudi. Na to raskršće stizali su pojedinci i pre 10.000 godina. Legende su zabeležile Sina Sunca koji je čovečanstvu ostavio određene zakonitosti i orjentire kretanja u evoluciji. Tu tradiciju su nastavili božiji sinovi kao što su Krišna, Zaratustra, Buda, Isus i drugi adepti i učitelji unutrašnjih i spoljnih svetova, kao vesnici određenih spoznaja, filozofija i religija. U ovom i narednim vekovima, sve veći broj ljudi ulaziće u ovo raskršće pri čemu će se jedan broj ljudi opredeljivati za stazu duhovnog razvoja, a svi drugi koji budu išli putem uma objektivnog postojanja, primicaće se postepeno stazi duhovnog razvoja. Stazom objektivnog razvoja kojim ide matica čovečanstva, razvijaće se socijalni odnosi i socijalne zakonitosti koje će postajati kosmičke zakonitosti u evoluciji objektivne svesti za mnoge vasione u razvoju i nastajanju. Čovečanstvo će na planu razvoja objektivne svesnosti ostaviti iskristalisano iskustvo-znanje, zakonitosti socijalnih odnosa kao svoje kosmičko seme za manifestaciju postojanja u ovom kosmosu.

V. ČOVEČANSTVO  KAO  SVEDOK  KOSMIČKE  EVOLUCIJE

   Danas na Zemlji uglavnom postoje dva globalna verovanja o nastanku manifestacije i sveta: kreacionistički i evolutivni pristup, uz još neke nove pristupe koji se bliže holističkim pogledima na svet. Kreacionistički pristup temelji na kreativnom božanskom stvaranju, pri čemu svaka vera na svetu ima svoje viđenje i tumačenje. Evolucioni pristup polazi od velikog praska na koji se kalemi Darvinova teorija o evoluciji života na zemlji. Darvin je jedan od sjajnih umova jer je uočio određene zakonitosti evolucije u sličnosti formi i struktura. Međutim, on nije imao mogućnosti celovite spoznaje sinergerskih procesa stvaranja novog i prolaska stvaralačkih procesa kroz razne dimenzije postojanja. On je pretpostavio linearnu evoluciju sa prelaskom vrsta u vrstu, isključujući kreaciju kao sinergetski proces stvaranja i ispoljavanja novog, u čemu je načinjena greška. Evolucija je samo jedna faza ukupne manifestacije koja sledi kreativne procese stvaranja novog - usavršavanjem. Inače, evoluciji prethodi involucija, koja kroz kompenzacije u finijim supstancijama dovodi do ispoljavanja materije. Darvin nije dao celovitost evolucije, niti je objasnio nastanak vrsta, prepuštajući to slučajnosti. Njegov pristup nije potpun i rano je proglašen naučnom istinom, kao i neki drugi naučni pristupi. Do istine se može doći samo celovitom spoznajom a ne umom.

   Sve ispoljeno materijalno počinje od stringova, kao prelaznog oblika energije u materiju. Međutim, i string je posledica kreativnog kvantiranja, kao što je i svaka faza sjedinjavanja stringova u kvarkove, a ovih u neutrone, atome i dalje do ispoljenja objektivnog sveta, posledica sinergetskih kreacionih procesa kompenzovanja i ispoljavanja novog.

   Svaka ispoljena forma ima svoju duhovnu dimenziju, počev od ideje i misli, do energetskih magnetnih polja, preko svih formi i dimenzija postojanja. Sve te duhovne forme i njhova evolucija potiču iz Potencijala apsolutne svesnosti i  njenih sinova, i rezultat su sinergetskih kombinacija sa drugim Potencijalom svemirske inercije. U svemu tome duh je život, a oblik života postoji u svakoj formi.

   Duše čovekove vrste, kao i duše triju vrsta koje su prethodile čovečijom, stigle su u maglini logoidne svesti naše vasione i tu izvode svoju evoluciju. 

   Sinergetsko-holistički pristup koga sam izneo u svojim knjigama, podrazumeva i kreciju i evoluciju sa nešto drugačijim uvidima i tumačenjima. Kreacija kao proces preslikavanja ideja i misli sa finijih ravni postojanja na grublje ambijente postojanja, sinergetski indukuje manifestaciju, koja ispoljava novo. Jedna je Apsolutna svest kao uzročnik stvaranja i ispoljavanja duša koje evoluiraju do viših stepena svesnosti, odnosno manifestovanja, dok postoji niz kreativnih bića koja kreiraju i stvaraju prirodne zakonitosti po manifestacionim ravnima i sa ograničenim oblicima svesnosti. Razni oblici svesti, a na nekim ravnima i um, mogu biti kreatori sinergetskih manifestacionih procesa.

   Kada se govori sa stanovišta celovite spoznaje, evolucija je samo jedna faza ukupne manifestacije. Evolucija se može vezati za evoluciju bilo kojih formi u smislu razvoja vrste. Međutim, same vrste kao novo, nastaju sinergetskim manifestovanjem postojećeg i dobijanjem novog.

   Sposobnost reagovanja u apsolutnom potencijalu je apsolutna volja. Ona je uzrok frekvencije  kao kretanja i ispoljavanja duha. Razlika između potencijala apsolutne svesnosti i svemirske inercije je uzrok pojavi kretanja. Potencijal svemirske inercije je suprotan potencijalu reagovanja  apsolutne volje, i on nastoji da ograniči kretanje, odnosno potencijal apsolutne volje, te ga možemo smatrati potencijalom negativne, odnosno slobodne volje. To svojstvo negativne ili slobodne volje u inverziji objektivnog sveta predstavlja težnju za destrukcijom i razaranjem svih formi formativnog sveta. Ovi potencijali snaga su preteče ispoljavanja duha i svega ispoljenog na svim planovima postojanja.

   Prvi pokret izazvan sposobnošću reagovanja Apsolutne svesnosti u odnosu na Potencijal svemirske inercije, ispoljava negativnu indukciju svemirske inercije i ta dva potencijala sa svojim regovanjima ispoljavaju sinergetski produkt frekvencije i novu ravan postojanja ispoljavanja snaga. Impulsno kretanje koje pokreće potencijal apsolutne svesnosti, daje kretanje u jednom pravcu koje inercijalni potencijal svemira nastoji da ograniči. To nastojanje deluje na zakrivljivanje pravca kretanja, što kretanje zatvara u kosmički krug. Otuda sva zakrivljenja u kosmosu i Euklidov ptostor. To primarno kretanje predstavlja silu božanskog duha.

    Svemirska inercija se odupire struji kretanja kosmičkog duha i izazvanom indukcijom u sebi ispoljava suprotnu kružnu silu svemirskog kruga poznatog kao krug Haosa, odnosno strujanja negativne snage haotične ili slobodne volje. Ova dva polja, polje volje i svesnosti i inertno svemirsko polje, kompenzuju polje Kosmosa u bezgraničnom svemiru. Ta dva polja su pokretačke snage manifestacije u Kosmosu, koje ujedno sprečavaju da se uticaji kosmičke manifestacije prenose na svemir. Inercijalna snaga nameće forme i okvire, dok svesna snaga teži svesti, kretanju i neograničenoj slobodi. Interakcija dve suprotstavljene snage, između sebe sinergetski indukuje novu, treću uravnotežavajuću snagu - dinamičku snagu, koja oscilatorno pojačava uticaje prve ili druge snage i na taj način obezbeđuje naizmenično večnu pozitivnu ili negativnu dinamiku kosmičke manifestacije.

   Te tri snage, kao i tri oblika duha, su ispoljavanje apsoluta iz svog implicitnog poretka u eksplicitni poredak jedinstva Kosmičke svesti i Kosmosa. Te tri snage kao celina ispoljene kosmičke svesti, utiču na kvantiranje sila i na sve sinergetske procese ispoljavanja novog, na svim planovima postojanja. Taj plan kosmičke manifestacije i kosmičke svesnosti se direktno preslikava na vasionsko manifestovanje i ispoljavanje logoidnih svesti i njihovih vasiona. Kod ispoljavanja čoveka kao trećeg izvoda svesnosti, postoje znatno složeniji procesi, jer uključuju i inverziju volje. Ispoljena apsolutna svest u vidu kosmičke svesnosti jedina je u stanju da kreativnim preslikavanjem ispoljava individualnosti - duše sa potencijalom božanskih moći, koje mogu evoluirati do kosmičke svesnosti. Ta bića koja su nastala prvenstveno pod uticajem božanske volje, raspolažu božanskom svešću, međutim, čoveku je namenjeno da prvo iskušava objektivnu svest, to znači da prvo razvije ličnost do nivoa individualnosti. Ličnost kao dualnost individualnosti indukovana je inverzno, što znači pod prevashodnim uticajem slobodne volje, i može se smatrati četvrtim izvodom ispoljavanja svesnog osećanja. Međutim, pošto ličnost i individualnost daju celinu čoveka, možemo ga smatrati trećim izvodom.

   Logoidna svest, iako Bog naše vasione, ne ispoljava individualnosti - duše čoveka, ali uslovljava sve postojanje i evoluciju ličnosti do individualnosti i čoveka do logoidne svesnosti. Oni uslovljavaju i upravljaju bićima i snagama koje kreiraju u matrici logoidne svesnosti. Kada je u pitanju naša vasiona, tu se radi o logoidnoj svesti i sedam evolucionih etapa ispoljavanja i evolucije individualnosti - božanskih iskri, koje iza sebe ostavljaju vasionske zakonitosti u kosmičkoj svesti. Od tih sedam etapa ispoljavanja i evolucije, četiri etape pripadaju čovekovoj vrsti u skladu sa rasnim grupama.

  Četiri vrste individualnosti u našoj vasioni su:

- Bića-duše stvaraoci vasionskih snaga i zakona  u vasioni

- Bića- duše kreatori oblika, mrtve prirode, smrti i njihovih zakonitosti u vasioni

- Bića-duše kreatori bioloških zakonitosti u vasioni

- Individualnost čoveka za spoznaju objektivne svesnosti, evoluciju ličnosti i ispoljavanje socijalnih zakonitosti u vasioni.

   U svim sinergetskim procesima stvaranja i ispoljavanja novog u vasioni učestviju prve tri vrste duhovnih bića zavisno od svoga nastanka.

   Sva sinergetska dejstva ljudi počivaju na zakonima koje su ispoljila prva tri činioca manifestacije u našoj vasioni.

   Kreativnost čovekove vrste zavisi od njegove evolucije. Dokle čovek postoji sa umom, njegova kreativnost je vezana za spoljni objektivni svet. Međutim, kada njegova individualnost počne da preuzima ulogu upravljanja u čoveku, onda se stiču mogućnosti kreativnog stvaranja objekata mrtve prirode a zatim i žive, i tada dostiže nivo logoidne svesnosti.

   Neki duhovni učitelji poput Gurđijeva, tvrdili su da čovek ne poseduje individualnost - dušu i da je treba razviti kroz razvoj ličnosti. Međutim, ličnost je drugi i niži plan postojanja, i ona ne može imati moći kosmičke svesti da bi stvorila dušu. Individualnost u čoveku je  biće, čijim svedočenjem i pokroviteljstvom se odvija razvoj ličnosti, da bi na kraju preuzela sve sposobnosti reagovanja ličnosti iz svesnosti objektivnog postojanja.

   Čovek kao činilac kosmičkog ispoljavanja objektivne svesnosti, ispoljen je inverzno (kao u ogledalu) logoidnoj svesti da bi, kroz procese involucije i evolucije, mogao svedočiti evoluciji svih oblika reagovanja i svesnog osećanja do dostizanja svih nivoa razvoja uma i holografskih tačaka logoidne, Kosmičke i Apsolutne svesti.

    Apsolutna svest u svom implicitnom obliku je neispoljeno postojanje. Ona se ispoljava u eksplicitni oblik postojanja kosmičke i logoidne svesti, kako bi se ove nastavile ispoljavati kroz galaksije i vasione do objektivne ispoljenosti sadržaja vasiona na svim planovima postojanja i sa relativnim vremenima ispoljavanja.

    Logoidne svesnosti su direktne projekcije Apsolutne svesnosti, dok je čovek njihova inverzna projekcija koja iskušava objektivnu svesnost umnog postojanja i  istom bogati logoidnu svesnost. To upravo znači da je Kosmos, sa svim svojim potencijalom ispoljavanja sadržaja, ogledalo Apsolutne svesti (Apsolutnog Boga), koja se iz implicitnog stanja otvara kroz relativnu dimenziju vremena u eksplicitno stanje ispoljenosti kosmičkih sadržaja, i tim potvrđuje svoje nastajanje i postojanje kroz sve dimenzije relativnog postojanja.

    Slobodna volja je novi faktor ispoljavanja dualne objektivne svesnosti, koja unosi simetriju ispoljavanja suprotnosti u objektivnoj svesnosti. Kroz čoveka, kao inverznu tačku apsolutne svesnosti, odvija se evolucija reagovanja i svesnog osećanja - od impulsa kao kretanja, preko svih oblika reagovanja, do ispoljavanja svih nivoa umova i svesti, završavajući u holografskoj tački Apsolutne svesti. Sposobnost reagovanja, pulsiranje, odnosno frekvencija, je polazište manifestacije i određuje granice dimenzija postojanja i komuniciranja. Ono ujedno određuje i dimenzije vremena trajanja.

    Vremena trajanja su relativna i kreću se od nule (bezvremenosti) do beskonačnosti (večnosti), i to nam još jednom potvrđuje relativnost u manifestaciji. Celovitost čoveka strukturirana je kroz sedam globalnih sistema - dimenzija postojanja, što je odraženo u njegovoj celini od sedam formi (tela) koja su nastajala u involuciji, počevši od kvantovanja suprotstavljenih sila, do konačnog oblikovanja fizičkog materijalnog tela. Ta sva manifestovana kosmička iskustva, ugrađena su u strukturu čovekovih formi (tela) postojanja, kroz involucioni proces strukturiranja sedmostrukih formi ispoljenosti u čoveku. Sa tih sedam formi - tela nastalih u involuciji, završava involucija čoveka i započinje evolucija, kao obrnuti proces involutivnog puta, kroz koju čovek stiče spoznaje i znanja o tim formativnim involutivnim procesima. Na taj način on transcendira zakonitosti dimenzija postojanja i strukturiranja svojih formi (oslobađanja tela). Takođe, na taj način čovek u procesu svoje evolucije integriše sve sposobnosti reagovanja i razvoja raznih nivoa umne svesnosti i viših oblika postojanja svesti, dok svoj put ne završi u apsolutnoj svesnosti (kao holografska tačka apsolutne svesti).

    Čitav taj manifestacioni proces čoveka svedoči, od nastanka vibracije i empatičke indukcije putem arhetipskih slika svesnog osećanja od strane apsolutne svesti, i na kraju mnogih kompenzacionih procesa formativno ispoljava materijalne čestice i njene svesne arhetipske projekcije božanske iskre (duše). Te dve forme osnova su dualne manifestacije koje su uvek u nekoj energetskoj i svesnoj vezi.

    Materijalna čestica kao večno kosmičko jezgro ispoljavanja snaga, ostaje u kosmičkoj dimenziji postojanja, dok se njen arhetip - božanska iskra - privučena logoidnom svešću našeg sunčevog sistema, uključuje u njegovu maglinu i otiskuje na put involucije i evolucije naše vasione. Pošto je čovekova involucija i evolucija inverzna logoidnoj i kosmičkoj, tim mu je omogućeno da prvo iskušava i stiče objektivnu svesnost, a zatim logoidnu i kosmičku. Pod uticajem simpatetičke indukcije logoidne svesti naše vasione, duša čoveka indukuje ličnosti kao relativne nosioce iskušavanja objektivne svesnosti. Ta duša koju u svojim materijalima nazivam individualnost, jeste božanskog porekla i opstaje u dimenzijama svesnosti. Ona je relativno večna u manifestaciji naše vasione i u kosmičkoj manifestaciji, da bi isčezla u jedinstvu svesnosti apsolutne svesti. Ona je memorijski akumulator svih iskustava i svih znanja manifestacionih procesa koje preuzima od svojih ličnosti u reinkarnacijskim procesima, a zatim i svojim iskušavanjem kosmičkih manifestacija.

   Pošto su polja svesnosti i dimenzije svesti po prirodi suprotstavljene poljima snaga i dimenzijama snaga, to između njh nastaju reakcije koje čine sinergetske procese stvaranja i ispoljavanja novog (manifestovanje), a tragovi tih reakcija čine memoriju. U reinkarnativnim procesima ličnost je vezana samo za jedan život, a duša inkarnira toliko ličnosti dok ne stekne iskustvo ukupne svesnosti objektivne manifestacije, i izjednači se sa  svešću logoidne svesti naše vasione, da bi zatim našla svoje jezgro snage u kosmičkom postojanju, i tako sa ukupnim moćima logoidnog boga ušla u iskušavanje drugih svesnosti u kosmosu. Ovaj put bogospoznaje - sticanja celovite spoznaje i znanja - otkriva i sve druge puteve bogospoznaje.

   Mnoge religije i duhovna učenja govore o usnulosti čovečanstva u čemu ima izvesne analogije sa relativnošću postojanja. Naše stanje u ovome vremenu nije san, već je objektivna svesnost koja takođe ima svoje snove, koji obično predstavljaju zavirivanja u druge dimenzije, druga vremena i druga stanja svesnosti.Sa stanovišta relativnosti i i objektivnu svesnost možemo smatrati vrstom sna. Ljudi koji iskuse druge dimenzije postojanja i druga stanja svesnosti, uviđaju da je objektivno postojanje isto tako relativno kao i postojanje u drugim dimenzijama i drugim stanjima svesnosti. Zato objektivnu svesnost neki nazivaju usnulim stanjem. Iskušavanjem svih dimenzija postojanja i manifestovanja formi, čovek uviđa relativnost u postojanju i počinje da iskušava i transcendira sve nivoe uma i svesti. Razvoj objektivnog materijalnog sveta ostvarivaće se po zakonitostima umova na osnovu dualnog ispoljavanja pozitivnosti i negativnosti u simetričnom odnosu. Taj dualni razvoj sveg pozitivnog i negativnog stvaralaštva, razvija um do mentalne svesnosti sa postepenim transcendiranjem istog. Da bi čovečanstvo opstalo u svojoj evoluciji u objektivnoj svesnosti, ono uspostavlja i razvija socijalne odnose i zakone i na taj način prevazilazi uvek prisutne mogućnosti samouništenja, i napreduje u evoluciji uma i svesti.

   Od biblijskog ugriza jabuke objektivne svesnosti, čovek nije zaspao niti je isteran iz Raja, nego je na sebe preuzeo ulogu iskušavanja jedne nove dimenzije svesnog postojanja, bez koje se ne bi mogao zatvoriti krug igre kosmičkog stvaranja, ispoljavanja i potvrđivanja apsolutne svesnosti. Taj potencijal volje ostvarivanja krajnjih granica objektivne svesnosti toliko je snažan, da je organizovano udruživanje ljudi već hiljadana godina eliminatorno osuđivalo pojedince koji su bili vesnici budućnosti i celovite spoznaje. U pojedinim sredinama sveta, evolutivna zrelost došla je do nivoa tolerancije postojanja celovite svesnosti, na kojoj će temeljiti dalji ubrzani razvoj objektivnog čovečanstva, spoznaja funkcije uma i mogućnost postojanja odgovarajućih formi čoveka i u drugim dimenzijama postojanja. Društvo u dimenziji objektivnog postojanja će se još dugo razvijati dok ne iscrpi sve mogućnosti sinergetskog kombinovanja objektivnog ispoljavanja, odnosno dok se asimptotski ne približi dimenziji duhovnog postojanja i logoidne svesnosti.

VII. MENTALNA SVESNOST UMA - POSLEDNJA FAZA U RAZVOJU ČOVEKA I DRUŠTVA U OBJEKTIVNOJ SVESNOSTI POSTOJANJA

   Već ima desetina hiljada godina da su retki pojedinci ostvarivali mentalnu svesnost, ali su kao takvi bili toliko neobični u svojim sredinama, da bi odmah bili eliminisani kao vesnici neobičnog i nepoznatog. Potencijal nagona objektivne svesnosti ima svoj hod i zakonitosti spore i postepene evolucije, koja se mora evolutivno otvarati iz implicitnog u eksplicitni poredak. Po tom osnovu u narodu postoje izreke da "kokoš koja rano propeva - prva ide u lonac", ili "prvi se mačići u vodu bacaju". Samo društva koja su razvila toleranciju prema duhovnosti, imala su toleranciju i prema pojavi ljudi sa mentalnom zrelošću i svešću. To potvrđuju i istorijske činjenice: Mun, Krišna, Buda i mnogi učitelji, šamani, patrijarsi i babe pojavljivali su se i opstajali u istočnim kulturama sa tolerancijom duhovne komponente. Sudbina Isusa, kao i mnogih društava i nacija  kao sto su Bogumili, Kopti, Templari, Indijanci, kao i nosilaca vizija i naučnih pogleda za budućnost u srednjim vekovima Zapada, bila je da su žrtvovani kao remetioci postojećeg stanja i poretka. I danas u svetu, pojedine vere (religije) i pojedini nacionalizmi ukorenjeni u navike i tradicionalizam, dramatično utiču na organizaciju i razvoj društva eliminišući svaku pojavu koja remeti izgrađeni sistem tradicija i navika, i time dugoročno stvaraju uslove svoga zaostajanja i svoje eliminacije u objektivnom svetu.

   Analogne pojave se danas dešavaju i u najrazvijenijim zemljana sveta, gde se po osnovu posesivnosti razvio kapital-odnos do tačke kada isti postaje kočnica razvoja tolerancije i harmonije u razvoju sveta. Na posesivnosti, kao odnosu između ljudi i u društvu, razvio se i feudalni sistem i kapitalizam. Taj sistem je uneo dinamiku u razvoj društva, takmičenje kao i sve netolerancije, netrpeljivosti i ratove. Uz naraslu svesnost uma, posesivnost danas (kao i njeni produkti egoizam i kapital-odnos) sve više počinje da igra negativnu ulogu u razvoju društva i njegovih odnosa. U objektivnom svetu ispoljavanja, tehnološki razvoj i produkcioni odnosi dostigli su veliki zamah, kako u pogledu pozitivnih rezultata, tako i destrukcije, koji se ispoljavaju simetrično. Ta posesivnost koja se hiljadama godina smatrala temeljem razvoja civilizacije, ulazi u fazu izazivanja suprotnih i negativnih uticaja po dalji razvoj društva. U mnogim zemljama sistem vrednosti i odnosa izgrađen je na kapital-odnosu i tako utvrđen, da je svaki pokušaj promene osuđen eliminacijom. Kako svaka pojava u dualnom svetu ima svoju pozitivnu i negativnu stranu, tako i posesivnost i njegov kapital-odnos imaju isto relativno svojstvo. Relativna ocena uloge posesivnosti i kapital-odnosa u dosadašnjem istorijskom razvoju društva (sa stanovišta dinamike i civilizaciskog napretka objektivnog sveta) može se smatrati pozitivnom, ali će ta uloga u narednim fazama razvoja postajati kočnica razvoja i napretka društva. Ta posesivnost i kapital-odnos, izazivali su i nestanak pojedinaca, pojedinih društava i naroda, i to će se nastavljati i u budućnosti, s tim što će destrukciju i propast izazivati prvo u sebi, a zatim u drugima.

    Spoznaja sebe i proces dolaska do intuitivne i celovite spoznaje razara snagu ličnosti i ličnost dovodi na nulu, da bi se nakon toga mogao razvijati humani čovek na putu bogospoznaje.  U fazi emotivnog razvoja uma na zemlji malo je ljudi spremnih da se zaputi tim putem, ali će ih svakom godinom bivati sve više. Ona društva i one sredine koje ne budu u stanju da kapital-odnose prevazilaze razvojem socijalnih odnosa, solidarnosti i tolerancije, neće opstajati na duže staze.

   Svaka pojava u objektivnom svetu je dualna u vremenu, a mudar je onaj ko to zna i usklađuje svoje postojanje sa tim stanjima. Pojava socijalnih odnosa i socijalnih zakona sve je prisutnija u mnogim zajednicama sveta. Ti odnosi će razvijati toleranciju i harmoniju u svetu, a ko to ne bude razumeo i gajio, osudiće sebe na evolucionu eliminaciju. Ova pravila važiće i za pojedinca, i za nacije, i za vere, i za države. Dostignuti civilizacijski i tehnološki razvoj, kao i razvoj socijalnih odnosa, uvodi čovečanstvo u epohe mentalne svesnosti pojedinaca, a zatim i ukupnog društva. Te faze će biti i poslednje faze razvoja čoveka i njegovog društva u objektivnoj dimenziji postojanja.

   Svedoci smo dosadašnjeg istorijskog eksponencijalnog razvoja objektivnog sveta, i on će i dalje nastaviti tako da se razvija. To današnji um teško može da shvati i prihvati upravo zbog nepoimanja relativnosti postojanja, ali nosilac toga procesa nije matica društva, nego pojedinci koji sve češće ulaze u faze svoje mentalne zrelosti, a samim tim i kreativnosti u razvoju civilizacije i odnosa u njoj. Sve se više stvaraju uslovi kada kreativne misli pojedinaca podržava okolina, a nekada i priroda, ukoliko su one usklađene sa istom, i na taj način se veoma brzo materijalizuju u objektivnom postojanju. Da bi čovek ostvario mentalnu svesnost, on mora da se menja i iznutra i spolja. U toj promeni on ide putem iskušavanja i spoznavanja sebe od životinjskog do humanog bića, od eksplicitnog materijalnog postojanja, do implicitnog logoidnog postojanja, od ličnosti do individualnosti, od nagonskog čoveka do bogo-čoveka. To nije proces koji se ostvaruje samo umnom spoznajom, nego se spoznaja mora proširiti i intuitivnom spoznajom, a to znači i spoznajom svih dimenzija postojanja. Ego kao inverzni arhetip svesnosti je centar čovekovog stvaranja, ispoljavanja i obrtanja uma, centar posesivne snage i ispoljavanja želja, oko koga svaka ličnost snagama privlačenja i odbijanja izgrađuje svoj spoljni univerzum u čijem je centru ličnost. Sada zamislite skup takvih ličnosti i imaćete stvarnost u kojoj se nalazite. Faza razvoja na početku 21. veka (u kome se nalazimo), omogućava nam da prepoznajemo izlaze iz emotivnog postojanja i ulaze u područja osvita mentalne faze razvoja objektivnog sveta, koja pojedincima pruža šansu raskrsnice i odvajanja ulaskom u  fazu duhovnog razvoja. Put duhovnog razvoja otvara vrata logoidnog sveta i svetova drugih dimenzija postojanja, dok ga staza umnog razvoja  asimptotski vodi kroz vreme, kao na ivici ponora, i  približava ga putu duhovnog razvoja.  Ovim putem ide matica čovečanstva u iskušavanu objektivne svesnosti postojanja.To asimptotsko približavanje matice sveta duhovnom putu i čuvanje čovečanatva od stalno prisutne mogućnosti uništenja, uslovljavaju pojedinci sa zrelom mentalnom svesnošću uma koji će se javljati sve češće i u sve većem broju.

   Moć uma ljudi na nivou mentalne svesnosti je jako velika, jer im se otvaraju vrata svih dimenzija  postojanja i svih oblika svesti, jer su egoizam zamenili sa ljubavlju, a ličnost sa individualnošću.  U ovoj i narednim fazama takve ljude će podržavati i njhova objektivna okolina i božanska svesnost. Dok god čovek može da zloupotrebi svoje moći, božanske moći mu neće biti dostupne, i u tom slučaju moći će da raspolagaže samo moćima kroz spoljnu organizaciju sveta.

   Lični univerzum svakog pojedinca je virtuelan - izgrađen na opažanju svojih čula i verovanja. Kroz verovanje pojedinac upliviše na delove univerzuma drugih i time proširuje svoj univerzum. Međutim, svi ti univerzumi izgrađeni na umnoj spoznaji relativni su i nisu održivi u drugim dimenzijama postojanja. Mentalna svesnost je najveći stepen razvoja uma i tada je čovek u stanju da razumeva sebe, funkcije i rad svoga uma, kao i relativnost postojanja. U tom stanju on može da ulazi i u druge dimenzije postojanja i da mu se otvaraju područja svesnosti drugih dimenzija postojanja. Globalni put ljubavi za bogospoznaju može se sagledati i uporediti sa dva Ho Ši Minova puta, od kojih se svaki sastoji od velikog broja staza, a sve one vode od severa prema jugu i obrnuto. Jedan od tih puteva je put znanja, koji bi se mogao uporediti sa stazom bogova. Drugi put je put predaje, kada sebe predajemo bez ostatka onome, ili onoj volji  u koju se ima poverenje, da će nas preneti u druge dimenzije postojanja. Potencijal za obe staze je ljubav i težnja prema bogospoznaji. Svaki od tih puteva sastoji se od velikog broja ličnih ili individualnih staza, a sve vode istom cilju. Za izlazak na te puteve za svakog čoveka postoji uslov da razori svoj umni univerzum, zadržavajući sposobnosti reagovanja, da bi kao individua mogao ući u zajednički, viši logoidni univerzum. Sve vere- (religije) izrasle su na principu drugog puta - predaje sebe onome u koga se ima poverenje da nas može uzneti u druge dimenzije postojanja.

   Prvi put, put znanja, veoma je redak pa čak i slučajan. Ovaj put zahteva pristup sveznanju objektivnog postojanja koje se ispoljilo i koje postoji, kao i onom koje će se ispoljavati u budućnosti objektivnog sveta. Sa spoznajom relativnosti objektivnog sveta nestaju njegove granice i ostaje otvorenost prema drugim dimenzijama postojanja. Um i njegove granice nestaju sa objektivnim svetom. Prvi koraci u spoznaji sebe jesu mir, pažnja i jasnoća u spoznavanju svojih instinkata, nagona, emocija i misli, radosti življenja. Jasnoća i spoznavanje svih tih virtualnuh stanja i formi mora biti tolika, da ih čovek moze sagledati, spoznati, kontrolisati i istima voljno upravljati. Čovek kroz to ovladava strukturom i funkcijom svoga uma i tela, uviđa kako se um gradi i razgrađuje, sagledava granice svoga uma i univerzuma, sagledava sve veze u svome umu i veze sebe sa objektivnim univerzumom, vidi da ga posesivnost i mržnja jednako vezuju za objektivno postojanje, a da mu ljubav otvara druge dimenzije postojanja. On počinje da kontroliše i upravlja svojom voljom, i da istu usklađuje sa logoidnom voljom. On otvara svoja unutrašnja čula i postiže mogućnost komunikacije sa drugim dimenzijama postojanja otkrivajući primorodijalni zvuk kojim se apsolutna svest iz svoga implicitnog-neispoljenog počinje ispoljavati u kosmičku vibraciju koja večno traje i prožima sve dimenzije i svetove postojanja, sa sposobnošću reagovanja i komunikacije.  Osvešćuje svoja stanja snova, i sagledava relativnost svoga objektivnog stanja svesnosti.   Sagledava faze razvoja i moći uma i koristi ih za opšte dobro i evoluciju. I konačno, čovek sagledava svoju ulogu u postojanju i način  prevazilaženja uma.

   Moć mentalnog uma je na granici božanskog, i on će biti arbitar budućeg brzog razvoja čovečanstva u objektivnom svetu postojanja. Retki su ljudi koji se upuštaju u spoznaju uma. Još su ređi oni koji se upuštaju u spoznaju relativnosti, granica uma i drugih oblika svesnosti, a samo su slučajni oni koji mogu svedočiti o ograničenjima uma i prestanku svoje zaljubljenosti i vezanosti za um i objektivni svet, i kojima um postaje smetnja u poljima svesnosti.

   Arhetipska idejna forma je sinergetski model indukovanja i kompenzovanja životnih snaga, i njenih sinergetskih manifestacija i privlačenja snaga subatomskih i atomskih čestica u strukturiranju svih tela u čoveku. Holografska sinergetska koncepcija razvoja čoveka kao celine, ostvaruje se kroz razvoj njegovih formi sa sistemima svesnosti. Svaka forma u čoveku ima svoju svesnost i svoj sistem funkcionisanja. Ono što podrazumevamo pod čovekom nije samo fizička forma, nego je to holografska sinteza najmanje pet njegovih formi: fizičke, energetske, astralne, mentalne i duhovne. Ova duhovna forma je forma njegove večne duše koja  u sebi nosi programe umne evolucije, i nosilac je programa dalje svesne evolucije individue do apsolutne svesnosti.

   Kao što se neispoljena apsolutna svest otvara u eksplicitni poredak svih kosmičkih sadržaja, tako i duša nosi evolutivno ispoljavanje svih formi čoveka, kroz sva stanja postojanja od sposobnosti reagovanja do jedinstva u apsolutnoj svesnosti. Prosečna civilizacijska razvijenost ljudskog društva danas se nalazi na nivou emocionalne svesnosti, s tim da postoje pojedinci i na nivou instinktivne svesnosti, kao i oni sa mentalnom svesnošću. Sudbinski, i na sreću čovečanstva, postoje i retki pojedinci sa uvidima u sve vidove postojanja i njihova svedočenja daju orjentaciju pravcu kretanja čovečanstva. Sve što je ispoljeno u objektivnom stanju, u sebi nosi memoriju o svome nastajanju i svedočenju postojanja. Nauka u raznim oblastima nalazi metode iščitavanja tih memorijskih tragova, i dosta uspešno razumeva i iščitava prošle epohe postojanja. Istovremeno, postoji i kosmička memorija o svoj kosmičkoj manifestaciji, ali je ona  privilegija samo celovite svesnosti. Nauka često iskušava i procese zasnovane na pogrešnim pretpostavkama, koje vremenom otkriva i ispravlja, i to je jedan od razloga da se nauka asimptotski približava duhovnom postojanju. Kao što materija u sebi nosi tragove i memoriju o svom postojanju, tako i kosmičko postojanje u sebi sadrži memoriju svih ideja, misli, emocija i manifestacija, kao tragove postojanja koji nisu u dimenziji prostora i vremena. Upravo to kosmičko postojanje čini dušu nepovredivom od svih energetskih i materijalnih uticaja. Individualnost kao subjekt, za nas večnog trajanja, nosilac je iskušavanja objektivne svesnosti. Ona u toku vremena indukuje toliko ličnosti koliko je potrebno za iskustvo ukupnog opusa objektivne svesnosti, tako da je poslednja ispoljena ličnost koja je na kraju svoga razvoja toliko slična individualnosti da dolazi do njihove simbioze, posle čega je subjekat evolucije individualnost sa svim sposobnostima reagovanja ličnosti.

   Pošto je fizičko telo strukturirano od inertne materije, ono postaje smetnja daljoj evoluciji svesti koju nosi individualnost, zbog čega je fizička forma pogodna za evoluciju sa umom. Za dalju evoluciju sa individualnošću pogodne su duhovne i svesne forme. Iako je ambijent individualnosti duhovna dimenzija, individualnost može biti arbitar i u fizičkom telu, ali je tada čovek prosvetljen, svetac ili bogočovek.

   Nosilac čovekove večnosti je njegova individualnost - duša, koja skuplja sva iskustva objektivnog razvoja kroz vreme. Ambijent te evolucije i razvoja je vasiona našeg sunčevog sistema u kojoj je uslovljena kompletna evolucija koja se odigrava u vasioni u kojoj evoluira i čovečanstvo sa individuama i njihovim ličnostima.

   Individualnost se razvija do nivoa logoidne svesnosti naše vasione kroz razvoj objektivnih umova svojih ličnosti. Logoidna svest vasione preuzima u svoje iskustvo i objektivnu svesnost koju čovečanstvo daje Kosmosu kao svoj doprinos razvoju ukupne svesnosti. Individualnosti predstoji evolucija u Kosmosu i iskušavanje Kosmičke svesti kroz koju se gubi svojstvo i okvir individualnosti.

   U okviru Kosmosa, vasione su dovoljno udaljene jedna od druge planom ravnoteže kosmičkih uticaja da evolucija u vasioni ne bi trpela uticaje drugih vasiona i drugih logoidnih svesti.

   Jurisdikcija nad kosmičkom manifestacijom je u Apsolutnoj svesti.

   Kao što je Kosmos u igri apsolutne svesti ispoljen kao model manifestacije stvaranja i ispoljavanja svih formi na svim planovima i vraćanja u neispoljeno, tako je isto u mogućnosti da ispolji brzi model antikosmičke manifestacije, kada se sve ispoljeno dipolarizuje i dekompenzuje u  početne dualne forme. Opažane crne rupe odgovaraju ovim modelima dipolarizacije kao čistača kosmičkih ispoljenja, koje se nalaze u svim galaksijama.

   Kada pojedinac nauči da kontroliše svoje telo i um, on može da ulazi po volji u razne planove postojanja (nivoe svesnosti - dimenzije). On tek tada uočava i razumeva relativnost postojanja, i život i smrt u svim svojim relativnim stanjima ispoljavanja. Svaki nivo svesnosti čoveka i njegove forme ima posebne frekvencije postojanja u odgovarajućoj dimenziji postojanja. U tim dimenzijama čovek ima i svoje snove. Postavlja se pitanje da li pojedine forme čoveka imaju isti vek trajanja. Sve forme u čoveku imaju   različite dužine trajanja u vremenu, i smrt fizičkog tela ličnosti prethodi smrti ostalih umnih tela ličnosti, dok individualnost - duša ima večno trajanje u manifestovanju čoveka. Ove tvrdnje potvrđuju iskustva onih koji su osvestili ukupno postojanje. Iako su sve četiri umne forme svesnosti vezane za ličnost, smrt fizičkog tela nije istovremeno i smrt ostalih umnih tela. Smrtnost ostalih umnih tela dešava se u dimenzijama u kojima funkcionišu i koje nisu vidljive čulnom umu u budnom stanju. Posledice toga ogledaju se u mogućnostima transplantacije delova tela, kao i mogućnosti njhovog veštačkog zasejavanja i uzgajanja. Kao što se odvija život pojedinih formi (tela) čoveka u različitim dimenzijama postojanja, u tim dimenzijama se nalaze i memorije tih oblika svesnosti. To je i razlog što postoji mogućnost odvajanja pojedinih formi umne svesnosti čoveka, i mogućnost svesnog kretanja i iskušavanja drugih dimenzija. Te druge dimenzije imaju i svoja posebna vremena koja pripadaju tim dimenzijama postojanja.

   Čovekova ličnost funkcioniše u vremenu strukturiranom iz prošlosti i budućnosti. Vreme prošlosti je u memoriji prošlosti, a budućnost u programu sudbine do kraja života. Život u sadašnjosti je život u večnosti i on pripada čovekovoj individualnosti. Kada čovekova celina počne da funkcioniše pod uticajem individualnosti (umirenost objektivne svesnosti), onda znamo da je čovek prosvetljen. Astralnom telu (dimenziji) pripada memorija prošlosti, koja je čoveku dostupna izlaskom i funkcionisanjem u astralnom telu ili kroz proces regresije. Ovo stanje frkvencije u današnjem vremenu bitno utiče na funkcionisanje emotivne svesnosti objektivnog sveta. Mentalnom nivou svesnosti pripada i deo budućnosti koji se nalazi u programu života za ličnosti.

   Duhovna svesnost je plan funkcionisanja individualnosti i memorije individualnosti. Ona je za umno objektivno postojanje u večnosti, odnosno u sadašnjosti. Ustvari, i individualnost postoji u dimenziji svoga vremena, ali ova dimenzija vremena za ličnost je večnost, pošto se u tom vremenu završava evolucija i postojanje svih ličnosti koje pripadaju odgovarajućoj individualnosti.

   Iako u praktičnom životu ego u zatvorenom obliku vezujemo za ličnosti, on se rascvetava - kristališe u duhovnoj dimenziji i na kraju rasprskava i nestaje u dimenziji kosmičke svesnosti. Usudio bih se da kažem da sa prestankom individualnosti prestaje i čovek, i da u daljoj evoluciji postoji kao bog sa kosmičkom svesnošću i njegovim završetkom u apsolutnoj svesnosti. Ulazeći u celovitu spoznaju, čovek uviđa da smrt nije ono što podrazumevamo pod tim imenom u objektivnoj svesnosti, već da je smrt relativna i da se javlja u raznim formama manifestovanog postojanja. Pod terminom relativnih smrti, mogli bismo smatrati da su smrti završeci postojanja u pojedinim dimenzijama, te da smrt u jednoj dimenziji otvara rađanje u drugoj dimenziji i tako kroz svih sedam  dimenzija postojanja. To bi značilo da prva smrt predstavlja kolapsiranje sinergetskog procesa manifestovanja svsnosti i snaga u formu materije, a pretposlednja smrt bi bila smrt individualnosti i rađanje boga u Kosmičkoj svesnosti, dok bi sedma (i poslednja) smrt bila prelazak Kosmičke eksplicitne svesnosti u implicitni neispoljeni poredak Apsolutne svesnosti.

   U sagledavanju celovitig postojanja može se uočiti da snove između ostalog prate forme ispoljavanja života po planovima i dimenzijama postojanja. Svaka forma života ima svoju vrstu sna kada se aktuelna funkcija svesti privremeno isključuje iz manifestacije radi odmora i regeneracije snaga u manifestovanom procesu.

   Pošto u čoveku postoji višestruka svesnost i višestruki snovi, spavanjem, snevanjem i umirivanjem objektivne svesnosti aktiviraju se drugi oblici svesnosti i otvaraju druge dimenzije postojanja kroz koje se ostvaruje celovita funkcija čoveka. Pošto se kroz proces spavanja i sanjanja čoveku otvaraju i druge dimenzije postojanja, to je ovo stanje pogodno za proces osvešćivanja - privođenje svesti svih sadržaja podsvesnog i nesvesnog uma, odnosno ostvarivanje celovite spoznaje. U tom procesu čovek stiče sposobnost da unosi svesnost u svoje snove i da osvešćuje svoje snove i spavanje. Na taj način nestaju granice između budnog stanja i spavanja, i kroz taj proces dostiže se celovita spoznaja. Razmatranje života, snova i smrti, koje je izloženo ovde, kao i drugim mojim knjigama, čini se dovoljnim za one koji su u potrazi za spoznajom relativnosti i celovitog postojanja.

VIII. EVOLUCIJA OBJEKTIVNE SVESNOSTI NA IVICI PONORA

   Ovde se bukvalno ne radi ni o kakvom ponoru, nego se radi o granicama suprotnosti čije je razmeđe jedna tačka, kao što se stranice ponora završavaju u tačkama koje čine ivicu. Ivice ponora predstavljaju lica dualnosti. Uzrok stanja rizične manifestacije je inverzna indukcija uma u odnosu na uzročnu svest. Um je u celini indukovan polarnim suprotnostima, pa je i ispoljeni svet koji se odvija manifestacijama uma - ispoljen kao dualni objektivni svet. Tu se ne radi ni o kakvom grehu, niti padu čoveka iz carstva božijeg, nego se radi o kosmičkim mogućnostima stvaranja i ispoljavanja umom objektivnog stanja postojanja i zatvaranja involuciono-evolucionih ciklusa u Kosmosu. U tom ambijentu objektivne svesnosti um nastaje, evoluira i transcendira u viši oblik svesnosti. Evolucija uma se odvija do nivoa logoidne svesnosti, kako bi se u manifestaciji ostvarilo iskustvo inverznog postojanja i mogućnost povratka iz eksplicitnih u implicitne poretke. Um je modulator mogućnosti ispoljavanja dualnosti objektivnog sveta, pa samim tim i ispoljavanja četiri forme čovekovog umnog postojanja. I sve što se ispolji u spoljnje postojanje je dualno, a ta dualnost se odnosi i na karmičko-sudbinski ambijent ispoljavanja u lancu više ličnosti indukovanih odgovarajućom individualnošću. Uzročno-posledične zakonitosti važe kako u životu ličnosti, tako i u reinkarnacijskom ambijentu i procesima lanca života više ličnost jedne iste individualnosti.

   Slobodna volja je bila uzrok ispoljavanja uma. Slobodna volja znači slobodu uma da se opredeljuje za vrstu dualnosti. To u stvari nije sloboda čoveka. Sloboda čoveka znači oslobođenost od prisile dualnosti, odnosno oslobođenost od umne zavisnosti. U takvoj slobodi je preostala samo individualnost, čije postojanje pripada drugoj dimenziji vremena (za um znači večnost) i tada se može govoriti o slobodi i nepredvidivosti individue koja sledi božansku volju i njenog postojanja u sadašnjosti. Čovek nekada u nesvesnom nazire kao tragove nekadašnje slobode i zlatnog doba u prošlosti, što je ustvari memorija iz faza evolicije individualnosti dok nije ušla u sintezu sa polaritetima ličnosti.

   U ambijentu objektivnog postojanja uma, sva budućnost je uslovljena svom prošlošću i ukupnim programom mogućnosti objektivne evolucije. Zahvatanjem jedne dualnosti za objektivno ispoljavanje iz celine umne svesti, ostaje ili se indukuje njena dualnost u nesvesnom koja čeka na svoj red ispoljavanja. U tom klackanju dualnih ispoljavanja, postepeno evoluira i svesnost uma do nivoa mentalne svesnosti, kao poslednje faze njegovog razvoja. Sve što um stvara može da se iskoristi u dualne svrhe (pozitivno i negativno) za manifestovanje.

   Kako se svet svojim razvojem neumitno globalizuje, tako su moguća i globalna dejstva njegovog stvaralaštva. U prethodnim fazama razvoja ljudi su imali manje mogućnosti kretanja, manje mogućnosti komunikacija, bili su u manjim zajednicama, a njihovi su produkti bili manjeg dejstva i manje moći. Već u ovome vremenu, globalizacija sveta je prisutna u svim segmentima, tako da ivica provalije ne preti samo pojedincu i grupi nego čitavom svetu.

   Iako je čovekov um indukovan inverzno svesti, on postepeno evoluira do nivoa svesti i ta evolucija mu omogućava da izbegava krah, i da se udaljava od ivice vlastitog ponora. Svaka svest srazmerno dijapazonu svoga uticaja ima i moć. Takođe i svaki um zavisno od snage svoje ličnosti i sposobnosti organizovanja ostvaruje svoju moć u okolini. U ovome treba razlikovati jačinu ličnosti koja se ostvaruje kroz snagu ega, posesivnosti i sposobnosti organizovanja za uspostavljanje moći, od ovome suprotstavljenog kvaliteta, a to je mudrost kojom se ostvaruje najveći uticaj, ne sa snagom, već sa ljubavlju koja se daje.Um operiše na memoriji u dimenziji vremna.

   Moć i volja logoidne svesti je u vasioni, ali je ona jedinstvena. Moć i volja kosmičke i apsolutne svesti su u kosmosu, ali one su jedinstvene pa, što je uslov da  se može ostvarivati harmonija.

   Um takođe teži moći u spoljnjem svetu. Pošto je um model spoljnjeg manifestovanja čoveka, njegova je težnja da u svoj univerzum privuče spoljni svet i da istim upravlja svojim umom.

   Pošto su svi umovi slični, među ljudima i njhovim zajednicama vladaju suprotstavljeni intertesi, a svoju koegzistenciju uspostavljaju organizovanjem i uspostavljanjem svojih zakona. Po pravilu, kroz organizaciju pojedinac nameće svoju moć drugima.

   Težnja i borba za moć je najveća u fazi emotivnog razvoja. Nažalost, ovo je faza vrhunca ispoljavanja emotivne svesnosti kada u svakom trenutku čovečanstvu preti uništenje od samog sebe. Ova faza razvoja čoveka omogućava maksimalno ispoljavanje posesivnosti i maksimalne suprotnosti u sticanju moći. Trajnija je nedaća što su zakoni društva izgrađeni na podršci moći i posesivnosti, i većina ljudi se opredeljuje za emotivne ljude i upravu. I u ovim situacijama ljudi počinju da prepoznaju šta je to što ih kao celinu dovodi u opasnost. Nije više moguće uništiti drugoga, a da se ne izazovu uništavajuće okolnosti i za sebe. U ovo vreme sve više ljudi ulazi u faze mentalne zrelosti, i u toj mentalnoj svesnosti prepoznaje sebe kao deo društva i deo prirode, te počinje da se usklađuje i ponaša tolerantnije. Kada čovek postane svestan kako je svaka njegova manifestacija trag postojanja njegove celovitosti, on se menja i usklađuje sa okolinom i prirodom i postaje mudriji. Kako sagledava sebe kao delić društva i okoline sa kojima živi u simbiozi i bez kojih ne može da bitiše, labavi njegova posesivnost i težnja za moći, a raste svesnost o jednakosti i nužnosti tolerancije i podrške, te uspostavljanju odgovarajućih socijalnih odnosa. Razvojem međusobnih odnosa kroz paradigmu socijalnih odnosa, čovečanstvo se odmiče od ivice ponora i uplovljava u mentalnu zrelost. Sve više ljudi postaje svesno da su posesivnost i težnja ka moći glavni razlozi svih sukobljavanja i ratovanja, te da su to negativne i opasne osobine za dalji razvoj društva. Egoizam kao simbol jačine ličnosti, građen je vekovima kao uzor moći i dominacije, da bi u sadašnjem i budućim vremenima postao simbol prisvajanja, nasilja i zla, koji narušavaju mir i harmoniju u razvoju društva i sveta.

   Odnos prema mudrosti u današnjem društvu postaje tolerantniji. Mudrost u nauku ulazi kroz primenu intuitivne spoznaje. Ne postoji ozbiljnije naučno delo ispoljeno bez korišćenja intuitivne spoznaje, a u budučnosti će naučnik biti i mudrac koji koristi čulnu i intuitivnu spoznaju. Nauka sada jedino u matematici dozvoljava više i druge dimenzije, mada je u stanju da kontroliše i manipuliše memorijama na razne načine. Nastajanje i postojanje virtualnih svetova i memorija je ulaz u druge dimenzije i sve više ljudi postaje svesno da je čovek kao celina simbioza više dimenzija. Ovo nauka neće moći još dugo vremena da zanemaruje, ili će prepustiti svoju ulogu alternativi koja koristi i čulnu i vančulnu percepciju.

   Izbor mudrih upravljača će biti velika blagodet za populacije koje ih biraju, jer će se umesto suprotstavljanja ceniti i razvijati harmonija. Kako je ružno viditi trajna sukobljavanja između političara, stranaka, pozicije i opozicije, u borbi za vlast i lične pozicije, a ne u traženju rešenja za boljitak zajednice ili naroda. Oni koji se bezobzirno bore za vlast, kao i oni koji imaju ekonomsku moć a bore se da ostvare i političku, vesnici su despotizma i diktature. Kada čovek postane svestan da svaka njegova manifestacija ostavlja  trag (memoriju ) svoje celovitosti u objektivnom i kosmičkom postojanju, i da ga čeka popravni život u ovom i budućim rođenjima, on počinje da se menja i postaje mudriji.

IX.  KARMA - ZAKONITOST OBJEKTIVNOG POSTOJANJA UZROKA I POSLEDICE

   Zemlja kao planeta našeg sunčevog sistema sa svim svojim specifičnostima, ispoljena je kao ambijent za ispoljavanje i evoluciju objektivne svesnosti čovekove vrste. Taj dualni ambijent nije prepušten haotičnosti, nego je podređen zakonitosti uzroka i posledice - odnosno karme koja počiva na zakonu akcije i reakcije. Ova zakonitost usmerava evoluciju dualnosti do ravnoteže, što je uslov za prevazilaženje zakona karme i reinkarnacije , te zakona akcije i reakcije i limitacije.

   Čovek kao celina strukturiran je iz dve dualnosti i to: individualnosti sa božanskom večnošću, i ličnosti  kao nosioca iskušavanja i sticanja objektivne svesnosti ograničenog života i smrtnosti, kao šanse za kontrolu i usklađivanje objektivnog razvoja. Zakonitost uzroka i posledice u spoznaji  svakog čoveka i objektivnog sveta umne ličnosti, su u dimenziji njegovog uma. Međutim, dejstvo ovih zakonitosti se proteže na čitav ambijent čovekove umne evolucije, a to je poznato samo ljudima sa intuitivnom i celovitom spoznajom.

   Nauka je nastala na čulnoj spoznaji i zakonu uzroka i posledice u objektivnom postojanju. Ona ne poznaje celovitu funkciju čoveka, pa ni karmičku zakonitost u celini. Prateći materiju, energiju i memoriju, nauka ulazi u subatomski svet i nevidljivo. U ostvarivanju svojih ciljeva, pojedini naučnici koriste koncentraciju, kontemplaciju i manipulisanje virtualnim svetom (što su metodi i drugih svetova koji postoje), ali im, generalno gledano, inercija utvrđenih navika iz gradnje naučnih temelja objektivne svesnosti, ne dozvoljava izlazak izvan granica čulne spoznaje.

   Nasleđe božanske prirode u čoveku u obliku radoznalosti i težnje za istinskom spoznajom, ne mogu ograničiti nikakve sile objektivnog sveta, ni državni, ni naučni, ni verski zakoni. Težnja za istinskom spoznajom uvek je prolazila i uvek će prolaziti kroz sve organizovane barijere na dobrobit razvoja društva i civilizacije.

   U današnjem svetu, alternativni pristupi u spoznaji ne priznaju oficijelne granice, pa je tako i na planu duhovnog razvoja. Sve forme pojavnog sveta koje se brane granicama, a ne usklađuju se sa relativnošću evolucije i postojanja, osuđene su na prevazilaženje. Demokratizacija društva na Zemlji donosi izvestan stepen slobode, čime se labave mnoga ograničenja i ubrzava sinergetsko usklađivanje i globalizacija sveta.

   Kako je samo veličanstvena božanska promisao sa čovekom u kome se sučeljavaju unutrašnji i spoljnji univerzum, i um čoveka koji uviđa spoljni univerzum, i svest sa uvidom unutrašnjeg univerzuma. Čovek je ustvari tačka inverzije dva univerzuma i uma i svesti, i ključ spoznaje relativnosti i svih stanja postojanja. Neznanje je prepreka između čoveka i Boga. Instrument uma, koji mu je kao inverzija svesti indukovan da bi spoznao objektivnu svesnost ispoljenog univerzuma i sposobnosti reagovanja u njemu, i sam će postati prepreka unutrašnjoj spoznaji i stanjima svesnosti. Evolucija i razvoj samog uma čoveka dovodi do karike mentalnog uma, kao spoja sa svesnošću. Jedan od aspekata čovekove evolutivne uloge je da, otkrivajući sebe spolja i iznutra, otkrije svu relativnost postojanja i manifestovanje uma i svesti u čoveku i Kosmosu, i da potvrdi ulogu Apsolutne svesti u ispoljavanju, evoluciji i neispoljenom. U tom kontekstu možemo uočiti i neke aspekte, istorijske varijable i tačke sadašnjeg stanja. U ovom momentu i pored večnog stvaranja novog, sve ispoljeno u evoluciji se unificira i globalizuje. Udruživanje i državno organizovanje se takođe globalizuje prateći evolutivni put. Versko organizovanje se takođe globalizuje, prvo u velike verske zajednice, a zatim dolaze faze unifikacije i sublimacije u jedinstvenu i globalnu religiju bogospoznavanja.

    U poslednje dve hiljade godina religije su se pod uticajem uma diverzifikovale i širile snagom svetovne moći kojom su raspolagale, ili koju su imale iza sebe. Razvojem demokratičnosti na Zemlji i odvajanjem religije od države, izmiče se snaga uticaja vjere, a sve više postaje aktuelan uticaj organizacije i mogućnosti ostvarenja bogospoznaje kroz celovitu svesnost. Organizacija se sve više globalizuje i unificira u harmonizaciju postojanja i ostvarivanja jedinstvene religije bobospoznaje na zemlji.

   Niz naučnih disciplina iščitava prošlost iz tragova koje je ostavila manifestacjia o razvoju postojanja u materiji na Zemlji.

   Desetinu hiljada godina su stari tragovi koji su se prenosili usmenim predanjima, a šest hiljada godina se tragovi prenose pisanim znacima. U prirodi čoveka postoji i istorijski ređa mogućnost, čitanje memorija manifestacije iz memorija drugih dimenzija postojanja.

   Sudovi o prošlosti se ne mogu donositi sa aspekta aktuelnog poretka ili pojedinih religioznih ubeđenja, odnosno objektivnim umom. Istiniti sudovi mogu biti dati samo iz aspekta svedočenja čovekove individualnosti. Svakom ozbiljno informisanom čoveku današnjice sa univerzalnom spoznajom, istorijski gledano, danas se otkrivaju začuđujuće mogućnosti i dubine spoznaje koje su ostavile iza sebe pojedine vjere i pojedine civilizacije. Određeni aspekti spoznaje, za nas Istočnih civilizacija starijih od pet hiljada godina, aktuelni su još i danas na ukupnom svetskom planu spoznaje i potvrđivaće evoluciju do kraja razvoja objektivnog sveta. To potvrđuje da je mogućnost celovite spoznaje (putem intuitivne spoznaje) bila od davnina prisutna, da se milenijumima držala i prenosila u tajnosti, i da ova faza evolucije dozvoljava izranjanje ovih tajni u objektivni svet preko ljudi koji za njima žude.

  Joga, čija se određena iskustva ne mogu osporiti u objektivnom svetu, vezuje se za bogo-ljude Šivu, a zatim Krišnu, koji je povratio izgubljenu krija jogu u indijskoj civilizaciji. To potvrđuju i iskopine starije od 5000 godina.

   Već je 170 godina prošlo od kada je Babađi počeo da čini napore na unifikaciji bogospoznaja pojedinih velikih vera- religija, dajući zadatak Šri Juktešvaru da analizira i uporedi učenja Jovanovih otkrovenja iz Biblije, i indijske Sanatana darme. Juktešvar je to izneo u knjizi "Sveta nauka", gde je pokazao indentičnost viđenja ove dve velike  vere-religije u pogledu stvaranja i ispoljavanja celine čoveka i njegovog odnosa prema božanskom, odnosno  bogospoznaje i postojanja.

Čovek kao najinteligentnije biće na Zemlji, koje ima evidentnu evoluciju utvrđenu u nauci, ima svoje potpunije određenje u najstarijim religioznim shvatanjima o njegovoj večnosti u manifestaciji objektivne svesnosti. Put intuitivne spoznaje, koga možemo nazvati putem religiozne spoznaje, od najstarijih vremena do danas utvrđuje i potvrđuje zakone karme - sudbine, i inkarniranje čoveka u procesu evolucije. Isusove spoznaje i učenje, i sam njegov ulazak u objektivni svet, potvrđuje zakonitosti karme i reinkarnacije. Prošlo je više stotina godina od Isusovog rođenja, dok na odgovarajućim saborima nije donešena odluka da se isključi reinkarnacija iz hrišćanskog verovanja, kao put trajanja i evolucije čoveka. To je poznato poznavaocima hrišćanske religije. Tim stavom, hrišćanska tradicija stvorila je sebi nepremostivu prepreku u pogledu na svet i postojanje čoveka odbacujući intuitivnu spoznaju i evoluciju čoveka kroz reinkarnacije. Intuitivna spoznaja koja je temelj religije tim je stavljena u aut. I ta prepreka će ostati nepremostiva dok se ne otkloni, jer nije u skladu sa Hristovim učenjem i istinitim postojanjem.

   Negirajući istinske spoznaje o evoluciji čoveka i procesima reinkarnacije, organizovano hrišćanstvo svodi čoveka na ličnost, odbacujući božansku prirodu čoveka, postavljajući Zemlju u centar svemira - što odstupa od  naučne spoznaje,kao i istinite spoznaje, i odnosno prave religiozne spoznaje. Takvi zabludni stavovi danas su poznati mnogim ljudima i sveštenicima, ali zvanične hrišćanske religije ne odstupaju od tradicionalnosti i ponekad pogrešno donesenih odluka. To dovodi do toga da ljudi u hrišćanskom svetu masovno gube poverenje u sebe i svoje vere, i svoj interes usmeravaju na spoznaje i religije indijskog podkontinenta ili religije  spoznate celivitom spoznajom, kao i do masovne pojave sekti koje nude prihvatljivije poglede na svet i postojanje savremenom čoveku. (Ovde postoji izvesna distinkcija u zemljama koje su jedno vreme funkcionisale u komunizmu i ateizmu, gde je ateistički vakuum povratio interes za  vjere-religiju za izvesno vreme.)

   Poznat je evolutivni kraj svih pojava i stanja objektivnog sveta ukoliko sebe ne usklađuju sa evolutivnim dostignućima. Bežanje od evolutivnih i istinitih spoznaja je bežanje od odgovornosti i neznanje.

   Ono što čini razliku između čoveka i životinje je um sa slobodnom voljom i mogućnošću evolucije uma i svesti. Zar bi moglo čovečanstvo da napreduje bez duhovnog razvoja i duhovne memorije? Ni pakao ni raj, kao odredišta duša posle smrti u hrišćanstvu, ne daju mogućnost evolucije - ta mogućnost postoji samo u objektivnom svetu. Reinkarnacija je ta koja odvaja čoveka od životinje i koja ga vodi bogospoznaji i jedinstvu sa božanskim.

   Tehnike regresije i spoznavanja prethodnih života dostupne su danas svakom čoveku.

   Snovi čoveka kao riznica memorija prethodnih života potvrđuju reinkarnacijske procese.

   Procesi zasejavanja tkiva ili organa ljudi ukazuju da se tim putem razvijaju samo biološke osobine, a ne i duhovne.

   I konačno, zar treba odbacivati spoznaje i iskustva svih prosvetljenih ljudi koji svedoče o večnom životu i procesima reinkarniranja?

   Nove generacije ljudi na Zemlji neće živeti u neznanju, i pratiće i usklađivaće se sa istinitim znanjem. Nema čoveka na Zemlji da ne veruje u Boga ili prirodne zakonitosti, što je isto, jer se Bog eksplicitno ispoljava kroz prirodu i njene zakonitosti. Većini stanovnika na Zemlji je poznato da je Bog ili priroda jedinstvena za sve ljude, a da to isto, razne vere nazivaju različitim imenima, izvodeći oko toga različita verovanja, što za posledicu ima brojne podele i pojavu suprotnosti. Razvoj različitih verovanja je posledica dualnog uma i ispoljavanja slobodne volje, i kroz njih sticanja iskustava objektivnog sveta. Ta inverzija dualne manifestacije (nalik božanskoj ali inverzno), je oblik svesnosti koja se iskušava na Zemlji da bi ušla u iskustvo kosmičke svesnosti. Višim oblicima svesti, kao i celovitoj čovekovoj svesnosti, ne postoje tajne koje nisu ili koje ne mogu biti otkrivene u kosmičkoj manifestaciji. Relativnost u kome je mogućnost ili nemogućnost razumevanja i prihvatanja tih tumačenja od strane pojedinca, svoju tajnu imaju u ključevima celovite spoznaje.

   Pošto kosmička manifestacija potvrđuje nastajanje i postojanje apsolutne svesti, to se ni jedan deo manifestacije ne može odvijati bez neposrednog ili posrednog plana i uticaja te svesti. U našoj vasioni manifestacija se odvija uslovljena od strane logoidne svesnosti koja je pod jurisdikcijom apsolutne svesnosti. Čovek kao arbitar ispoljavanja objektivne dualne svesti i sam je strukturiran dualno za iskušavanje objektivne svesnosti. Čak se i čovekov mozak u razvoju razdvaja na levu i desnu sferu sa svojim specifičnim funkcijama prilagođeno objektivnoj svesnosti. Tu dualnost čine ličnost i individualnost. Individualnost je nosilac i svedok ostvarivanja božanskog plana u čoveku i kao takva je večna.

   Ličnost je nosilac slobodne volje i smrtnosti, kao i vlastito iskušene svesnosti i prianjanja za objektivnu manifestaciju, odnosno ispoljavanja i manifestovanja uma. Sva nametanja ili odupiranja između ljudi stvaraju um. Ukoliko bi ličnost imala neograničeni vek sa slobodnom voljom koja nosi negativni predznak, zlo i destrukcija bi mogle dostići ogromne razmere. Zbog toga je ličnosti ograničen vek i kroz smrt je čoveku data šansa da (kroz karmičke i reinkarnacijske procese) usklađuje svoju evoluciju i sva reagovanja iz objektivnog sveta koji se dovode u saglasje logoidne, kosmičke i apsolutne svesnosti. Ograničenjem života ličnosti, ograničava se i mogućnost destrukcije na Zemlji i u kosmosu, uz mogućnosti akumuliranja svih sposobnosti reagovanja objektivnog sveta u svedoku-individualnosti , odnosno celovitom čoveku. Individualnost kao progenerator ličnosti, ujedno je i akumulator iskustava i sposobnosti reagovanja svih svojih ispoljenih ličnosti. U ispoljavanju nove ličnosti kroz plan i program manifestacije, pridružuju se i nagoni i sposobnosti izvođenja manifestacije, zbog čega slobodnoj volji nije data mogućnost da sprovodi ili ne sprovodi program sudbine, nego joj je kroz izvođenje akcija ostavljena sloboda volje i učenja i kroćenja čovekovog karaktera i navika u skladu sa logoidnom  voljom. Ocelovljenjem čoveka sintezom ličnosti i individualnosti, ucelovljuje se i funkcija leve i desne moždane regije kao instrumenta duha.

   U procesu svoje evolucije, nakon upotpunjavanja čulne spoznaje i razvoja spoljnjeg sveta, čovek se intuitivnom spoznajom okreće unutar sebe, svom unutrašnjem univerzumu. Upoznavajući svoj unutrašnji univerzum, čovek spoznaje i sve dimenzije postojanja i ispoljavanja. On u tom univerzumu pronalazi jezgru energije svoga života u kosmičkom obliku, kao izvoru večne energije svoga života (kundalini snaga). Spoznajući funkciju snage jezgre života celovitom svesnošću, on ulazi u mogućnost upravljanja tom snagom, odnosno postaje nosilac, pored svesnosti, i funkcija moći, i tim dostiže celovitost logoidne božanstvenosti.

   Kroz procese reinkarnacija, učenje i usklađivanje svesnosti ide dotle dok čovek ne postane svestan svojih uticaja na gradnju svoga i drugih umova.

   Svaki uticaj na drugog i svako opiranje drugom stvara umove, a samim tim stvara i karmu koja se u narednim ciklusima mora odrađivati i brisati. Kada prestane stvaranje novog uma i nove karme, preostaje brisanje preostale karme i ulazak u stanje prosvetljenja - celovitog čoveka sa logoidnom svesnošću.

X. SPOZNAJA  SEBE

   Moto moje prve knjige "Procesi stvaranja - sinergija" glasi: "Spoznajom sebe rastete od ličnosti do Apsoluta. Tom rečenicom, za čoveka na duhovnom putu spoznaje, rečeno je sve u vezi manifestacije i ispoljavanja čoveka, na analogan način kako je i vibracija-zvuk osnova kompletne kosmičke manifestacije. Zapazio sam da neki od onih  koji su čitali ovu knjigu teško da su i primetili ovu rečenicu, što me je ponukalo da malo detaljnije ukažem na njenu suštinu.

   Pošto je čovek biće i jedna tačka ispoljenog kosmosa, on je strukturiran analogno Kosmosu i zaista odražava Kosmos kao celinu. To je posledica holografske sinergije stvaranja i ispoljavanja. Relativnost kao dimenzija vremena, omogućava inverziju i sve oblike modifikacija u involuciji i evoluciji koja se dešava u Kosmosu i čoveku. Kako je čovek biće svih dimenzija postojanja, njegova je uloga (i mogućnost) da osvesti sve uzroke nastajanja i postojanja u Kosmosu i u čoveku, i da se osvesti u uzročnoj svesnosti. Ako je čovek to što je rečeno i što jeste, onda to nastajanje i postojanje sebe i Kosmosa može spoznati kroz samoga sebe. U spoljašnjem smislu čovek jeste tačka spoljašnjeg univerzuma, dok  istovremeno, u unutrašnjem smislu, odražava kompletnost kosmičkog univerzuma. To znači i da je univerzum za sebe. Na taj način vidimo da je čovek dodirna tačka spoljašnjeg i unutrašnjeg univerzuma, koji nastaju jedan iz drugoga i ulaze u sintezu jednan sa drugim.

    Univerzumi logoidnih svesti nalaze se u matrici uzročne Kosmičke svesti. Individualnost je indukovana u matrici Kosmičke svesti, dok je u našoj vasioni dobila i inverznu indukciju logoidne svesti kao program za objektivno ispoljavanje uma. Zbog toga individualnost ima mogućnost usklađivanja frekvencija i jedne i druge božanske svesti i mogućnost komunikacije sa njma, kao i svoju večnost. Svaki čovek ima svoj spoljnji univerzum koga opaža i virtuelno gradi svojim umom. Um ima dimenziju nesvesnosti (koju nazivamo nesvesnim umom) u kojoj su sadržaji prošle manifestacije nastali u genetskoj evoluciji i kolektivnoj evoluciji razvoja individualnosti u planetarnom sistemu vasione, i svoju svesnu dimenziju (koju zovemo svesnim delom uma), koja je nosilac  iskustava tekućeg života. To što se u čoveku indukuje svesni deo uma zovemo ličnost, i ona je arbitar ispoljavanja objektivne svesnosti. Individualnost je nosilac preslikane božanske svesnosti, i njenog inverznog programa za ispoljavanje ličnosti i spoznaju objektivne svesnosti. Dok u čoveku odvojeno funkcionišu ličnost i individualnost, postoji i dualno postojanje, odnosno objektivna svesnost i duhovna, kao i spoljnji i unutrašnji univerzum. Razvojem objektivne svesnosti, razvijaju se i virtuelni unutrašnji i spoljnji univerzumi koji se sve više prožimaju i stapaju, da bi u jednom trenutku postali isto.

   Ličnostima kao nosiocima slobodne volje, ograničen je vek trajanja, pa se u evoluciji čoveka ispoljava veći broj reinkarniranih ličnosti. Ličnost postoji i funkcioniše u dimenziji objektivne svesnosti. Individualnost postoji i funkcioniše u duhovnoj dimenziji, odnosno dimenziji logoidne svesnosti. Da bi individualnost mogla sticati iskustva objektivnne svesnosti, potrebne su joj forme i mehanizmi za iskušavanje objektivne svesnosti, a to je ličnost, odnosno njene ispoljene forme uma i čoveka. Um je virtuelni mehanizam sposobnosti reagovanja i memorije, a čovek je objektivno ispoljena forma i nosilac manifestacije ličnosti i individualnosti. Individualnost je strukturirana od svesti i duha, i može da postoji i deluje u svim dimenzijama uma i svesti. Individualnost svoju širinu stiče preuzimanjem sposobnosti reagovanja svojih ličnosti iz objektivnog sveta. Tek kada ovo iskustvo na neki način postane kolektivno sa svim sposobnostima reagovanja iz objektivnog sveta, individualnost ima mogućnost unifikacije sa logoidnom svesnošću. Čovek sa slobodnom voljom genetski nasleđuje sva iskustva involucije i evolucije u formi nesvesnog uma (energetske kompenzacije, stringovske, kvarkovske, neutronske, atomske, kristalne, biološke, ćelijske i životinjske).

   U ovoj situaciji nas interesuje evolutivna faza čoveka sa slobodnom voljom i umom. Slobodna volja je u principu inverzna logoidnoj volji i ima svojstvo ispoljavanja suprotnosti u odnosu na ono što se ispoljava logoidnom voljom, a to znači sve negativno u objektivnom svetu. Slobodna volja koju opažamo kod čoveka, ustvari je sinergetska kompenzacija logoidne i slobodne volje (pozitivnog i negativnog, odnosno dobra i zla). Već je pomenuto da je vek ličnosti ograničen zbog ograničenja moguće destrukcije u objektivnom svetu.

   Evolucija čoveka u objektivnoj svesnosti je postepena i odvija se kroz razvoj uma i tela. To znači da i ličnost iz svog implicitnog poretka ispoljava um i telo u eksplicitnom poretku. Taj proces evolutivnog razvoja uma i čoveka u objektivnoj svesnosti, traje nekoliko stotina hiljada godina. Razvoj uma i čoveka se odvija kroz ličnosti, a kontinuitet njihovog bića se odvija kroz individualnost do stanja idealnog čoveka - bogočoveka.

   Životi i evolucije ličnosti se odvijaju proz četiri plana-stanja uma i kroz četiri forme tela. U procesu spoznavanja sebe, čovek može iskusiti sva stanja postojanja  u svim oblicima uma i u svim formama tela. O tim stanjima i procesima više je rečeno u predhodne dve moje knjige.

   U iskušavanju svake nove ličnosti kroz reinkarnacijski proces, utiskuju se sposobnosti reagovanja koje su ostvarile prethodne ličnosti, nagoni i sposobnosti organizovanja manifestacija iz programa karmičkih akcija. U sadašnjoj epohi na Zemlji, ljudi žive u emotivnoj fazi svesnosti uma, dok će određene buduće generacije živeti u ambijentu mentalne svesnosti, što je sada teže zamislivo stanje kreativnosti i razvoja. U narednoj fazi iza mentalne, ljudi će iskušavati duhovno postojanje, i biće na duhovnom planu sve do postojanja individualnosti i sticanja božanskih moći. Ulaskom individualnosti u kosmičku svesnost, individualnost prestaje a ostaje iskustvo kosmičke svesnosti, da bi se steklo i poslednje iskustvo neispoljenog stanja apsolutne svesnosti. Evolutivnom spoznajom otvaranja viših nivoa uma, ostvaruju se spoznaje unutrašnjeg i spoljašnjeg univerzuma. Osnovni instrumenti u gradnji uma i opažanju objektivne svesnosti su - ograničena čula. Pošto je individualnost indukovana božanskom svesnošću i moćima, mogućnost njene percepcije je božanska -direktna percepcija u svim dimenzijama postojanja. Kao što postoje faze u hijerarhiji razvoja i otvaranja umova, slično je i kod individualnosti, koja preuzima sve sposobnosti reagovanja umova, a zatim samostalno iskušava razvoj duhovne i kosmičke svesnosti.

   Faze razvoja uma se ne preskaču i one se moraju kroz iskustvo spoznati.  Tek kad su iskušene i spoznate sve četiri faze uma, ulogu arbitra u čoveku počinje da preuzima individualnost. U procesu spoznavanja unutrašnjosti svojih formi, čovek koristi dva puta i to:

 a) spoljni put putem medicine, gde se mogu snimati unutrašnji organi kao materijalna stanja, a mogu se meriti i neke energetske funkcije;

  b) put intuitivne spoznaje kao drugi, potpuni put sagledavanja svoje unutrašnjosti, gde postoje mogućnosti spoznavanja u svim dimenzijama postojanja čoveka bez ostatka.

   Kako čovek kroz umni razvoj spoznaje svoj um i svoje forme, on uviđa i njihovu građu i supstancije iz kojih se izgrađuje (materija, energija, emocije, misli i duh).

   Spoznajom svih tih struktura i funkcija, on stiče mogućnosti njihove kontrole i transcendiranja sve relativnosti.

   Dok čovek postoji kao dualno biće i u formi materijalnog tela, on u svoje biće unosi hranu, vazduh i životnu snagu. Iskustva izdvojenog postojanja čovekovih formi, kao što su astralno i mentalno telo, ne traže hranu ni vazduh, jer te funkcije ostaju sa fizičkim telom, a ove druge forme funkcionišu u svojim odvojenim dimenzijama. U stanju individualnosti i duhovnog postojanja, ne postoje potrebe za materijalnim supstancijama (čak ni u obliku vazduha), jer tada život funkcioniše živitnom snagom. Čak i u fizičkom telu, kada individualnost nosi  život i postojanje, hrana nije nužna, jer se funkcionisanje čoveka profinjuje i metabolizam adaptira na vazduh i životnu snagu.

    Manifestacija i relativnost se ispoljavaju iz neispoljenog stanja svesnosti, da bi na kraju   manifestacije, relativnost i manifestacija ušle u neispoljeno stanje Apsolutne svesnosti. Ko to spozna on zna da je manifestacija igra Apsolutne svesnosti.

   Pošto u predhodne dve knjige nije bilo mnogo reči o strahu kao jednoj od najjačih emotivnih snaga i veza ličnosti sa objektivnim svetom postojanja, sada ću iskoristiti priliku da kažem koju reč o tom svojstvu.

   Kao i drugi emotivni sadržaji, i strah je produkt uma. Strah je svojstvo koje zarobljava, odnosno zamrzava znatne količine energije čoveka i uzrok je ispoljavanja smrti u objektivnom svetu. Sve forme straha se mogu svesti u sledeće:

- strah od nepoznatog (mraka)

- strah od gubitka ličnosti i individualnosti

- strah od smrti.

   Spoznajom relativnosti manifestacije, i u okviru toga spoznajom manifestacije čoveka,  upoznaju se evolucione faze ispoljavanja ličnosti i individualnosti, kao i mehanizmi stvaranja, ispoljavanja i oslobađanja straha, a oblici smrti se shvataju kao preobražaj i šanse za napredovanje u evoluciji. Umesto strahova javlja se radoznalosti žeđ iskušavanja stanja promena, kao kod Sokrata. Strahovi se mogu eliminisati i na druge načine kao što su brze i višestruke promene straha i radosti, koje time slabe zamrzavajuće forme straha.

   Razvojem celovite svesnosti, raspadaju se forme straha i integrišu se snage čoveka koje su bile blokirane u manifestacionim procesima. Ovi procesi se mogu odvijati samo u celovitom čoveku (sa celovitom spoznajom) sa materijalnim telom, i samo se sa njim postiže prosvetljenje.

XI. . RELATIVNOST  INVOLUCIJE  I  EVOLUCIJE

   Nauka se još muči sa teorijom velikog praska i pravolinijskim širenjem rasprsnutog u neograničenom kosmosu, pretpostavljajući da će jednom, na nekoj graničnoj tački, doći do preokreta širenja u skupljanje-fuziju, ne znajući ništa o toj granici. U samoj toj pretpostavci mogu se uočiti suprotne tvrdnje i pobijanja sopstvenih stavova o neograničenosti kosmosa - što nije osnova naučnog prilaza. Dokaz toga je činjenica da nauka ostaje na stanovištu da je kosmos beskonačan. Pretpostavka da će kosmos u jednom trenutku prestati da se širi i da će preći u skupljanje, ruši tezu o beskonačnom kosmosu, jer mu nauka utvrđuje granicu prestankom širenja i početkom skupljanja. Teorijom relativnosti i promatranjem kretanja u vasioni i kosmosu, nauka saznaje da su sva kretanja zakrivljena u smislu kruga ili spirale, što takođe ima svoje granice, a zakrivljena kretanja moraju imati uzrok svoga krivljenja (dato u knjizi "Procesi stvaranja - sinergija"). Ovaj zaključak je ispravan sa stanovišta celovite spoznaje, ali on je suprotan naučnom stavu o velikom prasku. Nauka pre praska pretpostavlja postojanje beskonačne gustine i beskonačne mase materije i njene singularne veličine. Same te pretpostavke beskonačnog širenja i beskonačnog skupljanja vode u nepostojanje, o čemu nauka nema pretpostavki, ili ih stavlja u imaginaciju.

    Matematika je otvorila dimenzije imaginacije, odnosno dinmenzije koje nisu fizičko objektivne, međutim, nauka beži od toga, jer se zatvorila u objektivno svesno shvatanje. Ukoliko nauka ostane zatvorena u ovom shvatanju, ona će zatvoriti svoje dosege razumevanja. Od toga se ne treba plašiti jer već sada mnogi naučnici koriste intuiciju i imaginaciju. Prateći raspad materije, nauka je uočila njen prelaz u energiju, i prateći najsitnije čestice, uočila njene tragove u materiji kao memoriju. Nauka je došla i do stringa kao smotuljka energije, proglašavajući ga najsitnijom materijalnom česticom. String jeste energetski smotuljak, ali  još uvek nije isključivo materija, nego je na putu ispoljavanja energije u materiju i ima svojstva i energije i materije. Zato kažemo da je string delimično kompezovana energija, dok je tek u kvarku materija kompletno kompenzovana energija. Kompenzaciji stringa prethode procesi kvantiranja polja u sile, a zatim kretanje suprotstavljenih sila koje na bliskim rastojanjima izazivaju indukciju suprotstavljenih nuklearnih sila, što daje sinergiju ispoljavanja čvrstog sprega sila - stringa. Kompletnu kompenzaciju energije u materiju čine dve ili više čvrstih sprega sila - stringova, koji kompenzuju kvarkove kao stabilnija materijalna ispoljenja. Osnova ispoljavanja kvarka su dve kvantirane suprostavljene sile, čije brzine ne moraju biti ograničene brzinama svetlosti. Pošto se procesi odvijaju u drugim, ne-materijalnim dimenzijama,  te sile u sebi nose suprotstavljene potencijale koje na bliskim rastojanjima indukuju dve suprotstavljene nuklearne sile, a njihov sinergetski kompenzacioni efekat stvara novi sinergetski proizvod kvark, kao materiju i novu dimenziju ispoljavanja objektivnog sveta. Kvarkova, takođe, ima više vrsta zavisno od broja stringova koji ulaze u sinergetske kompenzacione procese. Sinergetskom kompenzacijom stringova nastaje ispoljavanje forme kvarka, mase i gravitacije.

       Kvark ima efekte kompenzacije: masu i formu za novu dimenziju ispoljavanja, a večna kompenzacija sila u njemu daje u ispoljenje večnu silu gravitacije koja postoji dok i materija, odnosno do prelaska materije u energiju ili dipolarizacije u polazne potencijale. Otuda se i Ajnštajnove formule mogu uzeti kao dosta tačne.

   Hablova pretpostavka pravolinijskog kretanja kao posledice praska i tumačenja crvenog pomaka kao orjentira udaljavanja galaksija, posledica je samo objektivne spoznaje, viđenja samo malog dela kosmosa i neprihvatanja kosmosa kao relativne i zatvorene kružne manifestacije. Galaksije kruže u Kosmosu u svojim spiralama i imaju harmonizovane putanje. Zbog toga crveni pomak ne mora biti samo udaljavanje galaksija. Međutim, taj zaključak se uzima kao aksiom astronomije i kosmologije.

   Fridman je pretpostavio da se Kosmos kreće kroz vreme i da su prasak i gravitacija uzroci kosmičke manifestacije, što su loše pretpostavke.

   Dimenziju svemira možemo smatrati beskonačnom: gde je sve mirno nema manifestacije, nema postojanja i nema vremena. Kosmos je samo tačka u svemiru, gde počinje manifestacija, gde počinje prostor i vreme i sve forme i dimenzije kosmičkog ispoljavanja.

   Dimenzija postojanja Apsolutne svesnosti je suprotna dimenziji nepostojanja svemira. Između te dve dimenzije postoji napetost dva potencijala. Svemir je nosilac potencijala inercije, a dimenzija Apsolutne svesnosti je nosilac potencijala svesnosti i kretanja. Interakcijom ovih dimenzija i njihovih napetosti, počinje proces manifestacije ispoljavanjem ograničenog modula Kosmosa, a zatim kosmičkog ispoljavanja. Gravitacija je samo jedna od deset kosmičkih sila koja je nastala u procesu kompenzacije materije, i zbog toga se ne može uzeti kao isključivi faktor manifestacije.

   Nauka podrazumeva vreme kao fiksan i neograničen tok - taj zaključak je relativan i on vredi za našu      Zemlju i za objektivnu svesnost.

   Vreme je posledica konstelacije kretanja i oblika života (svesnosti).

   Svaka vasiona u Kosmosu ima svoje vreme, i svaki oblik života ima svoje vreme, kao što i svaka dimenzija postojanja u Kosmosu ima svoje vreme. U Kosmosu su vremena relativna, a u svemiru ne postoji vreme, kao ni u dimenziji i potencijalu apsolutne svesnosti u okviru Kosmosa. Ova tvrdnja je malo teška za objektivni um ali je istinita.

   Vremena pojedinih stanja svesnosti prema drugim dimenzijama mogu se činiti beskonačnim, iako to nisu.

   Sva tri Fridmanova modela o postanku Kosmosa počinju od pogrešnih pretpostavki velikog praska i dele njegovu sudbinu.

   Tek kvantna mehanika, spajajući relativnost sa principom neodređenosti, dolazi do ispravne pretpostavke da bi vreme i prostor mogli biti konačni. Sve naučne teorije koje gravitaciju uzimaju kao suprotnost prasku i od toga izvode i razvijaju manifestaciju, polaze od pogrešne pretpostavke.

    Razlika u potencijalima je uzrok manifestacije. Materija i gravitacija su tek produkti u nizu manifestacije. Gravitacija je nastala u sinergetskom procesu ispoljavanja materije i prošli su eoni i eoni od početka manifestacije do ispoljavanja materije. Problem za nauku je što materiju uzima kao polazište u manifestaciji, a gravitaciju kao svojstvo materije, ne utvrđujući njihove uzroke, a to su posledice ograničene svesnosti objektivnog uma.

   Izneću još jednu činjenicu koja negira naučnu teoriju o velikom prasku. Ukoliko je došlo do velikog praska, onda u centru praska ostaje vakum zbog odbacivanja sve materije i svemir. Taj vakum koji se javlja u centru eksplozije je isti sa onim u neispoljenom svemiru. Šta bi onda moglo preokrenuti šireći kosmos u skupljanje? Gravitacija je svojstvo materije i deluje između materijalnih  formi, a u centru ne postoji materija koja bi privlačila, nego vakum kao i u praznom svemiru. Gravitacione sile su privlačne oko svojih formi. Gravitacione sile između masenih formi se uravnotežuju do iznosa manje sile, sa razlikom veće sile nastaje privlačenje, da bi sa sjedinjenjem svojih masa, sjedinile i svoja gravitaciona polja.

   Neke naučne teze relativnosti govore o zaktivljenisti prostora. Prostor ima za osnovu beskonačnost, a njegova relativna ispoljavanja određuju uticaji polja i sila kao i oblici svesnosti. Prema tome, prostor kao i vreme se mogu vezati za manifestaciju jer sa njom i nastaju i prestaju.

   Herman Bondi i Tomas saopštili su 1948. godine tezu o teoriji nepromenjljivosti, kojom su tvrdili da se galaksije neprekidno obrazuju u procesima ispoljavanja nove materije koja se neprekidno stvara. Nažalost, nauka je kasnije odbacila njihov pristup, jer je remetio teoriju velikog praska.

   Ovaj njihov zaključak potvrđuje pristup celovite spoznaje da je Kosmos modus neprekidnog ispoljavanja i manifestovanja, pored ostalog i materije, i da stalno postoje procesi ispoljavanja materije, maglina, galaksija, vasiona...  Istom spoznajom se došlo do toga da u Kosmosu postoje modusi, suprotno kosmičkom modusu stvaranja i ispoljavanja, koji materiju i energiju mogu dekompezovati i bipolarizovati, vraćajući ih u prvobitne potencijale.

   Šezdesetih godina prošlog veka, promatrajući kolapse zvezda, Penrouz je izveo zaključak da se u kolapsu zvezda njhov obim smanjuje beskonačno do tačke, i da tim raste sila gravitacije i zakrivljenost prostora do beskonačnosti. Hopkins je prihvatio ovu Penrouzovu tezu sa stavom da je kosmos beskonačan i da u njemu postoji materije onoliko koliko se vidi. Na osnovu tih pretpostavki on je postavio teoreme, i na bazi njih izveo matematičke modele, kao dokaze singularnosti i postojanja velikog praska.

   Međutim, ukoliko su početne pretpostavke pogrešne, pogrešne će biti i teoreme i na bazi njih izvedeni matematički modeli.

    Slažem se da je matematika apstraktna, i da se njenom primenom mogu modelirati sve forme iz svih  dimenzija postojanja do imaginacija i ne postojanja, ali, ako se matematski izrazi moduliraju na neistinama - oni će dati neistine.

   Prvo, materija nije iskonski oblik postojanja, nego su to potencijali kao uzroci ispoljavanja polja i sila, a materija je posledica ispoljavanja i kompenzovanja sila. Drugo, Kosmos u kome se dešavaju manifestacije nije beskonačan, samo je svemir koji je bez manifestacije beskonačan. Manifestacije su relativnost Kosmosa. Kosmos se ispoljavanjem energija i materije popunjava i zgušnjava  da bi u jednoj fazi ispoljio involuciju i evoluciju kao procese trnsformacija svesti, energije i materije, a zatim i inverzne procese kosmičkim, kroz koje se sve ispoljene forme u Kosmosu, koje nisu stigle do kosmičke svesnosti, dekompenzuju i depolarizuju u sile i prvobitne polaritete, čime se zaustavlja zgušnjavanje Kosmosa. Ti kosmički modeli dekompenzacije i dipolarizacije su analogni otkrivenim crnim rupama.

   Fejnemen i Hopkins su došli do imaginarnog vremena gde nestaju razlike između prostora i vremena, dolazeći tako do euklidovskog prostor-vremena. Pod uticajem objektivnog uma, oni to stavljaju u naučnu fantastiku, ali ipak na kraju otvaraju mogućnost da je euklidovsko prostor-vreme zapravo fundamentalni koncept, a ono što mi nazivamo prostor-vremenom samo plod mašte. Hopkins je izneo pretpostavku da, kada bismo se našli u imaginarnom vremenu, ne bismo naišli na singularnost, kao i da je moguće da je ono što nazivamo imaginarnim vremenom, zapravo mnogo bazičnije u odnosu na ono što nazivamo realnim vremenom, što je samo zamisao u našoj glavi izmišljena da bismo opisali Kosmos. Ova njegova dilema ukazuje na uvide celovite spoznaje, jer umna spoznaja nije celovita, a sve dimenzije postojanja su relativne i moguće, i sa ovim stavom je saopštio jednu istinu, iako je istu odbacio pod pritiskom svoga objektivnog uma.

   Fejnemenov pristup, da je u shvatanju čestice i LKosmosa potrebno uzeti sve zbirove istorija kretanja čestice kroz realna i imaginarna vremena, osnova je za punu kvantnu teoriju. Ovi zaključci, kao i zaključci Boma o implicitnim i eksplicitnim poretcima i Ajnštanova formula ekvivalencije energije i materije, kao i Aspektove potvrde o dualnosti čestica, ukazuju na dosege tih ljudi u intuitivnoj i celovitoj spoznaji i na susret mudraca i naučnika u čoveku. Čestice u svojoj involuciji i evoluciji prolaze kroz sve dimenzije postojanja, a Kosmos nije ništa drugo do euklidov prostor-vreme, s tim što prostor i vreme nisu zakrivljeni, nego su ideje manifestovanja, a Kosmos je zakrivljen. Sve dimenzije postojanja, uključujući i objektivno postojanje, su relativne i mogiće, zavisno od oblika svesnosti, a za čoveka, zavisno od njegovih iskustava i spoznaja.

   Hopkins je zaista sjajan um sa uvidima i u druge dimenzije postojanja i iz njegovih radova vidi se postepena integracija realnog i intuitivnog, ali kod njega još postoje otpori naučnog objektivnog pogleda na svet. Singularna nula je granica objektivnog shvatanja, i kao što postoje negativni brojevi ispod nule i nesvesno iza svesnog, tako postoje i dimenzije postojanja, a čovek je dokaz potpunog višedimenzionalnog bića.

   Teorija relativnosti je potvrdila da se materija može skupiti samo do određene dimenzije, a ne u singulanu tačku, i da ona prelazi u energetske forme, te da između materije i energije postoji ekvivalencija.

   Prema uvidu celovite svesnosti, nije zbir materije i energije taj koji je konstantan u kosmosu.

  Kosmička konstanta je zbir potencijala, materije i energije:

  P + M + E = C,

gde su:

  P - potencijali koji ispoljavaju kosmos

  M - materija ispoljena u kosmosu

  E - energija ispoljena u kosmosu

  C - kosmička konstanta kosmosa.

   Parametri P, M, i E  su relativne veličine.

   Pre manifestacije su materija i energija imale nulte iznose.

   Prvo su se ispoljavala energetska polja i sile, a tek zatim materija.

   Crne rupe su ispoljene kao sigurnosni ventili, da ne bi došlo do velike zgusnutosti kosmosa.

   U svetu objektivne svesnosti, za graničnu brzinu uzeta je brzina svetlosti, što je sasvim logično, jer je svetlost jedan od uzroka opažanja objektivnog sveta putem čula vida, a istovremeno ima granično svojstvo energije kao talasnog kretanja, i materijalnu formu fotona, kao materijalni oblik.

   Gravitacija deluje iz materije na sve ono što ima materijalnu i energetsku formu, a to znači i na fotone, sa mogućnosti zakrivljivanja njihovih putanja. Svetlost, kao i druga energija, pa i materija, kada se kreće bez otpora - ne gubi snagu.

   Svetlosna brzina ograničava granice objektivne spoznaje i svesnosti. Materijalno postojanje je jedino u objektivnoj dimenziji. Druge dimenzije imaju druge forme i druge strukture postojanja. U drugim dimenzijama postojanja koje ne uključuju materiju, ne važe zakoni objektivnog sveta, pa samim tim ni gravitacione sile, kao ni ograničenje brzine do brzine  svetlosti.

   Postoji znatan broj ljudi sa stanjem umne svesnosti koji su iskusili kretanja svojih odgovarajućih tela (astralnog i mentalnog) bez gravitacije, i stanja promena bez vremena, a to znači i bez granice svetlosne brzine.